1

สามสิบปีมาแล้วที่ห้องเก็บของถูกสร้างขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจ

แต่เป็นไปตามอำนาจการบังคับบัญชาของกงเกวียน

ภายนอกห้องดูยังไม่ทรุดโทรมมากนัก

ได้รับการตกแต่งอย่างเรียบ ๆ ปราศจากรูปแบบ

ในสายตาของคนทั่วไปเป็นห้องที่ไม่น่าสนใจแต่อย่างใด

และสำหรับฉันมันเป็นงานที่ได้รับมอบหมายให้ทำ

นับจากวันที่พบกับผู้เฒ่าคนหนึ่ง

ปราศจากค่าตอบแทน ปราศจากเวลาพัก

ฉันจึงเริ่มต้นการสำรวจห้องเก็บของนั้นอย่างช้า ๆ ครุ่นคิด

แต่ความคิดนี่เองที่ไม่อาจนำฉันผ่านประตูห้องเข้าไปข้างใน

ซึ่งท้ายที่สุดฉันต้องทิ้งความคิดไว้ข้างนอก รวมทั้งความยโสอวดดีนั้นด้วย

ฉันก้าวผ่านบานประตูบานนั้นอย่างไม่ยากเย็น

จากการทิ้งกุญแจในความคิดของตัวเองลง

เพราะแท้จริงประตูบานนั้นเป็นประตูที่ไร้ประตู

อากาศและบรรยากาศภายในที่สงบสงัดของห้อง

ทำให้ใบหน้าของความตายผุดขึ้นในความคิด

ฉันจึงทำลายความคิดนั้นด้วยการหยุด

และเผชิญหน้ากับความเงียบด้วยความเงียบ

2

บนพื้นหินอ่อนที่วาวใสในแสงสลัว

ทำให้พื้นห้องกลายเป็นบึงลึกทว่าใสจนมองเห็นสรรพสิ่งเบื้องล่าง

มุมห้องตะวันออกติดหน้าต่างมีโต๊ะตัวหนึ่ง

กองหนังสือทับซ้อนไม่เป็นระเบียบ

แผ่นกระดาษทั้งขาว-เหลืองกรอบเกรียมเกลื่อนกระจาย

มีเพียงความยุ่งเหยิงที่ตั้งอยู่บนโต๊ะตัวนั้น

ข้างผนังห้องยังมีตู้หนังสือเก่า ๆ ขนาดใหญ่

แต่ละชั้นมีหนังสือที่จัดวางเป็นหมวดหมู่อย่างคร่าว ๆ

สิ่งที่รายเรียงตามผนังห้องคือภาพใบหน้าหลากหลาย

ยิ้มแย้ม เหนื่อยหน่าย และเบื่อหน่าย

ทุกภาพถูกจัดวางไว้อย่างลงตัวท่ามกลางความสับสน

ทุกภาพดูจะกำลังรอคอยใครสักคนมาเห็นและรู้จัก

ฉันเห็น รู้จัก แต่ไม่เคยคิดว่าจะต้องมาสัมผัสอย่างใกล้ชิดเช่นนี้มาก่อน

ภายใต้ความวาวใสของบึงกระจกหินอ่อน

คราบตะกอนแห่งอดีตเรียงลำดับขั้นเวลา

ได้รับการจัดวางไว้อย่างเป็นระบบแต่ดูสับสน

เหมือนภูเขาน้ำแข็งกลางมหาสมุทร

ทุกสิ่งมีชีวิตและพูดจากันตลอดเวลา

ฉันเห็นความน่าสะพรึงกลัวของอดีต

ที่ส่งผ่านมายังปัจจุบันและกลายเป็นอนาคต

3

ไม่ว่าห้องนั้นจะน่าสนใจเพียงใด หรือไม่

ฉันไม่มีหน้าที่ตัดสิน

เพราะแท้จริงคือฉันเป็นผู้สำรวจ

ทุกซอกทุกมุมมีทุกสิ่งที่เคยเกิดขึ้น

เหมือนฟิล์มภาพยนตร์ที่ถูกขดไว้เป็นม้วนกลม

หากต้องการชมเพียงนำไปผ่านเครื่องฉายภาพก็จะปรากฏ

ในช่องว่างระหว่างห้องและมวลอากาศ

ฉันสามารถแทรกตัวเข้าไปได้อย่างง่ายดาย

ไม่ต้องใช้ความพยายาม ไม่ต้องใช้ความคิด

ดูเหมือนว่า ฉันถูกนำไปโดยแสงสว่าง

ที่ยิ่งสว่างขึ้น ๆ จนแจ่มแจ้งเหมือนกลางวัน

ในห้องเก็บของห้องนั้นฉันต้องใช้เวลาไม่น้อย

กว่าจะเห็นและเข้าใจทั้งหมด

ภารกิจของฉันยังไม่สิ้นสุด

เพราะก่อนที่ฉันจะกลับคืนสู่ปัจจุบันในเช้าวันหนึ่ง

ฉันพบกระดาษแผ่นหนึ่งพร้อมด้วยข้อความ

“เธอจงสำรวจฉันทุกวันแล้วเธอจะรู้

และเธอจะเป็นอิสระในที่สุด”

ขอบคุณภาพประกอบจากอินเตอร์เน็ต