น้องระวิกำลังป่วย เป็น "ไวรัสลงลำไส้-กระเพาะอาหาร" มีไข้ อาเจียน ตั้งแต่เย็นวันอังคาร (20)
พ่อ-แม่ ยังไม่กลับจากทำงาน ช่วงนี้ไม่มีพี่เลี้ยง ได้พี่รัชชานี่แหละ ช่วยดูแลน้องแทน

ปกติ เวลามีพี่เลี้ยง พี่รัชชาวัย 7 ขวบ ไม่ยอมช่วยเหลือตัวเอง อาบน้ำ แต่งตัว ตักข้าว
ไม่ยอมทำเลย ใช้แต่พี่เลี้ยง ...พอพี่เลี้ยงไม่อยู่ พ่อ-แม่เลยให้ทำเอง รวมถึงช่วยงานบ้าน
เล็ก ๆ น้อย ๆ และช่วยดูแลน้อง

เย็นวานนี้ น้องระวิรู้สึกไม่ค่อยสบาย แต่ยังอยากอยู่นอกบ้าน พี่รัชชาจัดแจงหาเสื่อมาปู
ให้น้องนอนเล่นอยู่บนลานหน้าบ้าน พร้อมหมอนใบน้อยหนุนนอน  อากาศร้อน พี่เลยเอา
โบชัวร์สินค้าพัดวีให้ แถมยังเล่านิทานให้ฟังอีกต่างหาก

ตกค่ำ น้องระวิเพลียมาก เพราะอาเจียน อยากเข้าห้องนอน ให้พี่พาไปนอน พี่รัชชาก็ใจดี
พาน้องไปนอน พร้อมอ่านหนังสือนิทานให้ฟัง และยังตบพุงให้น้องเพลิน จนหลับไป

สิ่งที่พี่รัชชาทำ ทำให้แม่ตระหนักได้ว่า .......
"พี่รัชชาโต และเริ่มมีความรับผิดชอบ"
ในเวลาเพียงแค่ไม่ทันข้ามวัน แม้จะด้วย
เพราะหน้าที่ก็ตาม

แต่ทั้งหมดนี้ เป็นเพราะ...............พี่รักน้อง
รักตั้งแต่ยังอยู่ในท้องแม่ พี่ไม่เคยอิจฉาน้อง
ไม่เคยตีน้อง มีแต่ช่วยเหลือ
คอยปลอบประโลม เวลาที่น้องร้องไห้
เแต่ไม่วายที่น้องจะอาละวาดพี่บ่อย ๆ
แม่หวังว่า.................ซักวันหนึ่ง
น้องจะรู้ซึ้งถึงน้ำใจของพี่...นะจ๊ะ

ที่สำคัญ... แม่ภูมิใจในตัวพี่รัชชา จ่ะ

แล้วเราจะจูงมือกันอย่างนี้....ตลอดไป.