ผ่านไปเกือบเดือนแล้ว นับตั้งแต่วันที่กลับจาก จ.ระยอง ปี่พระอภัยมณีที่หาย ก็ได้คืนเรียบร้อยแล้ว ฝนก็กำลังชุก และผลไม้ไม่ว่าจะเป็นทุเรียน เงาะ มังคุด ก็กำลังจะวาย ผมก็เพิ่งจะหาเวลาว่างจากการเล่นเกม รวบรวมความทรงจำถึงวันที่ไปเที่ยวแหลมแม่พิมพ์ จ.ระยอง พร้อมเก็บภาพมาฝากกันได้ มันคงช้าเกินไปสำหรับหลายๆ คน แต่คิดว่าถ้ามีโอกาสใครจะเก็บเป็นข้อมูลเอาไว้ไปเที่ยวอีกในปีหน้าก็ยังใช้ได้อยู่
                  เรื่องของเรื่องมันเริ่มต้นขึ้นจากความเก็บกด ทั้งเรื่องงานและเรื่องกิน โดยส่วนตัวเป็นคนชอบกินทุเรียนมากๆ และปีที่ผ่านมาก็ไม่ค่อยได้กินทุเรียนซักเท่าไหร่ แบบว่าไม่ได้กินเป็นเรื่องเป็นราว ส่วนเรื่องงานก็กำลังเหนื่อยๆ เบื่อๆ แต่ไม่บอกดีกว่าว่าเบื่ออะไรเผื่อเจ้านายเข้ามาอ่าน ผมรวบรวมความเก็บกด บ่มจนได้ืที่ก็เลยเกิดเป็นทริปท่องเที่ยวที่เน้นไปทางด้านกินแล้วก็นอน ซึ่งช่วงเวลานั้นกระแสข่าวเรื่องราคาผลไม้ตกต่ำกำลังแรง ผมเป็นคนไทยคนหนึ่งต้องช่วยอุดหนุนผลไม้ไทย ถึงแม้ข่าวเรื่องฝนฟ้าจะไม่ค่อยเป็นใจ ซึ่งอาจจะเป็นอุปสรรคต่อการเที่ยว โดยเฉพาะการเที่ยวทะเล แต่ตั้งใจเอาไว้แล้วว่า ถึงแม้ฝนจะตกก็ไม่สนใจ จะไปกินทุเรียนอย่างเดียว วันที่กำหนดไว้คือช่วงวันวิสาขบูชาหยุดติดต่อกันสามวัน ตอนแรกก็คิดว่าจะไปเที่ยวเกาะเสม็ด แต่จากประสบการณ์ที่เคยเจอก็คือ ช่วงวันหยุดยาวติดกันแบบนี้ ที่พักคงหายาก คนก็คงเยอะ ก็เลยเลือกหาที่พักริมหาดบนฝั่ง น่าจะยังหาง่ายกว่า แต่ก็ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด เพราะเท่าๆ ที่หาข้อมูลดูแต่ละที่ โทรศัพท์ไปถามก็เต็มซะเป็นส่วนใหญ่ จนสุดท้ายถึงได้ที่พัก ที่แหลมแม่พิมพ์ 

                    ผมไปมาแล้ว ผมพิสูจน์แล้วด้วยตัวผมเอง....นี่ไม่ได้จะมาโฆษณา แต่ก็ถือว่า "แทมมารีน(มะขาม) รีสอร์ท เป็นทางเลือกหนึ่งสำหรับที่พักริมหาด ถึงแม้จะไม่ได้มีชายหาดส่วนตัว แถมยังมีถนนกั้นระหว่างชายหาดกับตัวรีสอร์ท แต่ว่าการตกแต่งสถานที่โดยรวมก็ช่วยแก้ไขส่วนที่ขาดไปได้ ห้องพักเล็กๆ ไม่หรูหราแต่ดูเก๋ไก๋ และให้ความสะบายได้ในระดับหนึ่ง สิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน อวทม.= แอร์-ไวท์ไฟร์-ที่นอน-มุ้ง-เครื่องทำน้ำอุ่น-โทรทัศน์-ตู้เย็น-สระว่ายน้ำ และอาหารเช้า ราคาก็ไม่แพงมาก อยู่ห่างจากอนุสาวรีย์สุนทรภู่ประมาณ 5 กิโลเมตร บนหาดแหลมแม่พิมพ์ สามารถหารายละเอียดได้ที่ www.tamarindresort.com  

                 เข้าที่พักเก็บของ.....ระวัง.....เตรียมตัว.....ไป!!! ไปเที่ยวกัน เริ่มต้นที่อนุสาวรีย์สุนทรภู่ไหว้สักการะปูชนียบุคคลของจังหวัด พร้อมเก็บภาพพระอภัยมณีตอนที่ปี่ยังไม่หาย ซึ่งนำเสนอไปแล้วใน entry ก่อนหน้านี้ จนปี่เค้าได้คืนไปเรียบร้อยแล้ว ทัศนียภาพต่างๆ เปลี่ยนไปมากจริงๆ ตอนแรกตั้งใจเอาไว้ว่าไหว้สักการะท่านสุนทรภู่แล้วจะไปดูวิวที่แหลมสน แต่ปรากฏว่าระหว่างทางเกิดสะดุดตาเข้ากับร้านขายทุเรียนทอดริมทางที่ทอดกันใหม่ๆ สดๆ ความสงสัยใคร่รู้ก็เกิดขึ้นว่าเค้าทำกันยังไง และคิดว่าถ้าได้ซื้อกันถึงแหล่งผลิตน่าจะได้ราคาถูกกว่าตามร้านขายของฝาก เพราะฉะนั้นอย่าให้เสียโอกาส แวะก่อนดีกว่า 

               ต่างคนต่างแบ่งหน้าที่กันทำอย่างขมักเขม้น เริ่มกรรมวิธีตั้งแต่คัดเลือกทุเรียน ที่รับซื้อมาจากชาวสวนโดยตรงในราคากิโลกรัมละ 17-18 บาท ต้องเป็นทุเรียนหมอนทองที่แก่แล้ว แต่ยังไม่สุก แบบห่ามๆ ก็ยังใช้ได้ นำมาผาแบ่งแต่ละลูกออกเป็นพรู แล้วค่อยปอกเปลือก

                    นำเนื้อทุเรียนที่ได้ไปสไลด์เป็นแผ่นบางๆ วิธีสไลด์ก็เหมือนกับไสน้ำแข็งไม่มีผิด ซึ่งถ้าไปดูที่ตลาดกลางเพื่อการเกษตรที่ตะพง เค้าจะใช้เป็นเครื่องสไลด์ไฟฟ้าทันสมัยกว่าและเร็วกว่า

                       หลังจากที่สไลด์เป็นแผ่นบางๆ ก็นำไปทอดจนสุกเหลืองแล้วนำขึ้นมาซับน้ำมันผึ่งเอาไว้ให้เย็น โรยเกลือ และบรรจุถุง ราคาที่เค้าขายเค้าจะขายในราคาส่ง กิโลกรัมละ 350 บาท

                       ซึ่งถ้าคิดจะซื้อเป็นของฝากหลายๆ คน น่าจะคุ้มค่าที่สุด นอกจากทุเรียนทอด เค้าก็มีขนุนทอด สาเกทอด ให้เลือกซื้อ เท่านั้นยังไม่พอ หลังจากที่สอบถามข้อมูลว่าเค้าซื้อทุเรียนมาจากไหน ราคาเท่าไหร่ ผมก็เห็นว่าราคาถูกดี ก็เลยขอซื้อทุเรียนสุกสดๆ ที่ยังไม่ได้ทอด เค้าก็ขายให้ในราคากิโลกรัมละ 20 บาท ก็เลยซื้ออีก 3 กิโลกรัม อือ...อร่อยที่สุด เนื้อไม่เละ กลิ่นไม่ฉุน ไม่หวานมาก คุ้มแล้วทริปนี้ ประสบความสำเร็จแล้ว ได้กินทุเรียนแล้ว

                        หากใครมีโอกาสไปเที่ยวระยอง ไม่ว่าจะเป็นปีนี้ถ้ายังไปทันก่อนหมดหน้าทุเรียน หรือจะไปเที่ยวกันปีหน้า อย่าลืมแวะไปอุดหนุนทุเรียนทอด ขนุนทอด สาเกทอดได้ที่กลุ่มวิสาหกิจชุมชนเทศบาลตำบลสุนทรภู่ วิสาหกิจชุมชนกลุ่ม อาชีพชุมชนบ้านกร่ำ โทร.038-657-831 อยู่ข้างๆ อนุสาวรีย์สุนทรภู่ รับรองคุ้มค่า เพราะวันนั้นผมอุดหนุนไปหลายบาท แม่ค้าใจดี นอกจากจะลดราคาให้แล้วยังแถมทุเรียนทอด ขนุนทอด ให้อีกหนึ่งถุง ใจดีมากๆ 

                        ได้ทุเรียนสุกสดๆ มาสามกิโลกรัมสมความตั้งใจ บ่ายวันนั้นมีความสุขที่สุด ขับรถไปตามจุดชมวิวต่างๆ แล้วมาปักหลักนอนกินทุเรียนรับลมทะเล ปูเสื่อนอนกันริมหาดแหลมแม่พิมพ์ กินอิ่มแล้วก็นอนหลับ โอ้ย...มีความสุขจริงๆ ตอนต่อไปผมจะพาไปเที่ยวที่ไหน ติดตามกันต่อไปนะครับ