คนพิการหรือทุกพลภาพก็เป็นคน ๆ หนึ่งในสังคมที่จะต้องดำรงชีวิตเหมือนกับบุคคลทั่วไป ต้องใช้เงิน ต้องกินเหมือนกัน  ความสามารถของเขาก็มีแตกต่างกันไป คนพิการทางมือบางคนสามารถที่จะใช้เท้าเขียนหนังสือได้ บางคนมีมือเดียวสามารถใช้มือในการพิมพ์คอมโดยใช้มือเดียวได้ คนพิการทางตาบางคนสามารถเล่นดนตรี เป็นต้นได้ คนทุพลภาพก็เช่นกัน ซึ่งพวกเขาก็สามารถใช้ความสามารถที่มีอยู่ประกอบอาชีพที่สุจริตได้ เช่น ทำธุรกิจส่วนตัว ทำงานในหน่วยงานเอกชนหรือรัฐบาล สามารถทำการศึกษาในระดับสูงได้ แต่เคยคิดกันไหมว่า คนพิการหรือทุพลภาพ ผลงานของพวกเขาที่ทำออกมานั้นคนปกติยังไม่เชื่อเลยว่าเป็นฝีมือของพวกเขา เช่น การปั้นหม้อดินเผา การแกะสลัก การเย็บปักถักร้อยหรือการพัฒนาระบบคอมพิวเตอร์ เป็นต้น เขาทำด้วยความพยายามเพื่อที่จะให้ผลงานออกมาเพื่อแสดงความสามารถออกมาให้สังคมได้เห็น แต่คนส่วนใหญ่ในสังคมกลับมองว่าพวกเขาไม่สามาถที่จะทำสิ่งเหล่านั้นได้ อย่างคนที่มีมือเดียวเขายังทำงานหัตถกรรมเย็บปักถักร้อยได้ หมู่คนส่วนใหญ่ก็มองว่างานที่หัตถกรรมที่งดงามนี้คนมือเดียวจะทำได้ การเรียนศึกษาด้านเทคโนโลยีก็เช่นกัน ก็ไม่มีใครเคยคิดเลยว่าพวกเขาจะทำงานเหล่านี้ได้ ในการสมัครเข้าทำงานนั้น คณะกรรมการพิจรณามักจะพิจารณาทางสายตาว่าพวกเขาไม่สามารถทำงานในตำแหน่งที่พวกเขาสมัครได้ ทั้งที่พวกเขาสอบผ่านข้อเขียน และผ่านการสอบปฏิบัติแล้ว เช่น ตำแหน่ง programmer  ก็มองว่าคนแขนเดียวไม่สามารถทำงานในตำแหน่งนี้ได้ และตำแหน่ง นักข่าว คนที่มีความบกพร่องทางขา หรือ ไม่สามารถทำในตำแหน่งนี้ได้ เป็นต้น แล้วอย่างนี้เหรอที่บอกว่าสังคมเปิดโอกาสให้กับพวกเขาแล้ว ยอมรับความสามารถของพวกเขาแล้ว ทั้งที่ยังปิดกั้นพวกเขาในหลาย ๆ ดเนที่พวกเขาสามารถทำได้ แต่ก็ไม่เปิดโอกาสให้ทำ จึงอยากถามว่าความสามรถของคนพิการหรือทุกพลภาพมันดูจากตรงไหน