1. คำพูด ได้แก่ การชม ปลอบโยน โน้มน้าว ฯลฯ

"ลูกเต้นได้สวยมาก โดยเฉพาะท่าหมุนตัว"

"ลูกเล่ารายงานให้แม่ฟังก่อนดีไหม แล้วพรุ่งนี้แม่จะไปส่งที่โรงเรียน"

ควรชมเมื่อลูกทำงานสำเร็จหมาดๆ หรือกำลังทำงานนั้นอยู่ ระบุรายละเอียดให้ชัดเจนว่าชมลูกเรื่องอะไร เพราะอะไร ลูกจะรับรู้ว่าเราใส่ใจในความรู้สึกของเขาอย่างจริงจัง

2. การกระทำ ได้แก่ จับมือ โอบกอด หอมแก้ม ลูบศีรษะ สบตา ฯลฯ

ใช้เสริมกับคำพูด หรือในสถานการณ์ที่ต้องการสื่ออารมณ์มากกว่าคำพูด เช่น การแสดงสีหน้าชื่นชมเมื่อลูกแสดงอยู่บนเวที บีบมือเบาๆ เพื่อเสริมความมั่นใจ โอบกอดเมื่อลูกรู้สึกกลัว เป็นต้น

3. การให้รางวัล

ไม่จำเป็นต้องเป็นสิ่งของราคาแพง เพียงดอกไม้สักช่อ ตุ๊กตาสักตัว หรือการ์ดหนึ่งแผ่น ที่อบอวลไปด้วยความรู้สึกดีๆ ก็พอ ให้ในโอกาสพิเศษจริงๆ ไม่ควรให้พร่ำเพรื่อ ขยายผลไปถึงเรื่องอื่นๆ นอกจากการเรียนและกิจกรรมที่โรงเรียนบ้างก็ดี โลกของลูกจะได้กว้างขึ้น หรืออย่างงานใดที่เราเห็นว่าลูกใช้ความพยายาม และทุ่มเทกับสิ่งนั้นมากเป็นพิเศษ แม้ผลจะออกมาสำเร็จหรือไม่ เราก็ควรให้รางวัล เพราะความสำคัญที่แท้จริงคือสิ่งที่เขาได้เรียนรู้จากการที่เขาได้พยายาม มากกว่าจะดูที่ผลของการกระทำนั้น

4. ร่วมกิจกรรมกับลูก

เป็นสิ่งที่ไม่ควรพลาด ไม่ว่าจะในโรงเรียน ที่บ้าน หรือที่อื่นๆ ให้ความสำคัญกับการทำกิจกรรมของลูก และมีส่วนร่วมไปกับเขา เพิ่มความกล้าให้เขารู้ว่า ไม่มีอะไรเกินความสามารถหากตั้งใจทำ หรือหากอยากทำอะไร ถ้าเป็นสิ่งที่ถูกที่ควรแล้วให้ทำไปไม่ต้องกลัวพลาด กลัวผิด เพราะไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นพ่อกับแม่จะอยู่ใกล้ๆ เขาเสมอ