งานMeeting...บทพิสูจน์ของคำว่า..เพื่อนแท้

บันทึกย้อนหลังในวันที่ 9 พ.ย.2550

เมื่อประมาณ2อาทิตย์ก่อน  วันที่10-11 พ.ย.เราได้ไปงานมีตติ้งรวมศิษย์เก่าซึ่งจัดที่ประจวบ...เรื่องมันมีอยู่ว่าทุกๆปีนั้นมีศิษย์เก่าสาธิตมอ.ตั้งแต่สมัยรุ่นดึกดำบรรณพ์จัดงานรวมศิษย์เก่าขึ้นมา ส่วนเหตุผลที่จัดขึ้นที่ประจวบเพราะว่าเจอคนละครึ่งทาง  คนที่เรียนกรุงเทพก็ลงมาประจวบฯ  คนที่เรียนที่ใต้ก็ขึ้นไปประจวบ
ครั้งที่เราไปนั้นจัดขึ้นเป็นครั้งที่10แล้ว  ในตอนแรกจะจัดงานนี้ขึ้นวันที่ 18-19พย.แต่ว่ามีงานกีฬาอะไรสักอย่างนี่แหละจึงเลื่อนให้เร็วขึ้นไปอีก  อย่างเช่นตอนที่เรากำลังเขียนไดอารี่(ฉบับโครงร่าง)ในหน้านี้  เราก็กำลังนั่งอยู่บนรถบัสชั้น2  รถกำลังจะออกจากหาดใหญ่เพื่อไปประจวบฯ

บทพิสูจน์ของคำว่า...เพื่อนแท้

การไปMeeting ครั้งนี้  เป็นการไปมีตติ้งของเราครั้งแรก  เรารู้สึก"โดดเดี่ยว"ตั้งแต่ขึ้นรถจากปัตตานีเพื่อมารวมกับเพื่อนๆที่เรียนมอ.หาดใหญ่แล้วขึ้นรถที่มอ.หาดใหญ่  ตอนที่ขึ้นรถจากปัตตานี  เรามาพร้อมกับ"ด้า" เพื่อนร่วมวิชาเอกกับเรา  แต่ก็ยังรู้สึกเหงาเพราะไม่ว่าจะเป็น "ฮันนี่"  และ "อ้อม" ต่างไม่ก็ไปงานนี้  ทำให้เราต้องไปคนเดียว (อันที่จริงแล้วจะไปไม่ไปก็ได้  แต่มีกฎการจัดงานมีตติ้งว่าถ้าถึงรุ่นไหนจัดรุ่นนั้นต้องจ่ายเงินทุกคนไม่ว่าจะไปหรือไม่ไปก็ตาม)  หรืออาจเป็นเพราะเรามีความไม่สนิทใจเท่ากับเพื่อนสนิทสมัยเรียนมัธยม 

เมื่อไปถึงหาดใหญ่  เราสั่งให้คนขับรถตู้ไปส่งที่โรงช้าง มอ.หาดใหญ่  เมื่อไปถึงที่นั่นเราก็ต้องไปรอเพื่อนๆศิษย์เก่าสาธิตกันที่โรงช้าง  เพราะนัดขึ้นรถกันที่นั่น  เราโทรไปหาเจนทันที  เจอบอกว่าเจนยังอยู่หอ  ให้เราไปหามีมังกับไหมแพรที่โรงช้างได้เลย  เพราะ2คนนั้นอยู่โรงช้างกันอยู่แล้ว.....

เราก็เลยโทรไปหาไหมแพรแล้วก็ให้ไหมแพรเดินมาหาเรา  เพราะเราไปหาไหแพรที่โต๊ะไม่ถูก  ตอนนั้นตาลายไปหมด เรา2คนนั่งคุยกันสักพัก  มีมีงก็มา...ต่ายก็มา...แล้วพิง....

ความรู้สึกลึกๆที่เกิดขึ้นในใจ

เพื่อนๆที่เราพูดไปทั้งหมดเมื่อกี้ก็มากันครบหมดแล้ว  เหลือแต่รอเพื่อน+รุ่นพี่คนอื่นๆที่จะขึ้นรถพร้อมกัน  ในระหว่างที่รอขึ้นรถ  เพื่อนๆนั้นต่างก็นั่งคุยแต่เรื่องของตนเอง  ไม่สนใจเราเลย  เผลอๆบางทีอาจจะลืมเราไปแล้วก็ได้  พวกเค้าคุยกันเฉพาะในเรื่องที่พวกเค้ารู้ๆกัน จนเราเองก็รู้สึกได้เลยว่าเหมือนเป็นคนนอก(สายตา) เราเองก็แอบน้อยใจอยู่ลึกๆว่าทำไมเพื่อนสนิทเรา...อ้อม และ ฮันนี่ แค่มางานมีทติ้งแค่สักครั้งเนี่ย  ทำไมมันติดปัญหาอะไรหนักหนา  เราเองก็มีธุระของเราเหมือนกัน  มีเรียนด้วยแต่เราต้องเคลียร์ให้เสร็จสิ้นเพื่อที่จะไปเที่ยวได้อย่างสบายใจ  เรานั่งคิดในตรงนั้น  ในท่ามกลางที่เพื่อนๆจับกลุ่มคุยในสิ่งที่พวกเค้ารู้กันอยู่แล้ว  "กูไม่น่ามาเลยว่ะ....รู้อย่างนี้อยู่บ้านดีกว่า"  อาจจะเป็นเพราะว่ากลุ่มของเพื่อนเราที่จะไปด้วยกันอยู่นั้นเป็นกลุ่มเพื่อนที่ไม่สนิท  แต่ว่าทั้งๆที่ก่อนจะจบม.6สนิทกันดี  หลังจากที่เราจบม.6ไปก็ไม่ได้ติดต่อหากันอีกเลย  แต่พวกเพื่อนเรากลุ่มนี้ยังติดต่อกันอยู่  มิหนำซ้ำยังไปเที่ยวด้วยกัน  ไหมแพรกับมีมัง เป็นรูมเมทที่ม.ธรรมศาสตร์ เจนกับต่ายเป็นรูมเมทกันที่มอ.หาดใหญ่  ส่วนเราก็มอ.ปัตตานีอยู่คนเดียว  เพราะอย่างนี้มั้งเค้าถึงสนิทกันและคุยกันในสิ่งที่เค้าเข้าใจกัน
......โดยที่เรากลายเป็นคนนอกไปโดยปริยาย

การเดินทางร่วมกับเพื่อนๆหลายคน แต่...เหงาโดดเดี่ยวสำหรับฉัน

พวกเพื่อนๆชาวศิษยเก่าสาธิตที่อยู่ภาคใต้มารวมตัวกันขึ้นรถที่โรงช้างกันหมดแล้ว  ทั้งรุ่นพี่และรุ่นน้อง ราวๆ 4 ทุ่ม รถค่อยๆเคลื่อนออกเดินทางมุ่งหน้าไปยังประจวบซึ่งเป็นจุดหมายปลายทาง  เรารีบขึ้นรถทันทีแล้วหาที่นั่ง  แล้วก็ได้ที่นั่งตรงบันไดพอดี(เพราะว่ารถบัสมี2ชั้น)  แล้วเราก็ชวนต่ายให้มานั่งกับเรา  แต่คำตอบที่เราได้จากต่ายก็คือ....
"พี่ฟะนั่งข้างหลังก็ได้  ต่ายอยากนั่งกับเจน" (ต่ายอ่อนกว่าเราประมาณ2ปี) เพียงเท่านี้เราก็คำเข้าใจคำตอบและเจตนาของเค้าแล้ว
สุดท้าย....เราก็ต้องนั่งคนเดียวไปตลอดทาง  ในระหว่างทางและตลอดทางนั้นไม่มีใครคุยกับเราเลย  ต่างคนต่างสนใจในเรื่องของตนเอง  มีมังก็นั่งกับไหมแพร  เจนก็นั่งกับต่าย  ส่วนเราก็นั่งคนเดียว....ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเพื่อนๆจะใจร้ายทำกับเราถึงขนาดนี้  ตอนเรียนอยู่ม.6ไม่เห็นเป็นอย่างนี้  แต่ทำไมตอนนี้ถึงเป็นอย่างนี้ไปได้.....