ผมแบกลูกคิดญี่ปุ่นรางใหญ่(ประมาณลังขายลอตเตอรี่) วิ่งขึ้นรถเมล์ทุกวัน

ที่มีสอน   แบกไปทำไมกันนะทุกวัน

เด็กๆ เห็นลูกคิดดีใจ ตื่นเต้น เห็นมันใหญ่ น่าเรียน ผมหายเหนื่อย

............................

ผมปฏิเสธเชิงว่าจริงเหรอกับ การเรียนจินตคณิต   มานาน

จนวันหนึ่งเข้ามาเรียน

ให้บุคคลที่รู้และใครๆเรียกว่า อาจารย์ สอนให้หน่อย   อยากรู้

เรียนไป โง่ไป   งมไป  งงไป  ง่วงไป 

ไม่ค่อยได้ความรู้เต็มที่

และที่สำคัญ   อาจารย์คงไม่เคยได้สอนวิชานี้กัยเด็กๆ เลยสอนไม่เป็น

ต้องแยกให้ได้ว่าสอนเป็นกับสอนได้ มันไม่เหมือนกัน

คล้ายกับ ขับรถเป็น กับ ขับรถได้   มันต่างกัน

.................................

ผมมาสอนเด็ก   ผมก็ได้เรียนรู้กับเด็ก

เรียนรู้ปัญหา   ความคิด   ความเห็น  ความชอบ

ผ่านมาหลายปีแล้ว   ผมยังสอนอยุ่

ผมมั่นใจกับการสอนมากว่าสามารถทำให้

เด็กคิดเลขอย่างสนุกสนาน

มีสมาธิยาวนานเท่าที่เรา(ครู)อยากให้มี(ในการคิดเลข)หรือผู้ปกครองอยากเห็น

สมองทำงานอย่างน่าฉงนเป็นทีสุด(คิดได้อย่างไรนะนี่)   สมองซับซ้อนมาก น่าทึ่ง

และทำให้รู้ว่า

ถ้าไม่รู้จริงคุณอย่าสอนเลย

สงสารเด็ก   ทำให้การเรียนล้มเหลวได้ง่าย

เด็กมีอคติที่ไม่มีต่อวิชาเลข

.......................................

หลายๆ โจทย์ที่ให้เด็กทำ

เด็กไม่ได้ใช้วิธีทำอย่างที่ผมสอนเท่าไรนัก

แต่   เด็กมีกระบวนการคิดการคำนวณด้วยตัวเอง

และน่าสนใจว่า  เขาเรียนรู้จากอะไร

อืม   เด็กก็มีความคิดนะ   คิดเองได้นะ   ทำเองได้นะ   ถ้าแนะนำได้ถูกต้อง

แข่งกันจินตภาพทีไร

ผมแพ้ทุกที