นาตยาอาลัย

       “นาท วันนี้ เป็นวันสุดท้ายของผมที่ เอส เอส ไอ ที ผมจะลาออกไปทำงาน ส่วนตัว ต่อไปถ้านาท มีเงินเหลือเก็บ จะไปลงหุ้นกับผมก็ได้”     “งานอะไร? คงไม่ใช่พวกงานขายตรงนะ นาทไม่ชอบ…ขอให้พี่โชคดีน๊ะ ยังไงก็โทรมาคุยกันบ้าง ”

         ผมไม่นึกเลยว่านี่จะเป็นการสื่อสารผ่าน MSN ครั้งสุดท้ายระหว่างเธอกับผม ผมรู้สึกว่าการลาออกของผมครั้งนี้คงไม่จำเป็นที่จะต้องร่ำลาให้ใจหายมากนัก..   

         ในความเร่งรีบของชั่วโมงเร่งด่วนยามเช้าของคนทำงานถึงแม้ไม่ใช่จะอยู่ในเมืองกรุง แต่สำหรับหาดใหญ่แล้วก็แทบไม่ต่างกันเท่าไหร่ ยิ่งสำหรับสาวโรงงานอย่างเธอแล้ว เวลาที่จะเข้าที่ทำงานให้ทันเวลานั้นสำคัญที่สุด เพราะมีงานที่รออยู่มากมาย ภาระงานของเธอดูเหมือนจะคล้ายกับกระเป๋าใส่โน้ตบุคซึ่งเธอหอบหิ้วอยู่ทุกวัน “คนตัวเล็กอยู่แล้วหิ้วกระเป๋าโน้ตบุค ทุกวันอย่างนี้ จะยิ่งเตี้ยขึ้นไปอีก คงไม่โตแล้วมั๊ง” ผมมักจะแซวเธอเสมอเวลาที่ผมเดินแวะเข้าไปที่โต๊ะทำงานของเธอ

         การย้ายฐานการผลิตจากประเทศมาเลเซียได้สร้างให้เกิดสังคมอุตสาหกรรม ซึ่งเปรียบเสมือนคนแปลกหน้าของผู้คนในย่านนี้ เมื่อก่อนคนหนุ่มสาวเมื่อเรียนจบส่วนมากมักจะเข้ากรุงเทพ เพื่อหางานทำให้ตรงกับที่ตัวเองเรียนมา งานอุตสาหกรรมที่เข้ามาได้ก่อให้เกิดการซึมซับแรงงานของคนหนุ่มสาว หลากหลายตำแหน่งงาน ตามความรู้ ความสามารถ ที่ตนเองได้ร่ำเรียนมา    เธอก็เป็นคนหนึ่งที่ก้าวเข้ามาทำงานในโรงงานอุตสาหกรรม ด้วยผลการเรียนที่ดี และการที่จบจากสถาบันที่มีชื่อ ทำให้เธอได้ ตำแหน่งงานที่ดี และแน่นอนว่าค่าจ้างก็ต้องสูงตามไปด้วย โรงงานแห่งนี้เป็นที่แรกของเธอ ด้วยความฉลาดเฉลียว มีไหวพริบ ปฏิภาณที่ดี มีความขยันขันแข็ง นับเป็นคุณสมบัติที่งานอุตสาหกรรมต้องการเป็นอย่างยิ่ง

        สังคมการผลิต การผลิตที่ผลที่ออกมาจะต้องมีมูลค่ามากกว่าสิ่งทีป้อนเข้าไป และสุดท้ายคือกำไรสูงสุด และสุดท้ายของสุดท้ายคือกำไรต่อหุ้นที่ผู้ถือหุ้นจะได้รับ  เป็นเป้าหมายของระบบทุนนิยม  คนงานในโรงงานก็ไม่เคยรู้จักผู้ถือหุ้นว่าจะมีหน้าค่าตาเป็นอย่างไร  และผู้ถือหุ้นเองก็ไม่เคยรู้จักหน้าค่าตาของผู้คนในโรงงานเลย   ต่างคนต่างไม่รู้จักซึ่งกันและกัน สำหรับอุตสาหกรรมแล้วทุกคนคือฟันเฟืองตัวใดตัวหนึ่งเท่านั้น   อยู่ในวงของเฟืองที่หมุนรอบแล้วรอบเล่า วันสิ้นเดือน หรือวันสิ้นปี ดูเหมือนจะเป็นวันที่เหล่าเฟืองเหล่านั้นต่างรอคอยกัน   เครื่องจักรกลที่ขับเคลื่อนอยู่ทุกวัน   ดูเหมือนจะผลักดันให้คนในสังคมอุตสาหกรรมบางคนห่างไกลจากชีวิต   การคิดใคร่ครวญถึงตัวตนและตัวคนรอบข้าง บางครั้งพวกเขานั่งคุยกันอย่างมิตรไมตรี แต่เมื่อเกิดปัญหาในเรื่องงานเขาบางคนเหล่านั้นดูประหนึ่งว่า ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ความคิดเรื่องการอยู่รอดดูจะเป็นเรื่องสำคัญที่สุด

2

        ความคิดเรื่องการอยู่รอดเป็นสัญชาติญาณของมนุษย์ ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่น่าตำหนิแต่ประการใด ถ้าเป็นการอยู่รอดร่วมกันในสังคมนั้น และไม่กระทบต่อความอยู่รอดของสังคมอื่น ผมเคยเห็นภาพของเพื่อนร่วมงานบางคนที่ถูกเลิกจ้างอย่างปัจจุบันทันด่วน เก็บของไปร้องให้ไป แต่เพื่อนร่วมงานที่อยู่โต๊ะข้างๆก็ยังนั่งทำงานอยู่ประหนึ่งว่าไม่รับรู้เรื่องใดๆไม่มีอาการรับรู้ถึงความเจ็บปวดที่เพื่อนได้รับ ดูไม่เหมือนกับเพื่อนที่เคยนั่งทำงานด้วยกันเป็น สี่ห้าปี หรือเพื่อนบางคนถูกทำร้ายเดินเข้ามาในโรงงานด้วยสภาพ สะบักสบอม แต่เพื่อนร่วมงานหลายคนก็นั่งทำงานเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

        “พี่ กล่องพี เอฟ อี ที่ พี่รับปากว่าจะชิปวันนี้ได้แล้วยัง วันนี้จะปิดตู้แล้วน๊ะ?”เสียงเธอทวงถามผมทางโทรศัพท์ “เดี๋ยว พี่ขอไปเช็คที่พี่เขียวว่าของรับเข้าหรือยัง”ผมตอบเธอไปหลังจากที่ดูสต็อคในระบบแล้ว “ต้องส่งให้ได้วันนี้เลยนะพี่ ไม่งั้น แย่ แน่ๆ” เป็นการขอร้องของเธอ ซึ่งผมจะต้องประสานกับทางฝ่ายผลิต และจัดส่ง ให้สามารถส่งให้เธอให้ได้ภายในวันนี้ มิฉะนั้นแล้วรุ่งขึ้นเธอจะต้องเดือดร้อน และจะต้องมีอีเมล์ มาต่อว่าจากหลายๆคน และจากหลายฝ่ายที่เกี่ยวข้องแถมยังซีซี ถึงเจ้านายผมแน่นอน

          รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสุข ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความอิ่มเอิบ สวมชุดครุย ในภาพที่อยู่บนผนังของบ้านเธอ ทุกคนที่เคยเห็นภาพนี้ คงคิดว่า ความสุขเช่นนี้จะคงอยู่กับเธอไปอีกนาน แต่..วันนี้ภาพความสุขนั้นก็ยังปรากฏให้เห็นอยู่ แต่เจ้าของภาพนั้นจะสุขหรือทุกข์สักปานใดไม่อาจจะรู้ได้วันนั้น วันที่โรคร้ายได้ทำให้วิญญาณของเธอไม่อาจที่จะอยู่กับร่างกายของเธอได้อีกต่อไประยะเวลาในตอนนั้นคงเป็นเวลาที่วิกฤติที่สุดของเธอนับตั้งแต่ที่เกิดมาบนโลกนี้

           “ ม๊ะ ตั้งความหวังกับสาวมากที่สุด สาวไม่น่าจากไปเร็วขนาดนี้” แม่ของเธอกล่าวถึงเธอด้วยความอาลัย “มันเป็นกำหนดการ จากพระองค์อัลเลาะฮ์” ป๊ะของเธอกล่าวออกมาอย่างคนที่เริ่มทำใจได้แต่ถึงกระนั้นแววตาอันแดงก่ำไม่อาจซ่อนความปวดร้าวและเศร้าโศกในหัวใจของป๊ะได้

             ยามเมื่อฝนโปรยปรายลงมาครั้งใดผมมักจะได้ยินเสียงนี้แว่วเข้ามาในโสตประสาทผมเสมอ “พี่เป็นไงบ้าง? แถวนั้นน้ำท่วมมากไหม? แล้วพี่เป็นไงบ้าง?   ยังไงก็ดูแลตัวเองให้ดีนะ”  เธอโทรมาถามทุกข์ สุข ของผม เสียงของเธอส่งผ่านมายังผมในยามที่ไม่ได้ยินเสียงใครเลยสายฝนที่กลับมาหลั่งลงผืนดินอีกครั้งหลังจากห่างหายไปนาน    ต้นไม้ใหญ่ในกุโบร์ไหวเอนไปตามแรงลม   ผืนดินและต้นหญ้าเล็กๆ  ชุ่มไปด้วยน้ำ   ร่างของเธอนอนสงบนิ่งอยู่ภายใต้ผืนแผ่นดินนั้น ขอให้ที่แห่งนี้จงเป็นที่พำนักที่มีความสุขสำหรับเธอจวบจนวันอวสานของโลก..

                อัลลอฮฺฮุมมัคฟิรลาฮา ขอให้พระองค์ทรงอภัย ขอพระองค์ทรงเมตตา

3

“เมื่อกำหนดวาระแห่งความตายของพวกเขามาถึง พวกเขาไม่สามารถเลื่อนเวลาออกไปให้ช้า แม้เพียงสักชั่วโมงเดียว หรือเร่งให้มาถึงก่อนก็ตาม”(อัลกุรอาน 10:49)

มนุษย์นั้นถูกสร้างมากับดินและจะสักวันหนึ่งจะต้องคืนกลับสู่ดิน “เจ้าจงอุปมาให้พวกเขาฟังเถิดเถิด ชีวิตในโลกนี้ก็เปรียบดังสายน้ำที่เราหลั่งรินมาจากฟากฟ้า เข้าผสมผสานกับพืชพรรณแห่งแผ่นดิน จากนั้นไม่นานพืชก็สลายปลิดปลิวไปตามแรงลม อัลเลาะฮฺนั้นทรงอานุภาพเหนือทุกสรรพสิ่ง(อัลกุรอาน กะฮฺฟี:45-46)

“ชีวิตในโลกนี้มิใช่อื่นใด หากเป็นความระเริงชั่วแล่น และเป็นเพียงการละเล่นฉากหนึ่งเท่านั้น สัมปรายภพต่างหากเล่า ที่ชีวิตคงอยู่ยั่งยืน แม้นพวกเจ้ารู้”(อัลกุรอาน อังกะบู๊ต:64)