ข้าพเจ้าได้เริ่มสังเกตุ ชีวิตของคนในสังคมเมือง ทุกวันนี้ แล้วก็ ให้อด เศร้าไม่ได้ เพราะเมื่อพิจารณาชีวิตของคน คนหนึ่งนับตั้งแต่เกิด จนตาย ก็ไม่แปลกใจว่า ทำไมคนในเมือง จึงไม่ค่อยมีความสุขนัก และยังมีปัญหามากมาย เรามาเริ่ม กันที่ เมื่อมีคน คนหนึ่งเกิดขึ้นมา พ่อแม่ซึ่งอยู่ในเมือง และต้องทำงานทั้งสองคน ก็ทำให้ไม่สามารถเลี้ยงลูกด้วยตัวเองได้ เด็ก ก็จะถูกดูแลโดย ส่งไปให้ ปู่ย่าตายายเลี้ยงที่ต่างจังหวัด (ถ้ามี) หรือ ส่งเข้าสถานรับเลี้ยงเด็ก หรือ จ้างพี่เลี้ยงเด็กมาเลี้ยงที่บ้าน ซึ่งแต่ละทางนั้น ก็มักจะทำให้เด็ก ไม่ได้รับความอบอุ่น จากพ่อแม่โดยตรง เด็ก ถ้าโชคดี มีคนที่ดีดูแล ก็จะสามารถเติบโต ขึ้นมาอย่างมีความสุข แต่ถ้าโชคร้าย คนดูแลไม่สนใจ หรือ เจอพี่เลี้ยงใจร้าย ก็อาจจะโดยทำร้าย ทางร้างกาย หรือ จิดใจ

พอพ้นวัยเด็กเข้ามาสู่วัยเรียน บางคนก็อาจจะมีโอกาศ ได้กลับมาอยู่กับพ่อแม่ หรือคนที่อยู่กับพ่อแม่อยู่แล้ว ก็จะต้องพยายามช่วยเหลือตนเองให้รอดจาก อบายมุข และสิ่งล่อลวงต่าง ๆ ในสังคม ด้วยตัวเอง เพราะ ทั้งพ่อ และแม่ก็ต้องทำงาน กว่าจะได้พบกันในแต่ละวัน ก็ดึกดื่น หรือบางคนมีชั่วโมงทำงานที่ยาวนาน ก็มีโอกาส พบหน้า ลูกน้อยลง เด็ก ๆ ที่ไม่เข้มแข็ง ก็จะถูกชักจูง ได้ ง่ายมาก

พอโตจนเรียนจบ ก็ ออกหางานทำ งานดี ๆ ก็หายาก และได้ค่าตอบแทน ไม่พอใช้จ่าย ไม่น่าแปลกใจ ที่มีอัตราที่เด็กที่กู้เงินเรียน จะมีชดใช้คืนเงินกองทุนน้อยลง เพราะ พอจบปริณญาตรีมา ก็หางานได้ยาก นักหนา และก็ยังได้เงินเดือน น้อยนิดอีกด้วย ทั้งที่ค่าเช่าบ้าน, ค่ากิน ค่าอยู่ ก็สูงขึ้นทุกวัน ๆ ทำให้เด็กที่จบใหม่ไม่มีเงินเก็บ และเงินเหลือพอไปใช้คืนเงินกองทุน จะเห็นว่า คนในวัยทำงาน ก็มีความลำบาก และเครียด อีกแบบหนึ่ง

ถ้าบางคนโชคดีได้งานทำ มีเงินเก็บและสามารถแต่งงานได้ เมื่อจะมีลูกก็ลำบากเพราะ ไม่มีคนเลี้ยงลูกให้ ลูกที่ไม่ได้เลี้ยงเองเมื่อโตขึ้น ก็ไม่รักพ่อแม่ และไม่กตัญญู

พอแก่ตัวลูก ๆ ก็ไม่ดูแล ทำให้มีชีวิตอยู่อย่างลำบาก

ปัญหาต่าง ๆ เหล่านี้ น่าจะทุเลาได้ด้วยการจัดการที่ดีจากผู้บริหารในท้องถิ่น เช่น กทม ก็จะทำให้คุณภาพชีวิตคนเมืองอย่างเรา ดีขึ้นได้