ไหน ๆ ก็เข้ามาเยี่ยม blog ของนุ้ยแล้ว ก็ทำความรู้จักกับเจ้าของ blog สักหน่อย นะ

ศิริลักษณ์ มีชื่อเล่นว่า นุ้ย เป็นลูกสาวคนโต ของครอบครัวฐานะปานกลาง ในจังหวัดเชียงใหม่ พ่อแม่เปิดร้านขายของ (พวกเส้นด้าย และผ้าห่ม) ในเมืองเชียงใหม่

ตอนเด็ก ๆ เรียนที่โรงเรียนหญิงล้วน ชื่อ โรงเรียน เรยีนา เชลีวิทยาลัย เป็นโรงเรียนเดียวกับ พระองค์เจ้าโสมเสวลี ฯ เมื่อครั้งยังทรงประทับอยู่ที่จังหวัดเชียงใหม่ โรงเรียนนี้ เป็นโรงเรียนที่ดีมาก นุ้ยที่เติบโตมามีความคิด และมีภูมิคุ้มกันทางอารมณ์ ที่ดีได้ก็เพราะการอบรม ของคุณครูทั้งหลายที่โรงเรียนนี้ นุ้ยขอขอบคุณ และระลึกถึงพระคุณของคุณครูทุกท่าน ขอให้พวกท่านจงมีความสุข และมีความเจริญ

พอจบมัธยมต้น ก็ได้รับการคัดเลือกให้ไปเรียนต่อระดับ ม.ปลาย ที่โรงเรียนมงฟอร์ตวิทยาลัย (ตอนนั้น ที่เรยีนา ยังไม่มีมัธยมปลาย) เรียนที่มงฟอร์ตนี้ ได้ไม่นาน พอจบ ม.5 ก็สอบเทียบ และเอนทรานส์ (สมัยนั้นยังไม่มีการสอบ o-net, A-net) ติดที่คณะวิศวะกรรมศาสตร์ ที่พระจอมเกล้าลาดกระบัง

ชีวิตเริ่มหักเห ก็ตอนนี้แหละ จากเด็กที่ไม่ค่อยได้จากบ้านไปไหน ก็มาอยู่หอพัก สภาพมหาวิทยาลัยตอนนั้น ก็ยังกันดารอยู่ บรรยากาศการเรียน แตกต่างอย่างสิ้นเชิง จากตอนที่เรียน มัธยม ความอิสระนั้นมีทั้ง คุณ และโทษ เทอมแรก จำได้ว่าเรียนหนักมาก เป็นวิชาปูพื้นฐาน โชคดีที่เราได้ มีโอกาศพักอยู่ในหอพักมหาวิทยาลัย ข้อดีคือ ประหยัดค่าใช้จ่าย อยู่ใกล้มหาลัย มีคนคอยดูแล และมีเพื่อนเยอะ

อย่างที่บอก ความดีของครูสมัยประถม และมัธยมต้น ที่คอยสอนเราไม่เพียงแค่วิชาความรู้ แต่สอนวิธีวางตัว และวิธีคิด ทำให้ เราสามารถประคับประคองชีวิตในมหาวิทยาลัย ปีแรก ให้ผ่านไปได้ด้วยดี ผลการเรียนที่ออกมาก็ไม่เลวร้ายนัก ปีหลัง ๆ จากนั้น ก็ผ่านไปได้ด้วยดี

ระหว่างเรียนที่ลาดกระบังนี้เอง นุ้ยก็ได้มีโอกาศรู้จักกับ ยุทธ ความสัมพันธ์เริ่มต้น ก็เป็นเพื่อน จากนั้น เราก็สนิทกันมากขี้น และเป็นแฟนกันในที่สุด จำได้ว่าเริ่มเป็นแฟนกันตอนอยู่ ปี2 ไม่น่าเชื่อเราคบกันมากว่า 15 ปีแล้ว

ตั้งใจจะเขียนแบบย่อ ๆ แต่เขียนไปเขียนมาชักยาว ขอพักก่อน แล้วค่อยมาอ่านกันใหม่นะ สัญญาว่าจะมา post บ่อย ๆ