เมื่อดวงใจมีรัก ดั่งเจ้านกโผบิน

บินไปไกลแสนไกล

หัวใจฉันก็ลอยลิบไป ถึงแดนดินถิ่นใด ณ ใจ โอ้ดวงใจเจ้าเอ๋ย

............

โอ้ใจรักเธอ...คิดถึงเธอเฝ้าครวญหา

โอ้ใจนะเออ ใยละเมอถึงเธอร่ำไป......

...

ช่วงต้นฤดูหนาว อากาศกำลังสบาย เพลงที่ลอยผ่านหูมากระทบโสตประสาท

จึงทำให้หัวใจยิ้มได้ถึงแม้ว่าความรู้สึกรัก

จะยังไม่กระทบส่วนไหนของหัวใจเลยก็ตาม...

ช่วงนี้จะเป็นคนคอยรับฟังปัญหาหัวใจ...ของเพื่อน

(ทั้งที่ตัวเองยังเอาตัวไม่รอดนั่นแหล่ะ)

ปัญหาที่คนที่รัก.....ไม่ใช่คนที่สามารถก้าวข้ามเขตแดนมาเป็นคนรัก

เพราะฉะนั้นจึงอยู่ได้ในอาณาเขตที่ควรอยู่

อยู่ในสวนของความรัก....

ที่ทำได้แค่รดน้ำพรวนดิน..แต่ไม่อาจเติบโตหยั่งรากแก้วและชูลำต้นให้มั่นคง

ต้นไม้ที่เฝ้าดูแล....จึงเหมือนปลูก เพื่อรอวันหมดลมหายใจ

แต่ก็นั่นแหล่ะ บางครั้งคนที่เพียรพยายามปลูกก็หวังแค่....

เพียงขอให้มีแค่ช่วงเวลาหนึ่ง...ได้สวยงามและชูกิ่งก้านเล็กให้งดงามก็พอใจแล้ว

เมื่อความรักเดินทางเข้ามา....

ใครเลยจะปฎิเสธได้....

บางครั้งจึงหลงลืมความเป็นจริงบางอย่าง

และปล่อยให้ความรู้สึก เต้นระบำอยู่ใต้แสงดาว

โบยบิน อย่างมีความสุข....ปลดปล่อยความคิดถึงให้เป็นอิสระ

ให้ลมหายใจกลายเป็น......ใครบางคน....ใครบางคนที่ไม่มีโอกาส...ใช้คำว่าคนรัก

จึงเป็นได้แค่เพียง...คนของความรัก

แต่ก็นั่นแหล่ะนะ...บางครั้งเราคงไม่สามารถห้ามและบอกหัวใจตัวเอง

ไม่ให้หลงรักใคร....

แต่ความคิดและเหตุผลจะห้ามการกระทำของเราได้

ว่าควรอยู่และหยุดอยู่ที่ใด

แม้ไม่อาจล้อมรั้วหัวใจ...แต่เราควรที่จะล้อมรั้วตัวเองไม่ให้เปิดประตูออก

ไป

บางครั้งความรู้สึกที่มีอำนาจเหนือความคิดใด ใด

มักจะผลักเราตกลงไปในหุบเหวของรักต้องห้าม

อยู่ที่ว่าเมื่อไหร่ ความคิดและเหตุผล

จะสร้างบันไดเชือก และดึงเราขึ้น

และทิ้งความรู้สึกทั้งมวล..ไว้เบื้องหลังและกลายเป็นฝุ่นละอองของความทรงจำ

....เท่านั้นเอง...

.....

เพราะไม่มีความเข้มแข็งใด ใด ช่วยเราได้

นอกจากความเข้มแข็งที่สร้างจากหัวใจอันแรงกล้าของตัวเราเอง

ที่จะดึงตัวเองให้พ้นและผ่านไป

..........

สุด ที่ รัก