ดอกรักเคยบาน เต็มลานหัวใจ

เก็บร้อยมาลัย คอยท่าคนเยือน

วันแล้ววันเล่า คอยเฝ้านับเดือน

คืนผันวันเลือน ดอกรักร่วงโรย

....

คืนนี้เป็นคืนสบาย ๆ หลังจากนอนมาทั้งเย็น

อากาศของต้นฤดูหนาวเริ่มขยับปีกมาหลายวัน

หอมเย็นได้ดังใจ......เพื่อนๆมักจะถามว่าแกได้กลิ่นมันด้วยเหรอ

อ้าววววว สาวโรแมนติกอย่างเราจะไม่ได้กลิ่นได้ยังไง

เพราะทุกฤดูมีกลิ่นหอมของตัวมันเอง แล้วแต่ว่าใคร จะสัมผัสได้แค่ไหน

.......

จริง ๆ แล้วผู้ใหญ่เคยบอกไว้ว่าห้ามนอนตอนพระอาทิตย์ตกดิน

จะทำให้ไม่สบาย ...แต่ไม่ไหวหรอก กลับจากที่ทำงานแทบสลบ

....

หลังจากฟื้นตื่นลืมตา อาบน้ำสระผม

เลยนั่งอ่านบันทึกเดินเล่นไปตามตัวหนังสือเดิม ๆ...

ที่เคยเขียนไว้ แล้วนั่งนึกสงสัย ตรูคิดและเขียนเข้าไปได้ยังไง(ฟระ)เนี่ย ไม่น่าเชื่อ

ค้นเพลงเก่า ๆ สมัยเด็ก ๆ มาให้ฟังกันคะ เพลงประกอบหนังเรื่องปลื้ม

สุดที่รักเองก็จำเนื้อหาของหนังไม่ได้เหมือนกันคะ ....รู้แต่ว่าเพลงนี้มันติดลึก ๆอยู่ใน

ใจและชอบฟัง...มาจนถึงวันนี้

..........

หากบังเอิญมีใครสักคนผ่านเข้ามา

และมีเหตุบางอย่าง ต้องเดินผ่านออกไป

หัวใจอาจจะเปียกปอนไปด้วยน้ำตาวันแล้ววันเล่า

และช่วงเวลานั้นอาจจะดูโหดร้ายต่อความรู้สึกอย่างเหลือเกิน

แต่ถ้าเราสามารถประคับประคองตัวเองและหัวใจให้แข็งแรง

จนผ่านพ้นไปได้....

ความทรงจำที่เจ็บปวด จะเป็นบทเรียนให้เรารู้จักและรู้ว่าควรรักตัวเองอย่างไร

และอาจจะกลับกลายเป็นดอกไม้ของความรู้สึกดีดี ไว้ให้เราคิดถึง

และยิ้มไปกับมันแม้จะเป็นรอยยิ้มปนเศร้าก็ตามที

...........อย่างน้อย ๆ ก็ยังดีกว่า ไม่เคยสัมผัสและเคยมี

สุด ที่ รัก