ถึงเขาจะจากไป ทิ้งไว้แค่ร่องรอยบางอย่าง ที่มันไม่จางไป

ถึงร้องไห้กี่ครั้ง  เธอทำใจให้ลืมไม่ได้

ความเหงา ความอ่อนแอ มันเป็นเพื่อนกันที่กอดคอมาอยู่ในหัวใจ

ต้อนรับมันสักพัก แล้วมันก็ไป เริ่มต้นใหม่ก็แล้วกัน

..

..

เมื่อเราเดินทางมาพบกัน...โลกสวยงาม ฟ้าสดใส

การที่มีใครสักคน อยู่เคียงข้าง พูดคุยกันในวันที่ว่าง

เป็นเรื่องที่น่ายินดี ที่ทุกเรื่องราวในชีวิต มีคนคอยใส่ใจ

โทรมาปลุกทุกเช้า หรือ โทรมาเซย์กู๊ดไนท์ ก่อนหลับตาฝันดี

.........

ความผูกพัน สร้างความเคยคุ้นและเคยชิน

จนไม่รู้ว่า เมื่อความสัมพันธ์สิ้นสุดลง

เราจะหายใจอยู่ในโลกกว้างได้อย่างไร....

เพราะคงไม่มีใคร อยากให้ความรัก เหลือเพียงแค่เรื่องราวของความทรงจำ

ทุกทุกคน ทุกทุกความรัก  เมื่อเกิดขึ้นแล้ว อยากให้คงอยู่ตลอดกาลและมั่นคงตลอดไป

แต่ถ้าเราทำไม่ได้หล่ะ......

..

คนเพียงคนเดียว หัวใจมีแค่ดวงเดียว...

วันและเวลาของความรัก ไม่อาจบอกได้

แต่อย่างน้อย น้อย เราน่าจะขอบคุณฟ้าที่ทำให้มีโอกาสได้ใช้เวลาไปด้วยกันกับใครคนนั้น

ในทุกช่วงเวลาที่เข็มของนาฬิกา ทำตามหน้าที่ของตัวเอง

ถึงแม้ว่าในวันนี้ อาจจะนั่งอยู่ในโลกกว้างเพียงคนเดียว ก็ไม่เป็นไร

ยิ้มให้กับตัวเอง แม้จะต้องมองวิวนอกหน้าต่างผ่านม่านน้ำตาก็ช่างหัวมัน

...สักวัน เราจะผ่านมันไป...

...

.....ถ้าไม่มีใครแคร์ก็ดูแลตัวเอง...

ให้เวลาตัวเองที่จะเริ่มใหม่ เพราะว่าไม่มีใครที่จะรักตัวเรา เท่าตัวของเราเอง

ไม่มีใครใยดีก็ยังมีตัวเรา

ที่อยู่เคียงข้างเราทุกลมหายใจ  คนที่รักแล้วไม่จากไป

อยู่ในกระจกเงา....

..

วันนี้เป็นอีก 1 วันที่ใช้วันหยุดอย่างสิ้นเปลืองไปกับการนอน นอนมันอยู่นั่นแหล่ะ

ชดเชยวันอื่น ๆที่ต้องตื่นมาทำโน่นทำนี่และออกไปหายใจอยู่นอกรังนอนของตัวเอง

ทานข้าวทุกมื้อพร้อมกันในเวลาเย็นครั้งเดียว โรคกะเพาะช่างมัน คงไม่ทำงานในวันหยุด

หมุนคลื่นวิทยุ เจอเพลงกระจกเงาของคุณปุ๊ อัญชลี แล้วนึกถึงตัวเองขึ้นมา

บางครั้งการที่จะต้องดูแลตัวเองอยู่ตลอดเวลา ช่างเป็นเรื่องที่น่าเหนื่อย

แต่ในความเหนื่อยล้านั้น มีความสบายใจแอบซ่อนอยู่

ดังนั้น ในความเหนื่อยไหว จึงยังไหวอยู่

..

สุด ที่ รัก