พิมพ์หน้านี้
|
นคราแห่งความสุข บู๊ลิ้มยามนี้ผ่านกาลเวลามานานเนิ่น ความเจริญหลั่งใหลมาจาก ข้า แปลกใจ ข้าเป็นคนแปลกหน้าไปแล้วสำหรับบู๊ลิ้ม ข้าเลือกที่ยืนแห่งหนึ่งกลางตลาดที่ผู้คนคับคั่ง หยิบขลุ่ย เนื้อร้องเพลงนี้คนเก่าจึงรู้จัก เด็กรุ่นใหม่หยุดฟังอย่างฉงน แต่แล้วฉับพลันเขาหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาไอโขลกๆ ข้าจบบทเพลงอย่างโหยหวน มีผู้โยนเหรียญใส่มาพอ |