คืนนี้..อีกหนึ่งคืนที่ชั้นนั่งอยู่กับ "เค้า"

ชั้นมองหน้าและถามเค้า "เมื่อไหร่จะไปซักที ชั้นเบื่อเธอละนะ"

เค้าสวนกลับทันที "ชั้นจะไปไหนได้ยังไง ในเมื่อเธอไม่มีใคร ชั้นจะทิ้งเธอไปไหนได้"

นั่นสินะ..ทุกครั้งที่ต้องอยู่คนเดียว เค้าก็อยู่กับชั้นมาตลอด

และนี่ก็เป็นบทสนทนาระหว่างชั้นกับ "เค้า" ในคืนนั้น..

"ชั้นไม่ให้เธออยู่คนเดียวหรอก ชั้นจะอยู่เป็นเพื่อนเธอเอง ไว้วันไหนเธอมีใคร ชั้นจะจากเธอไปเอง กว่าเธอจะรู้ตัว ชั้นคงหนีเธอไปอยู่กับคนอื่นแล้ว"

"เธอจะหนีชั้นไปจริงๆน่ะเหรอ"

"อ่าว ก็ไหนบอกว่าเบื่อกันไง แต่ไม่ต้องห่วงหรอก เธอก็รู้ เมื่อไหร่ที่เธออยู่คนเดียว ชั้นกลับมาหาเธอแน่ๆ"

"จริงๆนะ เธอไม่ได้จะจากชั้นตลอดไปใช่มั้ย"

"ไม่หรอก ตราบที่เธอยังมีชีวิตอยู่ ต้องมีซักวันที่เราต้องได้เจอกัน แต่ใจชั้นน่ะนะ ไม่อยากให้เธอต้องเจอชั้นบ่อยนักหรอก"

"ทำไมล่ะ เธอไม่ชอบอยู่กับชั้นเหรอ เธอไม่พอใจอะไรชั้นรึเปล่า"

"เปล่าเลย แต่ชั้นรู้สึกว่า เวลาชั้นมาหาเธอทีไร เธอเป็นต้องร้องไห้ทุกทีสิน่า ชั้นก็รู้สึกผิดเป็นเหมือนกันนะ"

"...................."

"เอาน่า ชั้นรู้ ชั้นไม่ใช่เพื่อนที่ดีนักหรอก ไม่มีใครต้องการชั้นจริงๆซักคน แต่ชั้นก็ยังจะหน้าด้านไปอยู่กับเค้าไปเรื่อย กับเธอก็เหมือนกัน"

"ทำไม ชั้นมันทำไม"

"ก็เธอน่ะสิ ชั้นรู้นะ เธอไม่ชอบชั้นเท่าไหร่นักหรอก เธอไล่ชั้นอยู่ทุกวัน วันนี้ด้วย แต่ชั้นก็ยังอยากจะอยู่กับเธอ อยู่เป็นเพื่อนกันไง"

"ขอบคุณนะ ชั้นไม่ชอบเธอก็จริง แต่ชั้นก็ชินแล้วที่มีเธอยู่ข้างๆกันทุกคืน ชั้นคงไม่พร้อมที่จะให้ใครมาแทนที่เธอ"

"ก็นั่นไง คิดไรมากเล่า ชั้นก็ยังอยู่ที่นี่..กับเธอ  นอนซะ นี่มันดึกแล้ว ในฝันเธอไม่ต้องมีชั้นหรอก แล้วคืนพรุ่งนี้..เราค่อยเจอกันนะ"

"โอเค เธอก็เหมือนกันนะ.."ความเหงา"..อย่าไปก่อกวนคนอื่นเค้ามากนักล่ะ ไปพักซะ เธอยังต้องอยู่กับชั้นไปอีกนาน"

.
.
.

"ความเหงา" อยู่เป็นเพื่อนเราทุกคนเวลาเราไม่มีใคร มีแต่เรา..ที่ผลักดันเค้าไปไกลๆ

วันที่เรามีความสุข สนุกสนาน คือวันที่เค้าจากไปโดยที่เราไม่รู้ตัว

แต่วันที่เราเดียวดาย..เค้าจะกลับมา..ซับน้ำตาให้กับเรา...

.
.
.

เมื่อใดที่หัวใจนั้นอ่อนล้า คือเวลาที่เรานั้นอ่อนไหว

กอดตัวเองไม่มีใคร ไม่เห็นเป็นไรแค่นี้

ไม่ว่าเราจะพบอะไร จะเจอกับวันที่ร้ายรึดี

ใจก็ยังคงพร้อมจะมีความเหงาเป็นเพื่อน.....เคียงไป

- - เพื่อนของฉันชื่อความเหงา : บอย ตรัย ภูมิรัตน - -

.

.

.

เต้ยป่าวเหงาอะไรใดๆทั้งสิ้น เพียงแต่ช่วงนี้มีแต่เพื่อนๆและน้องๆ ทั้งโทรมา แมสเสจมา MSNมา บ่นกันใหญ่ว่าเหงางู้นงี้ สงสัยเพราะปิดเทอม เพื่อนห่างหาย เลยเหงากันได้ขนาดนี้

ส่วนเต้ยเอง ช่วงนี้ไม่เหงา ไม่ได้มีใครที่ไหนมาแก้เหงาให้ ยังอยู่บ้านคนเดียวตอนกลางวัน นอนคนเดียวตอนกลางคืน ทำตัวไร้สาระไปวันๆ ล่องลอย ไร้จุดหมาย อารมณ์เหงาไม่มี มีแต่อารมณ์เครียดวายป่วง สับสน คิดไม่ตกกับปัญหาที่มี ทั้งที่เวลาก็เหลือน้อยเต็มที อนาคตตัวเองจะเป็นยังไงต่อไปยังเลือกไม่ได้ อาทิตย์หน้ามีสอบ หนังสือซักตัวยังไม่ได้อ่าน ดังนั้นหลังจากเอนทรี่นี้ เต้ยคงหายตัวไปอีกสักพัก หรือหายไปเลยอันนี้ก็ยังไม่แน่ใจ ถ้ายังไงใครผ่านมาก็คิดถึงกันบ้างนะคะ

.

.

ปล. เต้ยก็งี้แหละค่ะ ง๊องแง๊งไปเรื่อยเปื่อย คุยกับตัวเอง คุยกับความว่างเปล่า บุคลาธิษฐาน personification ไปเรื่อย สงสัยจะเครียด..จนเพ้อไปแล้วจริงๆ