เหตุการณ์ที่หนึ่ง

.

.

ระหว่างการแข่งขันฟุตบอลระดับมหาวิทยาลัย นักบอลคนหนึ่งโดนฝ่ายตรงข้ามเสยเข้าเต็มคาง

ผลคือ.......คางแตก ปากแตก น๊อคกับพื้น สลบ ถูกหามส่งโรงพยาบาล

รุ่นพี่คนนึง ซึ่งเป็นเพื่อนกับนักบอลคนนั้นวิ่งมาหาชั้น

"ไอ่เต้ย รู้เรื่องยัง ไอ่...มันโดนไอ่พวกนั้นน๊อค เย็บแผลอยู่โรง'บาล"

ชั้นนิ่งอึ้ง ตกใจ พูดอะไรไม่ออก ทำอะไรไม่ถูก อยากไปหา อยากไปดูแล...แต่ก็ทำไม่ได้

ชั้นร้องไห้ เป็นห่วงแทบขาดใจ โทรศัพท์ไป แน่ล่ะ ไม่มีคนรับสาย...คงทำแผลอยู่

ชั้นกลับบ้าน กระวนกระวาย รอคอย

ในที่สุด......

เอาน่า ลองโทรดูอีกที ทันทีที่มีคนรับสายชั้นได้ยินเสียงดังโหวกเหวกเหมือนอยู่ในงานเลี้ยง

"เต้ยร้องไห้ทำไม พี่ไม่ได้เป็นไรซะหน่อย นี่ก็กินข้าวอยู่กับเพื่อนเนี่ย"

อ่อ เสียงยังดูดี ถึงจะพูดไม่ชัดก็เหอะ ยังกินข้าวได้ คงไม่เป็นไรละมั้ง

โล่งใจ...ที่เค้าไม่ได้เป็นอะไร

.........................................................................................................................

เหตุการณ์ที่สอง

.

.

ชั้นซ้อนรถมอเตอร์ไซค์เพื่อนไปหาอะไรกิน มืดแล้ว ข้างหน้ามีหลุม

ผลคือ.......รถล้ม เพื่อนไม่เป็นไร ไอ่เต้ยกระเด็นร่วง จุก เจ็บ มอมแมม แต่ยังลุกได้ ป่ะ..กลับโรงเรียนกัน

เพื่อนนึกบ้าขึ้นมา โทรหา "เค้า"

"พี่...  อยู่ไหนเนี่ย ไอ่เต้ยรถล้ม เจ็บจะตายอยู่ละเนี่ย รีบกลับมาดูมันเลย"

รอ.....รอ.....รอ....รอ.....รอ

เค้ากลับมา....ไม่กล้าจะคิดว่าเพราะชั้น

เค้านั่งอยู่ในวงเพื่อน มองมา

เราไม่ได้อยู่ไกลกันเลย  แต่ทำไม..ได้แต่มอง

ชั้นกลับบ้านด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง

ในที่สุด......

โทรศัพท์ดังขึ้น ชั้นกดรับ

"วันนี้เต้ยรถล้มจริงๆน่ะเหรอ"

"........................................."

เอาเหอะ ชั้นสำออยไม่เป็น สภาพชั้นมันคงยังดูดีเกินกว่าจะเชื่อได้มั้ง

สายตัดไปแล้ว..แต่ชั้นยังร้องไห้อยู่

.........................................................................................................................

คุณมองเห็นอะไรมั้ย

คิดเหมือนกันรึเปล่า

อารมณ์ที่แตกต่าง

.

.

ควมห่วงใย

ความเฉยชา

.

.

เพราะรัก?

เพราะไม่รัก?

.

.

.

ปล. เหมือนเดิม ไม่ได้เศร้า ก็แค่..คิดถึง