สวัสดีกุงเต้บ..

สวัสดีทุกคนค่ะ..

ที่จริงเต้ยมาถึงกทม.ตั้งแต่เมื่อเย็นวันพฤหัสแล้ว แต่เพิ่งได้มานอนหอก้อวันนี้

ซื้อของ เก็บของ จัดห้องเรียบร้อย เอาน่า..เล่นเนตซักหน่อย

เสียบปลั๊กพ่วง เสียบอแดปเตอร์โน๊ตบุ๊ค...

เปิดสวิตช์ที่ปลั๊กพ่วง ....... ติ๊ด ............. ปั้งงงงงงง!!!!!!!!!!! (กรุณาจินตนาการถึงเสียงโต๊ะล้มบนพื้นไม้)

ไฟที่สวิตช์ดับไปเลย ไอ่เต้ยเองก้อมึนงง เหมือนเป็นลมเพิ่งฟื้น

ตกใจมากกกกกกกกกกกกกก นิ่งอึ้ง .... กุจะทำไงดีว้า แง๊ๆๆๆๆๆๆ

คว้าโทรศัพท์โทรหาคุณพี่ที่รักทันที (หวังว่ามันจะอยู่แถวสยามนะ)

"โหลๆ อยู่ไหน ปลั๊กมันบึ้มอ่ะ เค้าทำงี้ๆ...บลาๆๆๆ...ทำไงดี"

พี่ชายที่รักบอกว่า "ปิดละเปิดใหม่ดิ๊ (เออ พี่คะ น้องกลัว) พี่อยู่สวนลุม (แง่วววววว) ไว้เดี๋ยวเอาปลั๊กไปเคลมกัน รอไปก่อนนะ"

แง๊ๆๆๆๆๆ หนูกลัวอ่ะ มันบึ้มจริงๆนะ พี่ยังถามอยู่เลยว่า..."มันปั้งเลยเหรอ" - - - (เออสิคะคุณพี่)

คือปลั๊กอันนี้อ่ะคุณพี่สั่งให้น้องเต้ยไปซื้อแบบของดี มียี่ห้อ มีประกันมา เพราะกลัวว่าของถูกๆมันจะดูด จะช๊อต ที่บ้านก้อใช้ยี่ห้อนี้นะ

แต่ไหงมันมาบึ้มที่หอเต้ยอ่ะ ตอนเต้ยอยู่คนเดียวด้วย กะคอมใหม่เพิ่งซื้อด้วย

เฮ้อออออ ก้อนะ ไอ่เต้ยเนี่ยมันเป็น "คนซวยขั้นสุด" ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก้อตาม ที่ดูเหมือนจะไม่มีอะไร ไม่เป็นอะไร มาถึงเต้ยปุ๊บ เป็นต้องมีเรื่องทู้กที (เหมือนตอนนั้นเปิดแก๊ส ละทำไฟลุกพรึ่บในกระทะ รึจะตอนเอาซาลาเปาเค้าเวฟละมันระเบิด บลาๆๆๆๆ)

ละอย่างนี้น้องเต้ยจะกล้าเสียบปลั๊กมั้ยเนี่ย ดีที่ว่าเราไม่ได้ทำรุนแรงขนาดอะไรระเบิด ไฟยังติด ไม่ดับ พัดลมยังหมุน ไม่งั้นคงโดนไล่ออกจากหอทั้งที่ยังไม่ได้อยู่ซักคืน (แต่แอบได้ยินเสียงคนข้างนอกคุยกัยว่าเสียงไรๆ.. เราก้อเงียบสิ เค้าคงคิดว่าไอ่เด็กนี่มันคงเอาหัวไปโขกผนังเล่น)

ตกใจจริงๆๆๆๆๆ ตอนนี้ก้อยังไม่หายเลย ใจสั่นๆๆๆๆ เต้นตุบๆๆๆๆ

ขอคุณพระคุณเจ้าคุ้มครองหนูด้วย

หนูเป็นเด็กดีนะคะ (ถึงจะไม่เต็มร้อยก้อเหอะ)

.

.

.

.

ดญ.เต้ยผู้น่าสงสาร แง๊ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ หนูกลัว