ช่วงนี้ตลาดสดไม่มีคนเดิน ศูนย์การค้ามีแต่พนักงานขายและคนเดินตากแอร์แต่ไม่มีคนซื้อ ตลาดหุ้นก็ซบเซาแสนสาหัสร่วงจาก 850 จุดมาแกร่วอยู่แถว 650 จุดในเวลาไม่ถึงปี ปีที่แล้วรถบัสของตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยพาผมและเพื่อนร่วมทางหลายชีวิตมาสูดอากาศบริสุทธิ์บนดอยสูง สงสัยพวกเราชมวิวกันเพลินไปหน่อยเลยตกรถขาลง ต้องกลายเป็นผู้กล้าตกค้างอยู่บนดอยสูง จะเดินลงจากยอดดอยเองก็ไม่ไหวทางชันเหลือเกินแถมเมฆหมอกครึ้มไปหมดมองทางไม่เห็นเลย  

                 “ไม่ไหวแล้วโว๊ย หนาวชิบ... ยอมแขนขาหักกระโดดลงจากดอยดีกว่า” ว่าแล้วหลายคนยอมเจ็บตัวตัดสินใจกระโดดลงจากดอยไปตายเอาดาบหน้าเพราะไม่เห็นวี่แววว่ารถบัสของตลาดหลักทรัพย์ฯ จะมารับลงเมื่อไหร่ 

                ส่วนผมหนาวก็หนาว อยากลงจากดอยใจจะขาดแต่ก็ป๊อดกลัวเจ็บเลยไม่ยอมโดดตามคนอื่น นั่งกินผลไม้ป่าและบอกตัวเองว่า “เดี๋ยวฟ้าใสกว่านี้ เราค่อยๆ หาทางเดินลงว่ะ” 

                เมื่อวานว่างๆ เลยหยิบมือถือโทรไปหาเพื่อนที่เป็นเถ้าแก่ร้านทองที่หาดใหญ่คุยแก้เซ็ง

                “ฮัลโหล...หยอง นี่กูเอง...อู๊ด” 

                “เออว่าไง.. มึงอยู่ไหนเนี้ยะ เสียงลมแรงจัง” เถ้าแก่ร้านทองหน้าตลาดสดหาดใหญ่รับสายเสียงดัง

                “อ๋อ..พอดีมาเที่ยวดอย อยู่แบบ long stay หนะ” ผมตอบแบบไม่โกหก 

                “ติดเยอะซิมึง ตัวไหนบ้างวะ” หยองรู้ทันตามสัญชาตญานคนค้าขายและเคยเที่ยวดอยแบบ long stay มาก่อน

                ผมและหยองแลกเปลี่ยนประสบการณ์บนดอยตามประสาเพื่อนเก่าซักพัก หลังจากนั้นผมก็ถามหยองเรื่องการลงทุนซื้อทองคำ เพราะเห็นคนเข้าคิวซื้อทองกันโครมๆ เหมือนซื้อโรตีบอยเมื่อ 2-3 ปีก่อน

                “เฮ้ยหยอง ถ้ากูจะซื้อทองคำแท่งเก็บมึงมีไรแนะนำมั้ยวะ เพราะช่วงนี้หุ้น(บัด)ซบเซา เงินเฟ้อแต่ตลาดฝืด  ส่วนปัญหาซับไพรม์ที่อเมริกาก็ทยอยเล่นงานเศรษฐกิจโลกเป็นระยะ ตลาดเซี่ยงไฮ้จีนความหวังของกูจากหกพันกว่าจุดตอนนี้เหลือแค่สองพันจุดแล้ว... บลาๆๆๆ ฿^&#HG*)^_)&!*)$...กูว่าซื้อทองคำเก็บไว้มันน่าจะมั่นคงในระยะยาวนะ” ผมพรั้งพรูซะยืดยาวจนมาจบที่ว่าซื้อทองคำเก็บไว้ดีมั้ย

                “อันนี้แล้วแต่มึงนะ มึงรู้ใช่มั้ยว่าตอนพวกเราเรียนป.1 ทองบาทละแค่ 400 เอง ผ่านไปไม่ถึง10 ปี ตอนมึงติดหญิงขึ้นไปเรียนที่กรุงเทพฯ ทองขึ้นสิบเท่าเป็นบาทละ 4,000...”

                “เฮ้ยๆ กูไม่ได้ติดหญิงแต่หญิงมาติด เลยต้องเผ่นไปเรียนกรุงเทพฯเว้ย” ผมขัดจังหวะหยองแถมมั่วเกทับอีก

                “เออๆ นั่นแหละ..แล้วราคาทองคำก็ตีคู่มาพร้อมกับราคาน้ำมันที่ขึ้นๆ ลงๆ แต่ก่อนการสื่อสารคอมพิวเตอร์โทรคมนาคมไม่ทันสมัย การเคลื่อนไหวของกระแสเงินไม่รวดเร็วเหมือนยุคนี้ที่มีเทคโนโลยีอินเตอร์เน็ทมาทำให้โลกเราทั้งใบอยู่ใกล้แค่ลัดนิ้วมือ พลวัตของตลาดเงินและตลาดทุนมันเร็วมาก มึงดูซิ.. แต่ก่อนจะซื้อจะขายหุ้นทีต้องหมุนโทรศัพท์ไปหาโบรคเกอร์เพื่อตั้งราคาซื้อราคาขายไว้ จะได้หรือไม่ได้ก็ต้องรอให้โบรคเกอร์โทรกลับมาบอกตอนเย็น เสร็จแล้วก็ต้องเซ็นต์เอกสารนู้นนี่หลายใบกว่าจะครบกระบวนการ แล้วกว่าจะเห็นตัวเงินจริงๆ ในบัญชีต้องรอ clearing เป็นอาทิตย์ แต่เดี๋ยวนี้แค่เปิดพอร์ทกับโบรคเกอร์แล้วซื้อขายหุ้นผ่านทางอินเตอร์เน็ทได้ทันที ซื้อหรือขายได้หรือไม่ ก็เห็นกันจะๆ บนจอคอมพิวเตอร์บัดเดี๋ยวนั้นเลย ส่วนเงินก็ clearing ผ่านแบงค์ไม่เกิน 3 วัน สะดวกชิบ!! เท่านั้นไม่พอ สงสัยคนเราจะใจร้อนมากขึ้น โลภมากขึ้น พวกหัวใสก็เลยสนองพวกที่ชอบเก็งกำไรแบบ Quick Win ด้วยโปรดักส์ตลาดทุนต่างๆ เช่น Future, Warrant โอย...สารพัด แถมอนุญาติให้ net sell ก็ได้หรือให้ยืมหุ้นมาเล่น short ได้อีก เหมือนมึงไปมาเก๊าเลย นายบ่อนกะให้มึงเข้ามาแล้วยังไงก็ต้องเสียเงินเล่นอะไรซักอย่างในบ่อนให้ได้”

                “เฮ้ย..มึงเข้าเรื่องซะที..แค่กๆ.. ระลึกชาติอยู่ได้..แค่ก..แค่ก” ผมเบรคหยองพลางไอพลางเพราะอากาศบนดอยหนาวเหน็บจนเจ็บคอ

                “อย่าใจร้อนซิ กูเกริ่นมานำก่อนพาเข้าเรื่องไง...แต่ก่อนลูกค้ามาซื้อทองที่ร้านกูเพื่อทำ saving สำหรับอนาคต พอเงินเดือนออกปุ๊บก็มาซื้อทองเส้นเล็กๆ สองสลึงเก็บไว้ ทำเป็นประจำทุกเดือน เขาบอกว่าถ้ามีเงินสดใกล้มือ รับรองไม่เหลือ เก็บเป็นทองดีกว่า มูลค่ามีแต่ขึ้นกับขึ้น แต่ตอนนี้ทองบาทละหมื่นกว่า ไอ้ที่จะมาซื้อทุกเดือนมันก็เงินจำนวนเยอะอยู่ แถมอย่างที่กูเกริ่นไว้ การหมุนเวียนของโลกปัจจุบันมันเร็วมากๆ ตลาดเงิน ตลาดทุน ตลาด Commodity อย่างน้ำมัน ถ่านหิน และตลาดทองคำ มันไม่มีเส้นแบ่งแล้ว ช่วงไหนที่การคาดการณ์การบริโภคน้ำมันสูง พวกขาใหญ่ระดับโลกก็ผันเงินเข้าเก็งตลาดน้ำมัน ค่าเงินดอลล่าร์ก็อ่อนลง คนที่ถือตราสารเงินดอลล่าร์ทั่วโลกมีอยู่มาก ทองคำซึ่งนอกจากมีอุปสงค์ปกติเนื่องจากมูลค่าของมันเองแล้ว ยังมีหน้าที่ค้ำประกันความไม่แน่นอนของค่าเงินก็พลอยมีมูลค่าสูงขึ้นตามหลักอุปสงค์อุปทาน มึงรู้รึเปล่าวว่าตอนกูมาดูแลร้านแทนป๊าเมื่อมกราคมปี 49 ราคาทองคำโลกออนซ์ละ 530 USDเอง แต่ภายใน 2 ปีเมื่อมีนาคมที่ผ่านมาอยู่สูงสุดที่ออนซ์ละ 1,011 USD ตีคู่ขึ้นมาพร้อมราคาน้ำมันโลกเลย จนเมื่อวานมาอยู่ที่ 750 USD เป็นไงหละ ราคาทองคำ...ขึ้นลงอย่างกับรถไฟเหาะแดนเนรมิต จนแทบจะเป็น Commodity ที่เก็งกำไรซื้อขายกันแล้ว”

                “เออ..ครือ..แดนเนรมิตปิดไปนานแล้วนะหยอง.. ตกลงมึงแนะนำให้ซื้อรึเปล่า เพราะกะว่าจะซื้อกับร้านมึงนี่แหละ อุดหนุนเพื่อนดีกว่าอุดหนุนคนอื่น” ผมต้องการข้อสรุป เพราะมือถือหมดโปรโมชั่นแล้ว โทรมาหลายนาทีล่อไปหลายตังค์แล้ว

                “ขอบใจๆ ... ถ้าจะซื้อก็โอนเงินมาก่อนเลยนะ แต่กูไม่มีทองคำแท่งให้มึงตอนนี้หรอก ราคาทองคำผันผวนและ liquidity สูงแบบนี้ กูไม่มีปัญญาตุนหรอก สั่งไปล๊อตนึงอีก 2-3 อาทิตย์หรือเดือนนึงนู้น กว่ากรุงเทพฯ จะได้ของจากตลาดทองคำฮ่องกง เพราะตลาดทองคำโลกตอนนี้ liquidityสูง demand/supplyแทบจะแบบวันต่อวัน แล้วร้านเล็กๆ อย่างของกูก็ต้องรอคิวโควต้าของจากกรุงเทพฯ เป็นทอดๆ อีกที แต่ก่อนยังแอบเอาเข้าจากมาเลย์ได้ แต่เดี๋ยวนี้ไม่เหมือนก่อนแล้วหวะ” หยองเล่าเบื้องหลังว่าทำไมเดี๋ยวนี้ซื้อทองคำแท่งต้องรอนาน 

                “เดี๋ยวนี้คนมาซื้อทองใส่น้อยมาก บาทละหมื่นสาม สองสลึงก็ปาไปเจ็ดพันแล้ว ซื้อไม่ง่ายขายไม่คล่องเหมือนก่อน ร้านทองที่ทำๆ กันนี่ รายได้หลักไม่ได้มาจากขายทองหรอกนะ เพราะกำไรจากการขายทองคำหน้าร้านมันแทบคงที่แต่ราคาต้นทุนอย่างอื่นกลับสูงขึ้น รายได้หลักที่ทำให้ร้านกูอยู่ได้มาจากพวกที่เอาทองแท่งหรือสร้อยคอมาตึ๊งเอาเงินไปหมุน กูจะให้แค่ 60-70% ของราคาแล้วแต่ว่าคนที่มาตึ๊งเครดิตดีแค่ไหน สมมติมึงเอาสร้อยคอทองคำหนัก 1 บาท มาตึ๊งกับกู ราคา ณ วันที่ตึ๊งบาทละ 14,000 กูจะให้เงินสดมึงไปแค่ 9,000 บาท พร้อมให้เขียนหนังสือขายฝากไว้ถ้าจำเป็น ถ้ามึงไม่มาไถ่ในเวลาที่กำหนด ของก็ตกเป็นของกู แต่ถ้ามาไถ่คืนภายในสัญญา ก็ต้องจ่ายกูในราคาซื้อขาย ณ วันที่ไถ่คืน แต่ส่วนมากที่เอามาตึ๊งไม่มีใครมาไถ่คืน ตั้งแต่ทองราคาเป็นหมื่น นักร้อง คนกลางคืนไม่มาซื้อทองเก็บกันเลย พวกมาเลย์ที่มาเที่ยวหญิงหรือติดนักร้องก็รัดเข็มขึ้นแน่น ไม่พาเด็กมาซื้อทองเหมือนเมื่อก่อนแล้ว” เสี่ยหยองเจียระไนให้ฟัง 

                “โห...มึงโหดหวะ มีแต่ได้กับได้ มาซื้อหรือขายทองกับมึงๆ ก็ได้ค่ากำเหน็จ คนไม่มีตังค์เอาทองมาตึ๊งกับมึงๆ ก็จ่ายเขาไม่เต็มราคา” ผมโวยวายเพื่อน จนลืมเรื่องซื้อทอง

                “ค้าขายมันต้องมี Return on Investment แล้วกูบวก premier ประกันความเสี่ยงนิดหน่อย ทีนี้รู้รึยังว่าเถ้าแก่ร้านทองไม่ได้สบายนั่งนับเงินอย่างที่มึงคิดหรอก เออ...มึงจะซื้อเท่าไหร่ค่อยโทรมาอีกทีก็ได้นะ... กูต้องไปรับลูกที่เรียนพิเศษแล้ว” หยองตัดบทจะออกไปรับลูกแล้ว   

                “เออๆ ไว้คุยกันอีกที ขับรถดีๆ นะ” ผมบอกลาแล้ววางสาย

                เมื่อวานคุยกับหยองเกือบชั่วโมง ได้ความรู้เรื่องเงินๆ ทองๆ เพียบ หวังว่าเพื่อนหยองคงไม่ว่านะที่ผมเอามาเผื่อแผ่เขียนให้คนอื่นได้อ่านกันใน ณ ที่นี่ด้วย หรือถ้าใครจะซื้อขายหรือตึ๊งทอง ไปอุดหนุนร้านเพื่อนผม อยู่ตรงข้ามตลาดสด (พลาซ่า) ที่หาดใหญ่ได้นะครับ