ตอนที่ผมอ่านเรื่องนี้้ครั้งแรก ผมรู้สึกเพียงว่ามันเป็นเพียงเรื่องบังเอิญ หรือไม่ก็เธอคงทึกทักไปเอง แต่เมื่อมีบางเหตุการณ์เกิดขึ้นกับผม ผมกลับนึกถึงเรื่องนี้่ขึ้นมา แล้วแอบยิ้มให้กับตัวเองไม่ได้

 ทุกครั้งเวลาืที่ผมไม่สบายใจหรือมีปัญหาไม่ว่าจะเรื่องของงานหรือเรื่องอื่นๆ นอกจากการการอธิฐานแล้ว ข้อพระคัมภีร์ข้อหนึ่งที่ผมจะนึกอยู่ในใจเสมอ ซึ่งทำให้ผมอบอุุ่นใจทุกครั้งก็คือ

“เพราะเขาผูกพันกับเราด้วยความรัก เราจะช่วยกู้เขา เราจะป้องกันเขาไว้

เพราะเขารู้จักนามของเรา เมื่อเขาร้องทูลเรา เราจะต้องเขา

เราจะอยู่กับเขาในยามลำบาก เราจะช่วยให้เขาพ้นและให้เำกียรติเขา

เราจะให้เขาอิ่มใจด้วยชีวิตยืนยาว และสำแดงความรอดของเราแก่เขา”

ครั้งหนึ่งที่ผมมีปัญหาเกี่ยวกับเรื่องงาน และรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ ขณะที่ผมไปส่งคุณแม่เพื่อเช็คสุขภาพที่โรงพยายาล(กรุงเทพคริสเตียน) ผมไปคอยท่านที่ส่วนหลังของโรงพยาบาล (หน้าห้องอาหาร) ซึ่งปกติทางโีรงพยาบาลเขาจะนำพระวจนะมาติดที่ผนัง โดยเปลี่ยนไปเรื่อยๆ วันนั้นขณะที่ผมนั่งลง ผมเห็นข้อความข้างบนนี้ติดอยู่ ทำให้ผมรู้สึกอบอุ่นใจ อย่างน้อยผมก็รู้ว่า พระองค์ก็อยากจะบอกให้ผมรู้ว่า “เรารู้.....รู้ว่าเจ้ารู้สึกอย่างไร”

ผมเองก็มั่นใจว่าคุณหลายคนก็มีสิ่งที่แต่ละคนนับถือ ยึดเหนื่ยว และก็คงเคยได้รับความรู้สึกดีๆเช่นกัน สำหรับผม...เพียงอยากจะแบ่งปันสิ่งดีๆที่ผมได้รับ (พระพร) และคำพยานจากบุคคลต่างๆ ที่ผมได้อ่าน เพื่อเป็นกำลังใจให้คุณเหมือนกัน

จากหนังสือห้องชั้นบน (ฉบับกันยายน-ตุลาคม 2006 วันที่ 4 กันยายน 2006)

“ฉันรักคุณ”

“จงมอบทางของท่านไว้กับพระเจ้า วางใจในพระองค์และพระองค์จะทรงกระทำให้สำเร็จ” (เพลงสดุดี 37:5)

            “ ถดูใบไม่ร่วงเมื่อหลายปีก่อน ดิฉันเดินทอดน่องไปตามท่าเรือที่มีเรือลำเล็กๆ จอดพักระหว่างฤดูหนาว เดินไปพลางก็ขำไปพลางที่เห็นชื่อแปลกๆ ของเรือบางลำ เช่นมีเรื่อใบสวยงามลำหนึ่งชื่อว่า “เทเคียโร” เป็นภาษาเสปนแปลว่า “ฉันรักคุณ” ก่อนจะออกมาเดินเล่นเล็กน้อย ดิฉันเพิ่มไปขอเข้ารักษาตัวที่โรงพยาบาลมาหยกๆ เมื่อเห็นชื่อเรือลำนั้นเข้าจึงคิดว่าพระเ้จ้าทรงทักทายดินฉันโดยเฉพาะ น้อยคนนักที่จะได้รับพระกรุณาเช่นนี้ ดิฉันจึงรู้สึกชื่นใจมาก

เดินต่อไปอีกไม่กี่่ก้าวก็เห็นชื่อของเรืออีกลำหนึ่งว่า “ฮากูนา มาทาทา” เป็นภาษาสวาฮีลี แปลว่า “อย่าวิตกเลย” อ่านแล้วทำให้ดิฉันต้องหัวเราะ เพราะรู้สึกว่าพระวิญญานบริสุทธิกำลังนำดิฉันก้าวเดินไปและรู้สึกด้วยว่าพระเจ้าทรงมีอารมณ์ขัน อันนี้ทำให้ดิฉันมีความหวังขึ้นมา

อีกสองสามเดือนต่อมา ดิฉันไปเดินเล่นที่ชายทะเลอีกแห่งหนึ่งก็เห็นคำว่า “เทเคียโร” อีก คราวนี้เขียนด้วยตัวพิมพ์ไว้บนกำแพงแห่งหนึ่ง ดิฉันถึงกับหัวเราะและรู้ความจริงอีกว่า ความรักความห่วงใยของพระเจ้าอยู่ใกล้เราเสมอ”  แมรีแอน ลันสตรอม (จากสวีเด็น)