เมื่อเร็วๆ ผมมีโอกาสได้อ่านหนังสือเรื่อง  The world is Flat (เฉพาะเล่ม 1-แบบว่ารอเขาแปล) ซึ่งคิดว่าหลายคนเคยอ่านกันบ้างแล้ว (หากยัง ก็ไปซื้อหาอ่านกันเอาเองตามสะดวก) สิ่งที่ทำให้โลกเราแบนอย่างที่ผู้เขียนว่าก็คือ เทคโนโลยีนี่เอง โดยเฉพาะเจ้าเนตความเร็วสูงที่คุณคุ้นเคย ทำให้การทำงานต่างๆ ทำได้ง่ายและสะดวกสบายขึ้น คุณสามารถทำงานได้จากที่ต่างๆ แม้กระทั่งจากบ้านคุณเองโดยไม่ต้องเดินทางไปทีีทำงาน คุณสามารถเลี้ยงลูกไป ทำครัวไป และทำงานไปด้วย !!!ช่างอิสระเสียนี่กระไร!!! แต่ในมุมกลับ มันแลกมาด้วยความเป็นสังคมที่ขาดหายไป ...มนุษย์เป็นสัตว์สังคม.... สังคมในการทำงาน การพูดคุย หรือปะ-ติ-สัม-พัน กับเพื่อนร่วมงาน ผมเองยังคิดว่าสิ่งนี้เป็นสิ่งสำคัญ ทำให้เราเรียนรู้ ปรับตัว (เรียกว่าต้องพยายามอยู่กันให้ได้) รู้จากการให้อภัย เพราะเราเองก็อยากให้คนอื่นทำอย่างนั้นกับเราเหมือนกัน การที่เราทำงานจากที่บ้าน ทุกวันเราอยู่กับตัวเอง ทำงานผ่านกล่องสี่เหลี่ยม พูดคุยติดต่อกันผ่านกล่องสี่เหลี่ยม (ผมคงไม่พูดอะไรเกี่ี่ยวกับเหลี่ยมๆ มากไปนะ) นอกจากนี้ (ขออีกนิด) ความบันเทิง ความเหงา และเกือบทุกอย่างของชีวิตเราก็ฝากไว้กับเขา จอเหลี่ยมและสายแลน หลายปีมาแล้วผมเคยดูหนังเรื่อง The Net ที่ Sandra Bullock เล่น เป็นเรื่องเกี่ยวกับผู้เชี่ยวชาญด้านคอมพิวเตอร์ (Hackey – (อันนี้ศัพท์ผมเองเพราะเป็นแฮ็กเกอร์หญิง)) เธอทำงานผ่านจอ ใช้ชีวิตผ่านจอ กิน เที่ยว ล้วนผ่านจอเหลี่ยมนี้ วันหนึ่งเมื่อเธอประสบปัญหา ไม่มีใครสามารถยื่นยันได้ว่าเธอคือเธอ ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนบ้านในละแวกนั้น เพราะเธอไม่เคยไปพูดคุยหรือทำความรู้จักกับใคร เพื่อนร่วมงานที่บริษัทที่เธอทำด้วย เพราะเธอก็ไม่เคยไปที่นั้น ทุกอย่างทำผ่านจอมี่เหลี่ยม พูดผ่านโทรศัพท์หรือสปีกเกอร์ (ในสมัยนั้น) ทำให้ผมอดคิดไม่ได้ว่าในอนาคต หากชีวิตเราส่วนใหญ่ขึ้นอยู่กับเจ้าเพื่อที่แสนดีสี่เหลี่ยมนี้ อนาคตเราจะเป็นอย่างไร คุณผมเราจะรู้จักกันมั้ย คุณผมเราเป็นตัวอะไร หรือเป็นใคร หากว่าวันใดเกิดไฟดับ ผมคิดว่าคงมีคนฆ่าตัวตายเพราะโรคซึมเศร้าเป็นแน่.......

                    เพื่อนทางเนต (ซึ่งไม่ใช่เพื่อนที่รู้จักแล้วชวนกันมาเล่นเนต) ไม่ว่าจะพบกันทางห้องแชท บล็อก หรือที่อื่นๆ ในโลกแห่งมายานี้ เพื่อนที่เมื่อมีโอกาสได้พูดคุย ได้แลกเปลี่ยน นานวันเข้า จนกลายเป็นเพื่อนสนิท เรียกว่าแทบจะปรึกษาได้ทุกอย่าง ทั้งทั้งที่บางครั้งเราเองก็ไม่รู้ตัวตนของเขา รู้แต่เพียงชื่อเรียก.......... เขาอาจจะเป็นคุณลุง คุณป้า คุณน้า คุณอา คุณตา คุณยาย หรือใครก็ได้ เพียงแต่เขาพร้อมรับฟังเวลาเรามีปัญหา ช่วยคิด ช่วยตอบโดยไม่มีกระทบกระเทียบหรือว่ากล่าว เพื่่อน ........ เพื่ิอนเสมือน ทำให้ผมอดคิดไม่ได้ว่า จะมีสักครั้งมั้ยที่เราผ่านวัดหรือโบสถ์สำหรับงานที่ผมไม่อยากจะเอ่ยถึง โดยเราไม่รู้เลยว่าคนคนนั้น อาจคือเพื่อน......เพื่อนเสมือน ที่เราพูดคุยอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันก็ได้......แต่อย่าให้มีวันนั้นเลย ....... ทิ้งไว้ให้เป็นความคิดโง่ๆ ของผมคนเดียวแล้วกัน