วันนี้มีโอกาสใช้เวลาว่างช่วงบ่ายๆไปนั่งทอดอารมณ์แถว ร้านแดกด่วน (ขอโทษที่ไม่สุภาพ) แห่งหนึ่งแถวสีลม ซึ่งโต๊ะถัดไปอีกซักหน่อยเป็นชาวต่างชาติอายุอานามคงซัก 50 – 60 ปีแกก็นั่งกินอยู่คนเดียวเหมือนกัน ซักพักมีแม่พร้อมลูกชายวัยซัก 3 – 4 ขวบเข้ามา...ซนมาก ขอบอก ยังไม่ทันจะได้นั่่ง เจ้าหนูตัวดีก็ปรีเข้าไปหาลุงผรั่งแสนดีคนนั้นพร้อมด้วยยิงคำทักทาย

หนูน้อย : พูดไทยได้เปล่า

ลูงฝารั่ง : ???? (งง) .. แต่ก็ไม่วายส่งยิ้มให้ด้วยความเอ็นดู

เข้าไปนั่งประกบคุณลุงอย่างคนคุ้นเคย (สงสัยมันจะรู้จักกับเขามาแต่ชาติปางก่อน)

หนูน้อย : พูดไทยได้เปล่า

ลูงฝารั่งยิ้มพร้อมสั่นศรีษะ

ลูงฝารั่ง : ชู (Shoe) แว อีส ยัว ชู (คือมันถอดรองเท้าไว้ที่โต๊ะ)

หนูน้อยฟังไม่รู้เรีื่อง แต่พยายามออกเสียงตาม

หนูน้อย : ชู ชู แปลว่าอะำไร พูดไทยซิ (โอ้ ดูมัน ฟังเขาไม่รู้เรีื่อง ยังไปบังคับให้เขาพูดที่มันรู้เรื่องอีก)

สุดท้ายเป็นบุญของแก ที่แม่ของหนูน้อยมาลากออกไปได้

          ถึงแม้จะหมั่นใส้มันนิดนิด แต่ก็อดชมมันไม่ไ้ด้ แม้จะพูดกับเขาไม่รู้เรีื่อง แต่ก็กล้าน่าดู ทำให้อดคิดถึงต้องที่เรียนชั้นมัธยมไม่ได้ มีอาจารย์ท่านหนึ่งเป็นชาวต่างชาติ ท่านชื่อ ”อาจารย์แม็ค” แกพูดภาษาไทยได้ชัดมาก เรียกว่าไม่ได้ด้อยกว่าทูตอเมริกันเลย แต่แกจะไม่ยอมพูดภาษาไทยกับนักเรียนโดยเด็ดขาด และแกก็มีข้อดี (หรือข้อเสียก็ไม่รู้) แกไม่เคยเดินผ่านนักเรียนโดยไม่ทักทาย อันนี้เป็นที่รู้กัน โรงเรียนของผมจะมีระเบียงซึ่งยาวมากตึกต่อตึกซัก 200 เมตรได้ ตอนพักกลางวันเด็กส่วนใหญ่จะไปนั่งตั้งวงคุยกันแถวนั้น (อ้อ โรงเรียนผมชายล้วนครับ) แทบไม่มีที่ว่าง คุยไปก็มองออกไปนอกโรงเรียนไป (เหมือนมันติดคุกงั้นแหละ...รอคอยอิสระภาพที่จะเลิกเรียน) วันไหนที่อาจารย์แม็คมาเราจะสามารถรู้ได้เลย แม้ที่นั่งเล่นนั้นจะยาวเกีอบ 200 เมตร สงสัยใช่มั้ยล่ะ คุณจะรู้สึกถึงความกระเพีอมของอีกปลายแถวของที่นั่งเมื่อคุณเหลือบไปคุณจะเห็นคนเริ่มลุกจากที่นั่่ง ทีละเล็ก ทีละน้อย มากขึ้น มากขึ้น ถ้าคิดภาพไม่ออกให้นึกถึงหนังพระนเรศวรก็ได้ มันเหมือนทัพแตกยังไงยังงั้น บางคนก็วิ่งหนีแบบไม่คิดชีวิต (แสดงว่าไอ้นี่พูดไม่ได้เลย และคงเกลียดอังกฤษเอามาก) บางคนก็อาศัยเดินเร็ว ถ้าเด็กโตหน่อย (เช่นพวกผม) พวกนี้ฟอร์มเยอะ อยากจะวิ่งใจจะขาด แต่ถ้าวิ่งน้องๆ มันคงหาว่าเราขี้ขลาด หรือซ้ำร้ายมันอาจจะว่าเราโง่ (จริงๆ ก็ใช่) พวกนี้อาศัยค่อยๆ ลุก ทำเหมือนนั่งมานานแล้ว ลืมไปมีงานที่ต้องทำ กลับไปที่ห้องดีกว่า รายไหนรายนั้น เชื่่อเถอะครับว่ามันก็กัวส์เหมือนกัน เพราะจังหวะการเดินมันไม่ปกติ เหมือนช้าช้าไม่รีบ (ฟอร์มดี) แต่สายตาก็คอยเหลือบว่าใกล้หรือยังว่ะนี่ พร้อมเม็ดเงื่อที่ไหลริน บางคนกลั้นใจ เรียกว่าทำใจดีสู้เสือ (มันคงภาวนาอยู่ในใจ....ไม่เห็นกู ไม่เห็นกู ..... โอม จงผ่านไป เพี้ยง!!) เท่านั้นล่ะครับ แกมานั่งข้างๆ มัน พร้อมด้วยเสียงอันคุ้นเคย “กู๊ด อาฟ        เตอนูน ..... ฮาวอายู” เคยดูโฆษณา English for you มั้ยครับ อารมณ์นั้นเลย ไม่มีเสียงตอบจากหนุ่มน้อยคนนั้น นอกจากรอยยิ้ม ยิ้ม และก็ยิ้ม แล้วแกก็เดินผ่านไปพร้อมด้วยเสียงหัวเราะ.......กับเสียงเบาๆ ในลำคอ ...เฮ้อ....กลุ้ม....