“ปล่อยวาง” คำนี้ทำให้เราหลายคนรู้สึกผ่อนคลาย หายเหนื่อย แต่การที่เราจะปล่่อยวางได้ คำหนึ่งซึ่งผมคิดว่ามีส่วนสำคัญ “วางใจ” หากเรามีใครซักคนที่เรารู้สึกวางใจ ว่าเขาจริงใจที่จะช่วยเหลือเรา ให้คำปรึกษา และปรารถนาดีต่อเรา เราคงจะรู้สึกได้ถึงการปล่อยวาง

ผมเองก็เหมือนคนอื่นๆ สาระวนวุ่นวายกับเรื่องประจำวันต่างๆ ปัญหาประจำวันที่ต้องแก้ไขมีให้พบทุกวัน จนบางครั้งแทนอย่างจะเดินหนีไปเลย แต่ทุกครั้งที่ผมรู้สึกเหนื่อยผมจะคิดถึงพระคำข้อหนึ่งที่่ว่า “บรรดาผู้เหน็ดเหนื่อยและแบกภาระหนัก จงมาหาเรา และเราจะให้ท่านทั้งหลาย หายเหนื่อยเป็นสุข” ทำให้ผมรู้สึกปล่อยวาง.....คุณล่ะ?

จากหนังสือห้องชั้นบน (ฉบับกันยายน-ตุลาคม 2006 วันที่ 1 กันยายน 2006)

“ปล่อยวาง”

“เมื่อคนชอบธรรมร้องทูลขอ พระเจ้าทรงสดับ และทรงช่วยเขาให้พ้นจากความยากลำบากทั้งสิ้นของเขา” (เพลงสดุดี 34:17)

“ลูกสาวอายุ 4 ขวบของผมมีปัญหาในการรูดซิปเสื้อแจ็คเก็ต เธอจึงขอให้ผมช่วย เมื่อผมพยายามช่วยอยู่นั้น มือทั้งสองข้างของเธอจับซิปไว้แน่นจนผมทำอะไรไม่ได้เลย เธออาจกลัวผมคิดว่าเธอเป็นคนทำให้ซิปเสียแล้วจะลงโทษเธอ

ผมจึงบอกไปว่า ”ถ้าหนูอยากให้พ่อช่วย หนูจะต้องปล่อยมือเสียก่อน” เมื่อคำพูดนี้หลุดออกจากปาก ผมก็ฉุกคิดได้ว่าบ่อยครั้งผมเองก็ทำกับพระเจ้าแบบเดียวกับที่ลูกสาวทำกับผม ผมทูลขอให้พระองค์ทรงช่วยเหลือ แต่กลับไม่ยอมปล่อยวางสถานการณ์ไว้ในพระหัตถ์ของพระองค์ คงเป็นเพราะกลัวว่าพระองค์จะทรงตำหนิและกริ้วโกรธ โดยเฉพาะเมื่อผมตัดสินใจผิดพลาดจนทำให้ตนเองต้องเดือดร้อน

บ่อยครั้งที่ผมเอาแต่วุ่นวายคอยแก้ไขสถานการณ์ให้ตนเองทั้งๆ ที่ผมรู้ว่าผมจัดการกับชีวิตของตนได้ไม่ดีเลย ผมจำเป็นต้องเรียนจากความผิดพลาดที่เกิดขึ้นและเต็มใจให้พระเจ้าช่วยผมแก้ปัญหาเหล่านั้นให้ผ่านไปด้วยความไว้วางใจในพระองค์”

นอร์แมน สไตเยอร์ส  (จากโอกลาโฮมา)