ขอที่ว่างให้เด็กแว๊นบ้างเถิด

หลายคนอาจสะใจที่เห็นเด็กวัยรุ่นนักบิดประจำถนนถูกจับส่งเข้าไปสงบสติอารมณ์ที่บ้านเมตตาเป็นเวลาหนึ่งเดือน แต่สำหรับผมรู้สึกไม่สบายใจเลยเพราะเห็นว่ามันเป็นการแก้ปัญหาที่ปลายเหตุ มีอะไรเป็นหลักประกันได้ว่า หลังจากเด็กถูกปล่อยกลับบ้านแล้ว เขาจะไม่กลับมาที่ถนนสายเดิมอีก และยังมีวัยรุ่นอีกเท่าไหร่ที่ยังแข่งรถอยู่ตามท้องถนนและยังไม่ถูกจับ

มองด้วยความเข้าใจโดยไม่ต้องรีบร้อนตัดสินผิดถูก เด็กวัยรุ่นเป็นวัยที่มีพลังแต่ไม่มีที่ให้พวกเขาแสดงออกเพื่อระบายมันออกมา เขาจึงเลือกถนนสาธารณะเป็นทางออกของเขา สังเกตให้ดีนะครับ เด็กประเภทแว๊นๆจะมีอยู่ตามเมืองใหญ่ๆ ที่มีคนอยู่อย่างแออัด ไม่มีพื้นที่สาธารณะมากพออย่างเช่น กรุงเทพและปริมณฑล ผมไม่เคยเห็นเด็กบ้านโคกอีโด่ยแถวทุ่งกุลาร้องไห้จับกลุ่มแข่งรถกันยามวิกาลเลย

กรุงเทพหาที่ว่างให้เด็กๆออกกำลังกายได้ยากเย็นจริงๆ ขับรถไปตามถนน บางทีจะเห็นเด็กจับกลุ่มกันเล่นฟุตบอล เล่นตะกร้ออยู่ตามซอกมุมต่างๆเต็มไปหมด พื้นที่รกร้างบางแห่งที่มันเรียบ เด็กๆจะช่วยกันถอนต้นไม้ เก็บเศษอิฐเศษหินออกแล้วทำเป็นสนามฟุตบอล สนามตะกร้อ แต่พอขับรถผ่านไปอีกที ที่ว่างตรงนั้นก็ถูกเจ้าของยึดคืนไปทำที่จอดรถ ทำตลาดนัด บางแห่ถูกกทม.ยึดไปทำสวนสาธารณะให้ผู้ใหญ่ออกกำลังกาย หรือให้หนุ่มสาวมานั่งจู๋จี๋กัน ส่วนเด็กๆก็เร่ร่อนไปหาที่เล่นแห่งใหม่ไปเรื่อยๆ

ถ้าหากกทม.จะมีเมตตาต่อเด็กเหล่านี้ ก็ช่วยทำสนามฟุตบอลขนาดเล็ก หรือสนามตะกร้อไว้ตามจุดต่างๆทั่วกรุงเทพ แล้วก็เปิดไฟสว่างไว้จนดึกดื่น เด็กๆวัยรุ่นก็จะได้สถานที่ออกกำลังกาย ระบายพลังเหลือเฟือออกมาบ้าง อยากรู้เหมือนกันแหละว่า ถ้าหาก กทม.ทำสนามฟุตบอลขนาดเล็กไว้ทั่วกรุงเทพ และเปิดไปสว่างไว้จนดึกดื่นให้เด็กมันเล่นซะให้เข็ด จะยังมีเด็กสักกี่คนที่อยากออกไปเสี่ยงชีวิตบนถนน แต่ถ้าเด็กมันชอบ ก็ต้องปล่อยไปให้กฎหมายเขาจัดการละครับ

ทำสนามเล็กๆไว้ให้เด็กออกกำลังกาย ได้ประโยชน์ทั้งขึ้นทั้งล่องไม่แน่นะครับ สนามเล็กๆเหล่านี้อาจสร้างนักฟุตบอลทีมชาติ นักตะกร้อทีมชาติขึ้นมาในอนาคตได้ แต่ถ้าไปไม่ถึงขนาดนั้น ก็ถือเสียว่าทำบุญกับเด็กๆวัยรุ่นที่ไม่มีที่ไปก็แล้วกัน

...............................