(เหตุเกิดบ้านหนองกระโดนมน #14)         

                                            ขมขื่น..ชีวิตรากหญ้า..!?!

ฝนเพิ่งซาเม็ดเมื่อครู่ ยามนี้ท้องฟ้ายามเย็นสีส้มจัดเมื่อต้องแสงอาทิตย์อัสดงที่กำลังลับเหลี่ยมเขาท้ายหมู่บ้าน กลิ่นไอดินหมาดฝนลอยกรุ่น ขณะที่สายลมพัดมาเบา ๆ

 เฒ่าคง ค่อย ๆ จูงจักรยานไปจอดที่ลานหญ้าใบกว้างโคนต้นมะขาม ปลดผ้าขาวม้าจากเอวออกมาเช็ดหน้าที่ชุ่มเหงื่อปนเม็ดฝน ขณะสาวเท้าไปที่โต๊ะปีกไม้โคนมะขาม แป๊ะทง เดินออกจากร้านมายกมือไหว้ ทักทาย

 “ สวัสดี ลุง แวะนั่งพักก่อน ฝนหยุดแล้ว” แป๊ะทงกล่าวพร้อมกุลีกุจอ เช็ดโต๊ะ เก้าอี้ที่ชุ่มน้ำฝน กับใบมะขามแห้ง ๆสีน้ำตาล ที่ถูกลมพัดร่วงลงบนโต๊ะเมื่อช่วงฝนตก

“ ไหว้พระโว้ย ไอ้ทง..” แกล่าวตอบน้ำเสียงแจ่มใสอารมณ์ดี “ ว่ามั้ย?ว่า ปีนี้ฝนมาเร็วเนอะ? ”

“ ก็ใช่อยู่ แต่ก็ดีนะลุง จะได้มีน้ำทำนา ข้าวกำลังได้ราคาซะด้วย ว่าแต่..แก้เมื่อยหน่อยมั้ยลุง? ” ประโยคสุดท้ายเป็นคำถามเชิญชวนที่รู้กันว่า ยามเย็นการร่วมวงดวดเหล้าขาว ที่สภาต้นมะขาม กันอย่างอบอุ่น มันได้กลายเป็นวิถีของเหล่า “แกนนำ ” ของหมู่บ้าน ที่บางครั้งก็สนุกสนาน และบางครั้งก็เป็นเวทีถกเถียงกันเรื่องงานของหมู่บ้านนั่นแหละ

เฒ่าคงไม่ตอบ พยักหน้ายิ้ม ๆ ทรุดตัวลงนั่งพร้อมควักกล่องใบจากกับยาฉุน ออกมามามวนสูบ แป๊ะทง เดินกลับเข้าไปในร้าน ขณะที่เสียงเฒ่าคงดังแว่วตามหลังมา “ เอ็งต้องกินเป็นเพื่อนนะโว้ย..ข้าไม่มีเพื่อนคุยว่ะ ! ”

 เพียงครู่เดียวทุกอย่างก็ถูกนำมาวางบนโต๊ะพร้อมสรรพ เหล้าขาวหนึ่งขวด แก้วสองใบ จานยำปลากระป๋องแบบง่าย ๆ สูตรแป๊ะทง หนักพริกขี้หนูเข้าว่า มันเป็นกับแกล้มจานเด็ดที่ไม่เคยมีใครปฏิเสธ แป๊ะทงรินเหล้าใส่แก้วยื่นให้ เฒ่าคงแก้วหนึ่ง และรินให้ตัวเองแก้วหนึ่ง หลังจากยกขึ้นดื่ม แป๊ะทงเอ่ยว่า

 “ ลุงคิดยังไง เรื่องที่ชาวบ้านเรา กำลังเร่งโหมทำนากันอยู่เนี่ยะ ”

“ มันก็น่าคิดอยู่นา..” เฒ่าคงตอบ หยุดนิดหนึ่งเหมือนใช้ความคิด

“..ไอ้ราคาข้าวตอนนี้ มันก็ดีเหลือเกิน ข้าว่ามันเป็นครั้งแรกในรอบสาม สี่สิบปีมาละมั้ง แต่อย่างว่าละวะ ไอ้ทง เอ็งดูซิ น้ำมันก็แพง น้ำตาลก็ขึ้นราคา แล้วยัง ปุ๋ย ยา ขึ้นหมด ถ้าใครมัวไปมองเรื่องราคาข้าว แล้วไม่คิดเรื่องอื่นด้วย ข้าว่ามีสิทธิ์ เจ็บตัวโว้ย ! ไม่รู้นา..นี่ข้าคิดของข้า..คนอื่นอาจคิดต่าง ก็ไม่ว่ากัน..” 

กล่าวจบยกเหล้าขึ้นจิบ แล้วกล่าวต่อ

“ แล้วมันไม่เฉพาะว่า เมืองไทยนะโว้ย ไอ้ทง ไอ้เรื่องขาดแคลนอาหารเนี่ยะ ตอนนี้ ขนาดสหประชาชาติยังต้องตั้งกรรมการ มาทำงาน ช่วยเหลือ ไอ้พวก อาฟริกา หรือไอ้หลาย ๆที่ ที่มัน ไม่มีอาหารกิน ข้าว่า มันเป็นเรื่องเดือดร้อนทั่วโลก แล้วถ้าเรามาคิดว่า ไอ้ภาวะขาดแคลนอาหารนี้ มันจะทำให้ประเทศเราได้โอกาสร่ำรวย อะไรเทือกนี้..โดยไม่คิดเรื่องเมตตาธรรม ค้ำจุนโลก..ทำให้ข้าต้องคิดเยอะเลยว่ะ..ไม่อยากประมาท ” 

 “ นั่นนะสิ ลุง ข้าลองมาคิดค่าปุ๋ย ค่ายา แล้ว ถ้าราคาข้าวมันดัน ลงราคานะ ข้าว่ามีสิทธิ์ เจ๊งกันเป็นแถบ ๆ นี่ขนาดยังไม่รู้ว่า เพลี้ย รา มันจะลงรึเปล่า ? ” แป๊ทง พูดคล้อยตาม

“ นั่น ก็เรื่องหนึ่ง แล้วบ้านเราตอนนี้ มันยังมี ไอ้เรื่องขัดแย้ง สารพัด สาระพัน การเมืองมันนิ่งซะเมื่อไร..ไอ้ตาหมัก ก็จะดันแก้รัฐธรรมนูญตะพึด วัน ๆไม่เห็นทำอะไร ดีแต่สามหาว กักขฬะไปเรื่อย ไอ้เหลิม ก้อ อยู่มหาดไทยซะปล่าว ยาเสพติดก็ไม่ลด ภาคใต้ก็ไม่ดีขึ้น มัววุ่น กับคืนยศ คืนตำแหน่งให้ลูก   นังเพ็ญ ก็ดูไปยุ่มย่ามกับพวกสื่อ ย้ายคนนี้ โยกคนนั้น.. ฝ่ายตาแม้วก็ว่าวางมือการเมืองเดินทางทำบุญไปทั่ว พูดอย่างกะพวกเรามันโง่เง่าเต่าตุ่น ไม่เห็นเจตนาที่มันซ่อน..ฮี่โธ่ เอ้ย ! ! ข้างฝ่าย ประชาชนอย่างเรา ๆ เดือดร้อนจะแย่ น้ำมันแพง น้ำตาลแพง มันทำอะไรกันที่ไหนล่ะ ! ” รับแก้วเหล้าจากแป๊ะทงก่อนกล่าวต่อ

“ แถมอาทิตย์ก่อน ไอ้เหลิมดันบอกว่า จะช่วยพวกที่ไม่เห็นด้วยกะพันธมิตร ทำม็อบ ..บ้าแล้ว !..มึงเป็น มอทอหนึ่ง แทนที่จะดูแลความเรียบร้อย เสือกยุส่ง..บ้านเมืองเดือดร้อนตายห่า..ยังงี้ใช้ได้ที่ไหน..เปลืองภาษีว่ะ !! ”

 “ จริงด้วย ข้าก็อ่านข่าว ยัง งง ๆอยู่เลย เอ้อ ! ว่าแต่ว่า วันนี้ เอสเอ็มแอล มันลงมาแล้วนี่ลุง มันจะเข้าทางชาวบ้านเรามั้ย?

“ เข้าทางพ่อค้า กะ ราชการนะสิ ! ” น้ำเสียงเฒ่าคงออกแววฉุนเฉียว

“ ดูทีรึ ! ไอ้พวกค้าปุ๋ย ค้ายา ไปเจรจาความกับหน่วยงานอำเภอ ให้ผลักดันเป็นโครงการ กองทุน ปุ๋ย ยา ของหมู่บ้าน โดยใช้งบ เอสเอ็มแอล นี่แหละ ผู้ใหญ่แมนบอกกะข้า เมื่อวานนี้ ว่า หลายหมู่บ้านหลงกลทำ ประชาคม โดยผู้ใหญ่บ้าน ชี้กันเป็นช่องให้เขียนโครงการแบบที่ว่า แล้วมันก็บวกเพิ่มราคาปู๋ย ยา จัดเงินเบี้ยบ้ายรายทาง ตั้งแต่อำเภอ ยันหมู่บ้าน คราวนี้ทุกอย่างก็แพงหูตูบเลยมึงเอ้ย ! ข้าว่าเป็นเท่า สองเท่าซะละมั้ง?  อาจจะอ้างว่า ดอกเบี้ยของกองทุน ถูกกว่าร้านค้า แต่ไม่ได้เทียบราคาของว่า แพงกว่ากี่บาท นี่งัย !! มันจะหมดตัวกันก็เพราะไอ้พวกชั่ว คอรัปชั่นนี่แหละ ดีนะ..ผู้ใหญ่แมน ไม่เอาด้วย มันเสนอเงินให้ตั้งหลายตังค์ เห็นว่า แกไล่มันลงจากเรือนแทบไม่ทัน ”

“ ยังงี้ หมู่บ้านที่มีผู้ใหญ่เฮงซวย ก็ ชิบหายสิลุง !”

“ ไม่ต้องตอบหรอก เห็น ๆอยู่ ” 

ยังไม่ทันได้เอ่ยอะไรกันต่อ ไอ้ดำกับมอเตอร์ไซค์สัปรังเค ก็พรวดพราดออกจากดงอ้อย พร็อด

แพร็ด มาจอด ข้างโต๊ะ ลงจากรถยกมือไหว้ แล้วพูดกระหืดกระหอบ

“ ยุ่งแล้วล่ะลุง !!  ไอ้จันดี บ้านหมู่สิบ ท้ายคลองน่ะ..” 

“ ทำไม? เห็นว่า มันโชคดี ที่ข้าวโตช้า เลยเกี่ยวหลังคนอื่น

                                                     ..จะได้เงินใช้หนี้ตั้งเยอะไม่ใช่เรอะ? ”

“ ก็นั่นแหละ ลุง เมื่อวานซืน เพลี้ย กะ ตั้กกะแตนลง วูบเดียว หงิกหมดเลยทั้งแปลง..”

“ ..แล้วไง? ” เฒ่าคงและแป๊ะทงถามพร้อมกัน

                “ ...เมื่อเย็นเนี้ยะ.. เมียมันกลับจากตลาดมาเจอเข้า..

                            มัน..ผูกคอตาย ห้อยต่องแต่ง อยู๋ใต้ถุนเรือน !!? ”

                                    ........นายเม็ดฝุ่น เองครับ...........