(ตาอ้น ตาหลก)                     ..สถานการณ์ ไม่เอื้อ.. !!

 ขอทานพิการ สองคน นั่งคุยกันอยู่ตรงซอกตึก สุดซอย คนหนึ่งตาบอด คนหนึ่งแขนด้วน

คนตาบอด         อ้าว !! เฮ้ย..สายแล้ว..นั่งถอนหายใจอยู่ได้ ไม่ทำมาหากินเรอะ !!

คนแขนด้วน       (ถอนหายใจ อีกเฮือก) คงไม่หร็อกว่ะ..บรรยากาศไม่เอื้อ !!

คนตาบอด         นั่นแน้..พูดอย่างนักการเมืองเชียวนะ..

                       ไม่เอื้อ ยังไง..วันนี้ วันหยุด ยังเป็นต้น ๆ เดือน ด้วย..คนใจบุญเยอะแยะ

คนแขนด้วน        นั่นก็ช่าย...มันมีแฟคเตอร์ อื่นอีก (..แหะ แหะ..ใช้ภาษาอังกฤษซะด้วย !)

คนตาบอด          หาเหตุมาอ้าง..ขี้เกียจล่ะไม่ว่า..

คนแขนด้วน        นายก็รู้ ว่า ฉันเนี่ยะ แขนด้วน คราวที่แล้ว ก็โดนไปทีหนึ่ง

                        ....เรื่องมือที่มองไม่เห็น

คนตาบอด          เฮ้ย..มันผ่านไปแล้ว ไม่มีใครสนใจอีกแล้ว !!

คนแขนด้วน        ( ยื่นหัวไปใกล้ ๆ) นายลองเอามือลูบหัว..ข้าเด้ะ..

คนตาบอด          (ยื่นมือสะเปะสะปะ..ลูบตรงหน้าผาก ) ทำไม? ก็ลื่น ๆ ดีนี่หว่า..ไม่มีผมเลย

คนแขนด้วน         ก็นี่แหละ..โบราณเขาว่า..ฟ้าผ่าหมากัด..หรือผีซ้ำด้ามพลอย..

                        เอ็งคิดเรอะว่า คนจะให้เงิน กับ มือที่มองไม่เห็น

                        ...แถม หัวเถิก อีกต่างหาก !!

คนตาบอด           ...!?!?.....

                                        .......นายเม็ดฝุ่น เองครับ.......