...ขอคารวะ ผู้ชุมนุม..ผู้กล้าหาญ...                        

เมื่อพันธมิตรฯ ใช้กลยุทธ์ “ทุบหม้อข้าว” เคลื่อนพล 9 ทัพจากสะพานมัฆวานรังสรรค์ สู่ทำเนียบรัฐบาล คลื่นมหาชนนับแสน ฝ่าแนวต้านของตำรวจ ทุกทิศทาง ช่วงบ่ายศุกร์ที่ 20 มิ.ย. สองวันที่ผ่านมานั้น ปรากฎการณ์ ดังกล่าว ในช่วงบ่ายกลายเป็น ตำรวจ อยู่กลางผู้ชุมนุมไปโดยปริยาย(... แต่ก็นับว่า ต้องชื่นชมตำรวจ ที่ผ่อนปรน มาตรการสกัดกั้น ในระดับที่ทำให้ไม่มีการเสียเลือดเนื้อ คนไทยกันเอง ซึ่งก่อนหน้านั้น ผู้เขียนได้แสดงความกังวลผ่าน entry ที่แล้ว)

 บ่ายคล้อย พันธมิตรฯ ตั้งเวทีชั่วคราว ตรงประตู ราชตฤนมัยฯ หันหน้ามาทางนางเลิ้ง (ลองนึกภาพว่า ถ้ายืนบนเวที..) ในตอนค่ำ ซ้ายมือเป็นถนนที่มุ่งสู่ยมราช มีผู้ชุมนุมนั่งอยู่บนท้องถนนทั้งสองฝั่ง จนเกือบถึง รพ.มิชชั่น  ด้านหน้าเวที มีผู้ชุมนุมนั่งเต็มถนนผ่านหน้า ธกส. จนถึงสะพานข้ามคลองผดุงฯ แถบขวามือของเวที มีผู้ชุมนุมเต็มถนนไปจรดสะพาน ชมัยมรุเชษฐ์ และตรงนั้น มีเวทีชั่วคราวอีกหนึ่งเวที มีผ้ชุมนุมเต็มถนนข้างทำเนียบยาวเหยียดจนถึงสี่แยกมิสกวัน(จรดราชดำเนิน)

ที่อธิบายให้เห็นภาพมวลมหาประชาชนนี้ เพื่อยืนยันได้ว่า การประเมินทางฟากรัฐบาลที่ว่ามีคนเข้าร่วมเพียง 25,000 คน นั้น เป็นการประเมินที่ต่ำกว่าความเป็นจริง อย่างมีนัยยะสำคัญ ผู้เขียนร่วมอยู่ในกลุ่มผู้ชุมนุม พบว่า ประชากรค่อนข้างหนาแน่นทีเดียว แทบจะเดินไม่ได้ และมีผู้ชุมนุมมาจากเกือบทุกจังหวัดฯ ประมาณการได้ว่า ไม่ต่ำกว่า 200,000 คน ข้อมูลนี้ยืนยันความจริงได้

 เห็นการทำงานของทีมงานแล้ว อดชื่นชมไม่ได้ โดยเฉพาะ กลุ่มการ์ด และกลุ่มบริการที่ เหมือนว่าจัดการตนเองแบบอัตโนมัติ บ้างเดินแบกข้าวของที่คนบริจาคจากท้ายแถวผู้ชุมนุม(ไกลมาก) เดินสู่เวที เที่ยวแล้ว เที่ยวเล่า ตกเย็นก็เดินนำข้าวกล่องมอบแก่ ผู้เข้าร่วมชุมนุมด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ไม่รู้เหนื่อย โดยถามง่ายๆ ซื่อๆว่า “ ทานข้าวยังครับ? ”  เมื่อมีใครยกมือ..เขาก็จะเดินลัดเลาะเอา ข้าว เอาน้ำไปให้..นับได้ว่า มีจิตใจบริการอย่างยิ่ง

 ..มีอยู่จุดหนึ่ง ตรงหัวโค้ง ชายคาตึก หลังป้อมตำรวจ ซึ่งคนเดินกันอย่างเบียดเสียดยัดเยียด ฟุตบาธตรงนั้น มีช่องเป็นหลุมซีเมนต์ ลึกราวเมตรหนึ่ง ซึ่งใครก็มีสิทธิ์ก้าวร่วงหล่นลงไปได้..ตรงนั้น มีเด็กหนุ่มคนหนึ่ง ที่ยืน เขย่าขวดใส่ถั่วเขียว พร่ำบอกผู้คนว่า ระวังหลุมครับๆ ๆ เขาทำหน้าที่นั้น ตั้งแต่บ่าย จนถึงยามดึก เหมือนไม่เหน็ดเหนื่อย สายตามุ่งมั่นนั้นเปล่งประกายความสุข ที่ปกป้องไม่ให้ใครเกิดอุบัติเหตุ ณ จุดนั้น ผู้เขียนยิ้มให้กำลังใจเขา และกล่าวขอบคุณเขา อย่างจริงใจ เขายิ้มตอบผมด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข ( เชื่อว่า คงไม่มีใครสั่งการให้เขาทำ เพียงเขาคงไม่อยากเห็นใครบาดเจ็บ ..น่านับถือน้ำใจจริงๆ)

 ..ใกล้เที่ยงคืน ผู้เขียนเดินจากแยกหน้าสนามม้า ไปยังเวทีข้างทำเนียบ จากจุดตั้งเวที ถึง สะพานชมัยมรุเชษฐ์ ผู้ชุมนุมจำนวนมากที่เหนื่อยอ่อน นอนหลับบนแผ่นฟลอยด์บางๆ บนพื้นถนนเป็นแนวยาวตามเกาะกลางถนน ประกอบด้วยคนทุกเพศทุกวัย บางกลุ่มดูเป็นครอบครัว มีทั้งพ่อ แม่ลูก แม่ตระกองกอดลูกขณะหลับ..ภาพที่เห็นได้สะท้อนให้ระลึกไปได้ว่า..

 ...เพียงความเลวของคน คนหนึ่ง ที่โลภ เงิน และอำนาจ ทำให้ผู้คนต้องเดือดร้อนถึงเพียงนี้

ภายใต้ระบบ ทักษิโณมิคส์ การบริหารประเทศที่มี ผู้บงการหลังฉาก รังแต่จะทำให้สังคมเสื่อมทรามลงทุกขณะ..

..หากแม้น พันธมิตรฯ ไม่เคลื่อนไหวแสดงพลังประชาชน อย่างยาวนานถึง 30 วัน การหลั่งไหลของข้อมูล และ การเปิดโปง เบื้องหลัง การบริหารประเทศ ที่ซ่อนเร้น และเอื้อต่อบุคคลที่ ทุจริต คอรัปชั่น ให้พ้นผิด ฯ 

                          เหล่านี้..สังคมจะมีโอกาสรับรู้ละหรือ?

..ขอคารวะ ต่อ การเสียสละ ของผู้ชุมนุม และผู้เกี่ยวข้องทั้งหมด มา ณ โอกาสนี้..

                และใคร่ขอถามต่อผู้ซึ่งไม่เห็นด้วย กับ การเคลื่อนไหวของพันธมิตร..ว่า

                              ..มี วิธี การ อื่น ใหม ? ที่ มี ประสิทธิผล..กว่านี้ !!

                                           .................................................