วันอาทิตย์ที่จะถึงผมจะไปเยี่ยมลูกสาวเพื่อน หล่อนพึ่งเกิดได้ไม่ถึงหกเดือน และผมยังไม่ได้ซื้อของที่จะไปหาเจ้าหล่อนเลย ด้วยโปรแกรมนี้ถูกจัดขึ้นมาสลับกับโปรแกรมที่ผมจะต้องทำก่อน 2 โปรแกรมเชียว แต่ไม่น่าจะมีปัญหา

        เพื่อนผมคนนี้คบหากันมานานพอดู ตั้งแต่เรียนมัธยมปลายโน่น ไปมาหาสู่กันในช่วงหลังๆ นี่ก็แล้วแต่ความสะดวก และดูจะห่างเหินกันไปมาด้วยภาระ และหน้าที่ แถมผมจะพึ่งพาเขาเสียเป็นส่วนใหญ่

         การพึ่งพาอาศัยกันของของผมจากเพื่อนที่รักกันมาคบหากันมานานขนาดนี้ หลายท่านที่กำลังอ่านเอ็นทรี่นี้อยู่อย่าคิดเป็นเรื่องที่น่าเบื่อ เพราะผมเองไม่เคยคิดแบบนั้น ถ้าเพื่อนผมมันคิดก็เรื่องของมัน (ฮา) ด้วยตัวผมก็ไม่ใช่ว่าจะหลับหูหลับตาวิ่งไปขอความช่วยเหลือจากเพื่อนๆ เสียจนหน้าเกลียด จะขอ (ให้ช่วย)ก็เฉพาะตัวเองสุดๆ แล้ว ไม่ไหว ไม่ทันจริงๆ ก็จึงจะบากหน้าไปหา

         ได้ฟังคนอื่นๆ ที่รู้จัก เคยเล่าให้ฟังเหมือนกันว่าการคบหากันก็อย่าสร้างความเดือดร้อน หรือความรำคาญให้แก่กัน (แล้วมันจะคบกันหาหอกอะไรกัน บอกไม่คบกันเลยง่ายกว่า ว่ามั้ย) ผมจะช่วยเพื่อนทุกๆ คนที่เข้ามาเต็มกำลังของผม บอกมาก็แล้วกัน ได้ก็ได้ ไม่ได้ก็ไม่ได้ ไม่มีการกั้ก การเก็บ การออมเอาไว้เพื่อครอบครัวแต่อย่างใด "เฮ้ยไม่ได้ว่ะ เดี๋ยวเมียกูว่า" "แล้วกู จะกินอะไรล่ะว่ะ" ไม่มีวันออกจากปากของผม ช่วยเท่าที่ผมมีอยู่จริงๆ ช่วยเงินไม่ได้ (อันนี้เรื่องจริง) ผมก็จะช่วยแรง หรือความรู้ที่ผมมีอยู่อย่างเต็มที่

         แต่ก็มีข้อแม้อยู่เหมือนกันว่าการช่วยเหลือจากผม หรือที่ผมจะไปเอาจากเพื่อน ต้องไม่ผิดศีลธรรม หรือกฏหมายบ้านเมือง หรืออย่าโกหกกัน...อย่างอื่นก็ไม่ต้องพูดถึงไปทำไม

         บางคนโกหกกัน พอถึงคราวเพื่อนคนที่เดือดร้อนจริงๆ ก็ไม่มีใครช่วย ซวยเลย คนหนึ่งทำเสีย เพื่อนก็เลยเข็ดไม่กล้าช่วยเพื่อนคนไหนอีก "ไม่เอาวุ้ย เดี๋ยวเป็นเหมือนไอ้นั่น เหมือนไอ้นี่.." ซวยเลยเรา

         ที่เขียนมาทั้งหมด ก็ไม่ได้คาดหวังจากเพื่อน ว่าจะต้องทำแบบผม คิดอย่างผม และปฏิบัติเช่นผม เพราะผมเข้าใจโลกดี เข้าใจชีวิตดี และรู้เสมอว่าอะไรคือโกหกและอะไรเป็นความความจริง อีกทั้งคนเราไม่จำเป็นต้องเหมือนกัน ได้ก็ได้ ไม่ได้ก็ไม่ได้ แม้ว่าบางครั้ง จะเคยเสียใจและเสียความรู้สึก ก่อนจะมาพิจารณาตัวเองว่าตนเคยด่างพร้อยกับเพื่อนบ้างหรือเปล่า? แต่เอาเถอะ...ผมพิจารณาตัวเองดีแล้ว ว่าควรจะปฏิบัติตัวต่อเพื่อนอย่างไงดี

ไม่มีกั๊ก จะไม่เก็บ ไม่ออมเอาไว้ เพราะสำหรับเพื่อน....เอาไปเลยหมดหน้าตัก

 เพลง : รวยเพื่อน
ร้อง : ยืนยง โอภากุล