เชื่อว่ามีคนจำนวนไม่น้อยที่อยากไปเห็นซาปา เมืองเล็กในเวียตนามทางตอนเหนือ ใกล้ชายแดนจีน เพราะอยากเห็นนาขั้นบันไดสุดลูกหูลูกตาบนขุนเขา อย่างที่ตัวครูเองเคยตะลึงมาแล้ว เมื่อเห็นภาพนาขั้นไดครั้งแรกจากเวปท่องเที่ยว

การเดินทางไปยัง "ซาปาเมืองในหมอก" 
เราออกเดินทางจากสถานีรถไฟที่เมืองฮานอย ใช้เวลาเดินทางประมาณ 8 ชั่วโมงครึ่งมาถึงสถานีรถไฟ Lao Cai (Ga Lao Cai) ตอนเกือบ 6 โมงเช้า ฟ้ายังมืดตื๋ออยู่เลย ไม่ต้องกลัวว่าจะลงไม่ถูกเพราะขบวนรถไฟสุดสายที่นี่อยู่แล้ว (สถานีสุดท้ายก่อนจะข้ามชายแดนเข้าสู่ประเทศจีน ต่อไปยังคุนหมิงได้) เขาจะเคาะประตูห้องปลุกเอง เราต้องต่อรถอีกทีหนึ่งจึงจะถึงซาปา

ข้อดีที่เห็นได้ชัดของรถไฟที่นั่นคือตรงเวลา  แต่ความสะอาดยังต้องปรับปรุง  ขบวนขาไปรถไม่ค่อยดีนัก เวลาออกตัวจะรู้สึกกระชาก  แต่พอจอดมันจะกระแทก  ดูเหมือนว่าเค้าขายเป็นแพคเกจนะ ซื้อตั๋วแถมเขย่าและกระแทกให้เสร็จสรรพ  ก้อต้องนอนท่องไป กระชากหนอ กระแทกหนอ ครู่เดียวก็หลับไปเอง  แต่ครูไม่รู้สึกว่าเป็นปัญหา  แถมยังคิดว่าเป็นการบริหารกล้ามเนื้อดีซะอีก  ครูหลับสบายจากฮานอยประมาณสี่ทุ่มมาตื่นเช้าเอาที่เลาไค แต่ขบวนขากลับดีมากค่ะ ห้องนอนก็สวยกว่า รถไฟก็ไม่กระชากและกระแทกค่ะ 
จากเลาไคเรานั่งรถต่ออีกทีจึงจะถึงซาปา สองข้างทางเป็นเหวเกือบตลอดเส้นทาง  แต่ก็ดูสวยดีนะ คนซาปาดูเหมือนจะคุ้นเคยกับคนไทยมาก  คงเป็นเพราะมีนักท่องเที่ยวไทยไปที่นั่นมากมายนั่นเอง

อากาศที่ซาปาหนาวใช้ได้เลย สมกับที่ได้รับสมญานามว่า "ซาปาเมืองในหมอก" จริงๆ ค่ะ เพราะมองไปทางไหนก็จะมีหมอกขาวปกคลุมอยู่ทั่วไปเกือบตลอดทั้งวัน ขนาดบ่ายสองแล้วหมอกยังเต็มไปหมดเลย แต่ขอบอกว่าเมืองนี้เผลอไม่ได้นะ  มองเมฆหมอกอยุ่ดีๆ เผลอหันมาคุยแป๊บเดียวมองอีกทีอ้าวหมอกหายไปแล้ว  หมอกวิ่งเร็วจริงๆค่ะ อากาศที่ซาปาบริสุทธิ์ สดชื่นดีเหลือเกิน วิวทิวทัศน์ก็เหมือนเมืองในฝันเลยค่ะ สวยมากๆๆๆๆ โดยเฉพาะนาขั้นบันได ประทับใจสุดๆ สุดจะบรรยายค่ะ

คิดถึงเพื่อนๆ มากมาย...อยากให้ได้มาเก็บบรรยากาศแห่งความสุขที่ "ซาปา" ด้วยกันจังเลย จะว่าไปแล้วอากาศที่ "ซาปา" ก็คล้ายกับตอนที่ครูไปเที่ยวประเทศสวิตเซอร์แลนด์ แต่สิ่งที่เป็นไฮไลท์ของ "ซาปา" ก็คือ "นาขั้นบันได" นั่นเอง มาทริปนี้ได้เห็นอย่างจุใจ บอกได้คำเดียวว่า...สุดยอดจริงๆ ค่ะ

"ซาปา" อยู่ตรงนี้ค่ะ

ขบวนที่เราเดินทางคือ SP1 ค่ะ...ออกจากสถานีที่ฮานอยเวลา 21.15 น.

กำลังลำเลียงสัมภาระไปขึ้นรถไฟ...กระเป๋าใบสีชมพูนั้นเป็นของเจ้าของบล็อกเองค่ะ...หวานเหมือนเจ้าของมั๊ยคะ อิ อิ...

นอนห้องละ 4 คนค่ะ...เป็นเตียง 2 ชั้น ชิดผนัง 2 ด้าน

ถึงเลาไกแล้ว...ไกด์พาเข้าไปทานอาหารเช้าในโรงแรมค่ะ...ที่เห็นในภาพคือคุณวัล...คนสวยประจำกรุ๊ปเราค่ะ

ออกเดินทางขึ้นเขาสู่ "ซาปา" หมอกขาวโพลนเชียวค่ะ

แวะลงถ่ายรูปกัน...ครูเลือกถ่ายกับหลักกิโลค่ะ

ที่ซาปาจะพบเห็นฝูงกระบือบ่อยครั้ง...เพราะมันต้องช่วยชาวนาที่นั่นทำนาขั้นบันไดตามไหล่เขา...

ทิวทัศน์ข้างทางค่ะ

มาถึงโรงแรมที่พักแล้วค่ะ SAPA HOTEL ตั้งอยู่หน้าทะเลสาปเลยค่ะ...ได้วิวสวยสุดๆ มีทั้งวิวทะเลสาปและภูเขาอีกด้านนึง...ต้องขอขอบคุณทางบ.ทัวร์ที่เลือกโรงแรมนี้ให้เราพักค่ะ

กล้วยไม้สวยๆ ที่ล็อบบี้ในโรงแรมค่ะ

ชาวเขามาขายของที่หน้าโรงแรมค่ะ

วิวที่มองจากระเบียงหน้าห้องพักค่ะ

ตอนนี้ฟ้าเปิดค่ะ...หมอกหายไป...เห็นวิวสวยมากๆๆๆๆ

ดอกกล้วยไม้หน้าห้องพักค่ะ

เก็บภาพกับวิวสวยจ้า...

ดูทางโน้นสิคะ...สวยจังเลยนะ...

ลงมาเดินเล่นหน้าโรงแรม...ได้เห็นทั้งวิวสวยๆ และผู้คนหลากหลาย...ชอบรูปนี้นะ...เจ้าหนูน่ารักจัง...ยังหลับสบายเชียว...

ชาวเขาเสนอขายหมวกเป็นงาน handmade นะคะ

เอ! ข้างหลังนั้นเธอสะพายอะไรมานะ...อยากรู้จัง

จ๊ะเอ๋! ป๋มอยู่นี่เองกั๊บ...ดูแก้มเจ้าหนูสิ...น่าหอม...น่ารัก...น่าฟัดเหลือเกิน

ครูขอจับแก้มดู...เนื้อแน่นแข็งเชียวค่ะ

เห็ดสดๆ ที่ชาวเขานำมาจำหน่าย

ดอกไม้ริมทางหน้าโรงแรมค่ะ

ตู้ ATM ตั้งอยู่ใกล้ๆ ที่พักของเรา

แล้วเราก็ออกจากโรงแรม...ขึ้นรถเดินทางสู่เส้นทางแห่งขุนเขา เพื่อไปชมน้ำตก Thac Bac หรือ Silver Waterfall น้ำตกสีเงิน...เป็นน้ำตกใหญ่ที่สุดในซาปา ชมความอลังการของสายน้ำที่มองดูเป็นสีเงินสวยงาม

วิวสองข้างทางสวยงามมากค่ะ

หนูน้อยเพิ่งกลับจากโรงเรียนกำลังเดินอย่างสบายอารมณ์...กลับบ้าน

************************

โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ