มาแล้ว...มาแล้ว....ตามคำเรียกร้อง หลังจากเว้นไปหลายวันยังมี เพื่อนๆ เข้ามาอ่านกันอยู่เจอน้องๆหลายคนถามว่าเมื่อไรจะอัพบล๊อกอีกน๊า...
วันนี้มีเวลา อากาศสบายๆเลยต้องลงมือ ก่อนที่ความขี้เกียจจะมาเยือน วันนี้ เห็นหัวข้อคงมีใครๆหลายคนเจอมาบ้างแล้วน๊า...อิอิ หลงเสียงนาง หรือว่า หลงเสียงหนุ่ม... ในโลกไซเบอร์ กับโลกแห่งความเป็นจริง มันแตกต่างกันมากมาย เริ่มเรื่องเลยดีกว่า ชักช้าเสียเวลาทำไม....
เหตุก็เกิดจากการ แชท นี้แหล่ะ (เล่าเรื่องคนอื่น) มีชายคนหนึ่ง ขอสงวนนาม... อิอิ ไม่งั้นเดี๋ยวโดนความผิดตาม พรบ. ว่าด้วยเรื่อง การกระทำความผิด ทางคอมพิวเตอร์... ฐานเอาชื่อบุคคลอื่นมาเปิดเผยให้เกิดความเสียหาย....แย่เลยเชียว ก็ด้วย ว่า เป็นศิราณี มีเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ มาเล่าเรื่องราวความเป็นไป (ส่วนมากความทุกข์) จากการ แชท ซะมากกว่า ให้ฟังมาปรึกษา ว่าจะทำอย่างไรดี เมื่อมีเหตุการณ์แบบนี้ เกิดขึ้น....
หลงเสียงนาง....ต่อจากการสนทนาทาง แชท แล้วพัฒนามาเป็น การขอเบอร์โทรฯ โทรฯหากันทั้งๆ ที่ไม่เคยเห็นหน้าค่าตาว่าเป็นอย่างไร....บางที่ก้ ฝ่ายชายโทรฯมาก่อน หรือไม่ก้ฝ่ายหญิงโทรฯไปก่อน นี้คือนิสัย มนุษย์ อยากรู้อยากเห็น ว่าจะเป็นอย่างไร...จากการพูดคุยทางแชท มาเป้นการพูดคุยทางโทรฯศัพท์ โอ้....มันช่างแสนจะวิเศษ...ทำไมเสียงเพราะจัง....พูดคุยมา ถามอายุอาชีพ....ครอบครัว....พี่ (ชาย) เรารู้จักดี ซึ่งเขาก็มีครอบครัวแล้ว ทำหน้าที่การงานก็ดี ได้รู้จักกับสาวนางหนึ่ง ผ่านทางแชท แล้วก็ติดต่อกันทางโทรศัพท์....ฝ่ายชายจะแอบโทรฯหาสาวเจ้าตอนเมียไม่อยู่บ้าน อิอิ ใครกำลังเป็นแบบนี้ยกมือขึ้น......
ชายก็บอกสาวเจ้านะว่ามีครอบครัวแล้ว แต่สาวเจ้าก้ยังต้องการที่จะสานต่อ ในความสัมพันธ์ฉันคนรัก (สมัยนี้มีคำว่ากิ๊ก) ซึ่งเมื่อ 7-8 ปีที่ผ่านมาศัพท์นี้ ยังไม่บัญญัติ บรรทัดฐาน อิอิ...คุยกันมา ได้หลายเดือนเหมือนกัน ฝ่ายสาวส่งรูปมาให้ดูทาง E mail. สวยเริ๊ด...บอกกับฝ่ายชายวว่า ทำงานเป็นข้าราชการ ฝ่ายปครอง ขับรถ คันใหญ่เชี่ยว ฮอนด้าแอคคอร์ด เชียวน๊า.... อิอิ ซึ่ง ตอนนั้นไม่รู้หรอกนะว่า ไอ่เจ้ารถฮอนดงฮอนด้านี้ รุ่นไหนใหญ่สุด....พี่ก้บอกว่า นี้แหละตระกุลนี้ แอคคอร์ด ใหญ่สุด...เกิดมา ไม่เคยมีรถกับเขา จะมีก้อแค่ มอร์เตอร์ไซค์ฮ่างๆ ล่ะค๊า....
จากการพูดคุยกันมาแรมเดือน หลายเดือน ฝ่ายสาวเจ้าก้รุก อยากมาเที่ยว กทม. พี่ชายก็แสนจะดีใจและใจดี (ในใจคงมีแผนชัวร้าย)...อิอิ บอกว่ามาเลย จะขับมาเอง หรือว่า มารถทัวร์ ทางสาวสวยก้บอกว่า ให้ขับรถเดินทงคนเดียวไม่ไหวหรอกคะ อันตราย กลัวด้วย ไปรถทัวร์ดีกว่านะคะ....อิอิ นี้ก็แผนสูง พอพอกัน....พี่ชายก้บอกว่า งั้นไม่เป็นไร เดี๋ยวไปรับที่ขนส่ง พอได้เวลานัดหมาย สาวเจ้ามาถึงกทม. บ่ายวันเสาร์ เจ้าพี่ชาย เสาร์มีทำงานครึ่งวัน ดูๆ วันนี้เขาแต่งตัว หล่อมั่กๆ ในวันนั้น เขาคงทำงานด้วยจิตใจไม่อยู่กะเนื้อกะตัว หรอกนะ คงอยากให้ถึงเวลาไปรับสาวไวๆ หัวใจคงพองโต เต้นไม่เป็นจังหวะ จะได้เจอสาวสวย คนที่แอบรักหรือแอบหลง (เสียงนาง) จากการพูดกันทางโทรฯ อ่า....มันช่างตื่นเต้นเสียนี่กระไร....
บางที่คนเราก้เผลอไปได้เหมือนกัน...กับคนที่นอนกอด นอนร่วมเตียงเดียวกัน เวลาผ่านไป คงจะลดความตื่นเต้นลงไปแล้วเป็นแน่...พอมาเจอ อะไรใหม่ๆแปลกๆ ยิ่งคนสวยไม่เคยเจอหน้าค่าตามาก่อนทาง แชท นี้ คงตื่นเต้นเป็นหลายเท่าทวีคูณ พอได้เวลาเลิกงาน พี่ชายที่แสนจะหล่อสุด ก้รีบจรรีบึ่งรถไปที่ขนส่งทันที่.....นาทีระทึกใจก้มาถึง........แอ่น.............แอ๊น.....
ยกโทรฯขึ้นมาแนบหู....ตอนนี้คุณอยู่ไหน....ฉัน นั่งรอคุณที่ชานชลาที่ 21... คุณใส่เสื้อสีอะไร....ใช่ใส่ชุดสีดำ.... เอิ๊กกกส์แม่เจ้า คนใส่ชุดสีดำมีเป็น สิบยี่สิบวันนั้น....สาวเจ้าบอกว่าคุณเดินมาซิ ฉันนั่งใกล้ๆกับเสาร์....พี่ชายที่แส๊นนนดี ก้คงภาวะนาว่า คนนี้แน่แล้วหุ่นเพรีวบางรูปร่างอรชรอ้อนแอ้น....สวยจริงแฮ่ะ...แต่ไง สาวเจ้าไม่เห้นมีพูดโทรฯ กับเราล่ะ....เดินไปถึงชานชลาที่...21 หันซ้าย แลขวา....เอ๊ะ คนไหนน๊า....พอหันกลับไปตามที่มีมือมาสะกิดแขนเบาๆ ...เฮ้ย....ตกใจแทบช๊อค...แม่เจ้า คนนี้หรือที่เรามารับ....โห้....จากหัวใจที่พองโต มับแฟ๊บลงทันตา ขาอ่อนระทวย (ไม่ได้ตลึ่งความสวยงาม) แต่ว่า เป็นผีเสื้อสมุทร ดีๆนี่เอง....... ก๊ากกกก มาถึงตรงนี้ เกินคำบรรยายจริงๆเจ่าค๊ะ...ด้วยความเป็นสุภาพบุรุษ พี่ชายที่แส๊นดี ก้พอสาวเจ้า ไปทานข้าว....มื้อเย็น แต่คิดว่าคงเป็นมื้อแรกของวันสำหรับทั้งสองคนเป็นแน่เชียว...อิอิ เพราะ คงตื่นเต้นที่จะได้เจอคนที่ แอบหลง มานานนม....จะว่าไปถ้าเราไปทานข้าวกับใครสักคนที่ว่าชอบ หรือว่าใช่ มันคงมีความสุขโขสโมสร โรแมนติก น่าดูชม แต่ขณะที่นั่งทานข้าวไม่รู้ว่าฝ่ายชายคิดอย่างไร คงอยากให้มันผ่านไปเร็ว...คงอึดอัดน่าดู...แต่ฝ่ายสาวเจ้าคงพึงพอใจ พี่ชายแส๊นดีของเรา...อิอิ...
หลังจากทานอาหารเสร็จสรรพ...พี่ชายที่แสนดีก็พาสาวไปเปิดโรงแรม เช๊คอิน ตอนห้าโมงเย็น...ส่งเข้าขึ้นห้องเรียบร้อย ก็รีบขอตัวกลับ บอกว่า มีธุระ เมียโทรฯมา (ทั้งๆที่ตอนนั่งมาด้วยกันไม่เห็นมีเสียงโทรฯสักครั้ง) อิอิ...นี่แหล่ะน๊า... คนเรา พูดกันมาหลายเดือนไม่เท่ากับเห็นหน้าหนึ่งวัน....เรื่องมันเศร้า....
พอตกกลางคืน....ฝ่ายสาวโทรฯมาหาชาย...บอกว่าไม่กล้านอนคนเดียว กลัว...มาอยู่เป็นเพื่อนหน่อย....ฝ่ายชายก็อคงคิดในใจว่า....ใครจะกล้าไปนอนกะผีเสื้อสมุทรหน๊อ... อิอิ....ไอ่จะปิดโทรฯก้ดูกระไร ใจร้ายเกินไปหรือเปล่า เลยต้องเปิดโทรฯทิ้งไว้...ดีนะว่าวันนั้น เมียไปค้างบ้านคุณแม่...ไม่งั้นจะแย่ทั้งสองฝ่าย...สุดท้ายมันก็จบลงด้วยความผิดหวัง...ฝ่ายชายรู้...Hurt...ที่โดนสาวสวยม๊าก หลอกเอา มารู้ที่หลังว่า สาวเจ้าเป็นเพียงคนเดินเอกสารเท่านั้น (ซึ่งตรงนี้ในส่วนความคิดเราไม่ใช่งานที่น่ารังเกียจ) แต่ที่น่ารังเกียจ คือการโกหก ถ้าสาวเจ้าบอกว่าตัวเองทำงานอะไรทุกคนคงรับได้หมด อีกอย่าง สาวเจ้าก้มีครอบครัวแล้วด้วยเฮ้อ....แต่รับไม่ได้คือการโกหกนี่แหล่ะ.....
สุดท้ายก็เดินทางกลับบ้านด้วยความผิดหวัง...ทั้งสองฝ่าย ฝ่ายหญิงมองชายด้วยความปลื้ม แต่ฝ่ายชายมองสาวเจ้าด้านลบ...มันช่างเป็นเรื่องที่แสนจะขมขื่น สำหรับคนที่ เจอกันทาง โลกไซเบอร์ แห่งนี้...
แล้วคุณล่ะ เป็นอย่างไร ในการพบกันครั้งแรก กับคนที่คิดว่าใช่
พิมพ์หน้านี้
