ก้าวเก๋เก๋

          จำได้ว่าฉันถอดรองเท้าออกที่ใต้ต้นโศกโดดๆ  ต้นหนึ่ง  แล้วจับมันรองก้น

ทรุดตัวลงนั่งเป็นเวลานาน  นานจนเหน็บชาถามหา  เหตุเพราะท้อ และล้าเต็มที

กับการเดินทางที่เปล่าเปลี่ยว  และมองไม่เห็นแม้ไรเงาของจุดหมาย  มันไม่เจ็บ

แต่ชาจนเดินไม่ได้ ไร้ความรู้สึกไปชั่วขณะ ไม่ผิดสักนิดถ้าใครจะสมเพชความเป็นฉัน

ในเวลานั้น  ฉันหลงทำตัวเป็นพิซซ่าถาดใหญ่ที่เศษเสี้ยวหนึ่งหายไป 

แล้วร้องแร่แห่กระเชิงตามหาพิซซ่าชิ้นเล็กๆ ชิ้นนั้น  แทนที่จะเป็นมนุษย์ผู้ฉลาด

นั่งกินพิซซ่าแค่ที่มีให้อิ่ม แม้จะไม่ชอบในรสชาติของมันก็ตาม 

            ความอึมครึมไหลผ่านกาลเวลาที่ไร้ประโยชน์ 

ความนิ่งสงบเป็นบ่อเกิดแห่งปัญญาในทฤษฎีที่ถูกถ่ายทอดต่อๆ  กันมา 

แต่ความนิ่งของคนไม่ใส่รองเท้าใต้ต้นโศก ณ บัดนี้ 

 คือคนไร้ค่า  ไม่มีค่าก็ไม่ใช่คน  เพราะค่าของคนอยู่ที่การไม่หยุดนิ่ง  เกิดมาแล้วไม่ทำ

ประโยชน์เพื่อใครแม้แต่ตัวเอง เสียชาติเกิดชะมัด   ฉันอาจจะนั่งพักนานเกินไป

จนหลงลืมไปว่าถ้าไม่ออกก้าวเดินเสียบ้าง  ขาทั้งสองข้างจะลีบเล็กไร้เรี่ยวแรงลงเรื่อยๆ 

แต่ก็นั่นแหละ  ณ ความโง่จงเจริญในสมองฝ่อๆ

            อะไรบางอย่างบนโลกกลมๆ ที่หลายคนว่ามีสีฟ้า 

นำพาเงาเท้าคู่หนึ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้า ส่งเสียงเถื่อนๆ พร้อมยื่นผลไม้ป่าให้ลองชิม  

 ฉันไม่แน่ใจนักในมิตรภาพท่ามกลางความเดียวดายที่ใครคนหนึ่งหยิบยื่นมาครั้งนี้ 

ไม่รู้จัก  ไม่ชัดเจน  ไม่แน่ใจ  เขาเป็นเพียงเงาลางๆ  ที่สามารถทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่น

พร้อมๆ  กับหวาดระแวงได้ในเวลาเดียวกัน  แล้วการตัดสินใจก็เกิดขึ้น 

ฉันยินดีที่จะลองลิ้มชิมรสของผลไม้ป่านั้น แต่ไม่ใช่จากที่ใครหยิบยื่นให้  

 ฉันจะออกหาผลไม้ทั้งแปลกใหม่และที่เคยลิ้มรสแล้วด้วยตัวของฉันเอง 

            ขอบคุณเงาเท้าคู่นั้น  วันนี้ฉันลุกขึ้นย่ำเท้าไปข้างหน้าแล้ว  ด้วยเท้าเปล่า 

เพื่อที่ฉันจะได้ระมัดระวังในการเดินทางให้มากขึ้น 

 ที่ผ่านมาฉันมองแต่เพียงทางเบื้องหน้าไม่เคยมองที่ฝ่าเท้าตัวเองเลยว่า

จะมีหนามแหลมคมอยู่มากน้อยเพียงใด เพราะมีรองเท้ายี่ห้อดีๆ มารองรับเอาความเจ็บปวด

ไปหลายต่อหลายครั้ง  จนวันหนึ่งมันก็หมดสภาพ  ต่อไปถ้าจะเผลอเหยียบของมีคมบ้าง 

 ฉันจะขอรับรู้ความเจ็บปวดนั้นในวินาทีแรกด้วยตัวฉันเอง 

 "เธอจะยังเป็นเงาข้างฉันเรื่อยไปใช่ไหม"