ปัญหาสำคัญของสังคมไทยที่ยังคงตามหลอกหลอนพ่อแม่ และลูก ที่ไม่สามารถหาทางแก้ไขปัญหาเหล่านี้ได้ นับวันยิ่งรุนแรง จนยากที่จะควบคุมในเร็ววันได้ เพราะโลกเปลี่ยนแปลงไปตามเทคโนโลยี่สารสนเทศที่เข้าถึงได่ง่ายใกล้เคียงตะวันตก คำถามก็คืออะไรเป็นพื้นฐานของปัญหาแท้จริง..?

วันเวลาผ่านไปรวดเร็วจนคนอย่างเราๆตั้งตัวแทบไม่ทัน เพราะวันนี้เราได้รัฐบาลจากการเลือกตั้ง โดยที่ผู้ที่ใช้สิทธิใช้เสียงกี่ล้านคนที่ไม่ทราบกระบวนการได้เสียงนั้นมาโดยชอบหรือไม่ (ด้วยความเคารพในบทบาท กกต.) และปชช.เลือกบนฐานข้อมูลเท่ากันหรือไม่ แต่มันก็ไร้เหตุผลที่จะตามหามัน เพราะแม้แต่ USA ที่ประชาธิปไตยเข็มแข็ง ก็ขอแค่คุณมีการเลือกตั้งเท่านั้น !

วันรัฐประหาร 19 ก.ย.49 เปรียบได้กับการใช้อารมณ์ในทางที่ผิดนอกลู่นอกทาง สุกงอมจนคลอด คตส. ออกมาแต่ไม่ได้เลี้ยงดูอย่างมีความรักเอื้ออาทร ปล่อยให้อดๆ อยากๆ ก่อนหน้านี้รัฐบาลสุรยุทธ์ก็ไม่ได้เหลียวแล ไม่ใยดีต่อพี่น้องร่วมท้องเดียวกัน  นิ่งดูดายจนตนเองหลุดพ้น เดินสู่โลกภายนอกสมดั่งใจ แต่ คตส.ยังคงตกระกำลำบากแสนสาหัส เราสังคมยังคงมีความหวังเพราะ แม้แต่คนขอทาน ก็ผ่านพ้นอุปสรรคจนกลายเป็นด็อกเตอร์ นี่คือวีรบุรุษตัวจริง หาใช่ หัวหน้าคปค.

นิยายเรื่องนี้อาจสั้น และขาดการเรียบเรียงตามหลักการ แต่บทสรุปสุดท้ายของเรื่องก็คือ ดั่งลูก..ที่ถูกพ่อแม่ทอดทิ้ง