เมื่อก่อนเราดูหนังไทยยุคหนึ่งที่มีแต่เรื่องของความอิจฉาริษยาตาร้อน ชิงดีชิงเด่น แย่งผัวแย่งเมียเขาโดยใช้กำลัง ความเจ้าเล่ห์เพทุบาย และอื่นๆอีกมากมาย วันแล้ววันเล่า..เรื่องแล้วเรื่องเล่า ดูจะไม่เคยเบื่อเพราะสร้างความบันเทิงและสะใจต่อผู้ชม เป็นการผ่อนคลายความเครียดหลังจากได้ทำงานมาทั้งวัน และก็นำบทบาทบางตอนไปใช้ในชีวิตประจำวัน จนเป็นความเคยชินและยอมรับกันในสังคม... และนั่นคือสังคมไทยที่ มรว.คึกฤทธิ์ ปราโมชเคยเรียกมันว่า “น้ำเน่า” ในการบรรยายครั้งหนึ่งเมื่อปี๒๕๑๖ นับว่าเป็นความโชคดีที่ได้ไปฟังท่านบรรยาย เพราะหลังจากนั้น ก็เกิดเหตุการณ์ ๑๔ตุลา มีการเปลี่ยนแปลงอำนาจรัฐจากผู้ที่เราเรียกว่า “ทรราช” เป็นการปกครองในรูปแบบใหม่ที่มีท่าน ศ.สัญญาฯ เป็นนายก และเปลี่ยนเป็นรูปแบบการปกครองที่มีการเลือกตั้งเป็นตัวชูธงประชาธิปไตย... แล้วเราก็รักษามันไว้ได้เพียงสามปี นับจากวันนั้น..จนกระทั่งวันนี้ การเมืองที่ดูเหมือนเปลี่ยนแปลงไป จากการเมืองที่ปกครองโดยอำนาจทหาร อำนาจจากปากกระบอกปืน จากการยึดอำนาจรัฐครั้งแล้วครั้งเล่าเปลี่ยนมาสู่อำนาจในมือประชาชน แต่เราก็ไม่สามารถรักษามันไว้ เพราะมันเป็นการเมืองในระบอบรัฐสภาที่มีผู้แทนปวงชนมาจากการเลือกตั้ง ใช้อำนาจเงินเพื่อซื้ออำนาจทางรัฐสภาจากประชาชน แล้วก็ยุบสภาเมื่อไม่อาจแบ่งปันผลประโยชน์กันได้ หรือไม่ก็ถูกฝ่ายทหารเข็นรถถังมาเชิญออกเนื่องจากอดรนทนไม่ได้กับนักการเมืองที่ไม่มีน้ำใจนักการเมือง และฉีกรัฐธรรมนูญเป็นของแถมให้ทุกครั้ง ฝ่ายทหารเองก็ไม่เคยได้ละทิ้งอำนาจรัฐที่ดูหวานหอมและอยากชื่นชม แต่ภารกิจการสร้างประเทศให้ยิ่งใหญ่เกรียงไกรก้าวหน้าดั่งว่า ก็ดูเหมือนไม่เคยได้เกิดเป็นจริงขึ้นมาได้

ในส่วนของกิจกรรมทางการเมือง เศรษฐกิจ สังคม ของประเทศ เปรียบเหมือนวงล้อสามวงที่ต้องก้าวไปพร้อมๆกัน และยกระดับคุณค่าในตัวให้สูงขึ้น การเมืองที่อ่อนแอย่อมไม่สามารถสร้างเศรษฐกิจที่เข้มแข็งได้ เศรษฐกิจที่อ่อนแอย่อมสร้างปัญหาสังคมให้ซับซ้อนยิ่งขึ้น ต่างก็ฉุดรั้งกันไม่ให้ก้าวเดินต่อไปได้ด้วยความคิดลังเลไม่แน่ใจ ขาดความไว้เนื้อเชื่อใจผู้นำ... เพราะเราไม่มีผู้นำที่ดีนั่นเอง ไม่ต้องบอกว่าจะหามาจากไหน แต่เมื่อใดที่สวรรค์เห็นว่าถึงเวลาแล้ว ... ก็จะส่งผู้นำที่ดีมาเกิด มาบำเพ็ญตบะ สร้างบารมี และมาปกครองพวกเรา

ในเวลานี้ เรากำลังยืนอยู่ที่ไหนกัน... เรามีรัฐบาลที่มีถึง ๖ พรรค กับฝ่ายค้านเพียงพรรคเดียว ที่ต่างก็อ้างที่มาจากการเลือกตั้ง จากประชาชนที่มีสิทธิเลือกตั้งเลือกพวกเขาเข้ามา ดูเหมือนสถานะทางการเมืองของรัฐบาลจะมีปัญหาอยู่หลายเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นผู้ทำผิดกฎหมายรัฐธรรมนูญเสียเอง และเรื่องของธรรมาภิบาลที่มักจะอ้างว่าเป็นความลับที่ไม่อาจเปิดเผยให้ประชาชนทราบได้ การตรวจสอบการทำงานของรัฐบาลโดยพรรคฝ่ายค้าน และวุฒิสมาชิก และการเปิดโปงเรื่องราวต่างๆของพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย ทั้งหมดที่ว่านี้ เพียงพอและสมดุลกันไหม กับจำนวนผู้เล่นเกมการเมืองในประเทศนี้ การคิดจะดึงทหารเข้ามาเล่นเกมการเมืองด้วย เนื่องจากมีกระบอกปืนและรถถังซึ่งสามารถคุ้มครองอำนาจรัฐได้ ก็เป็นความพยายามอยู่ แต่ก็เป็นแบบการเขียนเสือให้วัวกลัว หรือไม่ก็เป็นการเสี้ยมโคเขาให้ชนกัน

แค่เพียงเท่านี้... เราก็เห็นสิ่งแปลกใหม่เกิดขึ้นในสังคมซึ่งเราเคยเห็นภาพของการปราบปรามในอดีตทุกครั้งที่มีการชุมนุมทางการเมือง แล้วเราก็ได้แต่ขอมิให้มีใครบาดเจ็บล้มตาย แค่เพียงเท่านี้... เราก็รู้สึกว่ามีการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองไปสู่มิติใหม่ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในเรื่องความรุนแรง และก็หวังว่าเราทุกคนจะรักษาประเพณีนี้ไว้ด้วยความเชื่อมั่นต่อการเมืองใหม่นี้..ตลอดไป..