บทความนี้เขียนโดย Bora Touch ชาวออสเตรเลียเมื่อวันที่ 29 มิ.ย.2551 ซึ่งได้หยิบยกประเด็นต่างๆมาตั้งเป็นคำถาม 2 ข้อ ดังนี้

1. ศาลโลกได้ตัดสินคดีนี้โดยผนวกแนวเส้นแบ่งเขตแดน ไทย – กัมพูชา ตามแผนที่เมื่อปี 2450 – 2451  ไว้ด้วยหรือไม่?
2. พื้นที่ที่เป็นข้อขัดแย้งกันมีขนาดเท่าใดกันแน่?

คำถามแรก

ที่ศาลโลกเมื่อวันที่ 20 มี.ค.2505 กัมพูชาได้ร้องขอให้ศาลมีผลบังคับสิทธิ 5 ข้อ ดังนี้

1.      สนธิสัญญาที่ได้จัดทำโดยคณะกรรมาธิการร่วมเมื่อวันที่ 13 ก.พ. 2447 มีแผนที่ (ตามบันทึกของกัมพูชา) ที่ได้ใช้อ้างอิงเพื่อการทำความตกลงกันและมีผลต่อไปในภายภาคหน้า

2.      แนวเขตแดนที่เป็นข้อขัดแย้งกัน บริเวณรอบปราสาทพระวิหาร เป็นไปตามที่ระบุอยู่ในแผนที่ อินโดจีน – ไทย ที่จัดทำโดยคณะกรรมการร่วม (ตามบันทึกของกัมพูชา)

3.      ปราสาทพระวิหารตั้งอยู่เขตแดนกัมพูชา ภายใต้อธิปไตยแห่งราชอาณาจักรกัมพูชา

4.      ราชอาณาจักรไทยจักต้องถอนกำลังที่ได้เข้ามายึดครองปราสาทพระวิหาร ตั้งแต่ปี พ.ศ.2497 ออกจากเขตแดนกัมพูชา

5.      ศิลปวัตถุ ศิลา ชิ้นส่วนปราสาท และเครื่องชามภาชนะโบราณ ซึ่งได้ถูกเคลื่อนย้ายออกจากพระวิหารโดยเจ้าหน้าที่ไทยตั้งแต่ปี พ.ศ.2497 จักต้องคืนให้กับรัฐบาลแห่งราชอาณาจักรกัมพูชา โดยรัฐบาลไทย

ฝ่ายไทย ได้ปฏิเสธข้อเรียกร้องของกัมพูชาทั้ง 5 ข้อ ด้วยข้อโต้แย้งดังนี้

1.      แผนที่ดังกล่าวไม่ได้จัดพิมพ์ในนามของคณะกรรมธิการร่วม แต่จัดทำโดยส่วนกิจการฝรั่งเศสของคณะกรรมาธิการ่วมซึ่งเป็นผู้ตีพิมพ์

2.      ไม่มีการตัดสินใจใดๆเกี่ยวกับเขตแดนบริเวณเขาพระวิหาร

ซึ่งศาลโลกได้ตัดสินให้เป็นไปตามที่กัมพูชาร้องขอ ข้อ 3 – 5 และบังคับใช้ตั้งแต่เดือน ก.ค. 2505 เป็นต้นมา

ผู้เขียนระบุไว้ในบทความดังกล่าวว่า ฝ่ายไทยเข้าใจผิดที่คิดว่าการที่ศาลโลกไม่บังคับคดีเรื่องเส้นแบ่งเขตแดนตามแผนที่ที่นำเสนอ จึงได้ใช้อ้างอิงเส้นแบ่งเขตแดนตามความเข้าใจเอง โดยกินบริเวณพื้นปราสาทเขาพระวิหารทั้งหมด (ตามแผนที่ในบันทึกรัฐบาลกัมพูชาเมื่อปี พ.ศ.2504) ในขณะที่ ศาลโลกไม่ยอมรับแผนที่ที่จัดทำโดยฝ่ายกัมพูชาเนื่องจากขาดผู้รับผิดชอบลงนาม และเจ้าหน้าที่ฝรั่งเศส 3 ใน 4 คนเป็นกรรมาธิการตามสนธิสัญญาเมื่อปี พ.ศ. 2447 เป็นผู้จัดทำแผนที่ดังกล่าว และเส้นแบ่งแดนดังกล่าวดูพิกล (มีเส้นหยักที่ดูแล้วรู้ว่าเขียนตามอำเภอใจ – ผมเข้าใจเองว่าอย่างนั้น) จึงให้เป็นพื้นที่ทับซ้อนจนกระทั่งเวลานี้

คำถามที่สอง

พื้นที่ทับซ้อน (ที่ต่างฝ่ายต่างอ้างสิทธิ) มีมากกว่า 4.6 ตร.กม. มากกว่าที่ไทยอ้างสิทธิ และยังมีถนนที่ล้ำเข้าไปกัมพูชาเป็นระยะทาง 2.6 ก.ม. (ที่ยึดตามแผนที่ ฝรั่งเศส – สยาม)

อ้างอิง มีรูปประกอบ (ซึ่งอาจมีลิขสิทธิ์)

http://www.preah-vihear.com