สิ่งที่ตกทอดมาจากอดีต เป็นอะไรที่เราได้อยู่ด้วยกับมันในวันนี้ และเป็นสิ่งที่เราจะส่งต่อไปยังรุ่นลูกรุ่นหลาน แหล่งมรดกที่เป็นทั้งวัฒนธรรมและธรรมชาติของเรานั้นเป็นทั้งชีวิตและแรงบันดาลใจที่ไม่อาจจะทดแทนได้ สถานที่ที่มีลักษณะเฉพาะตัวและมีความหลากหลาย อย่างเช่น เซเรเงติ (Serengeti) ในอัฟริกาตะวันออก ปิระมิดแห่งอียิปต์ แนวปะการัง “Great Barrier Reef” ในออสเตรเลีย และโบสถ์คาธีดาลส์ “Barroque” แห่งละตินอเมริกา เมื่อนำมารวมๆกันเข้าก็จะเป็นสิ่งที่เรียกว่า “มรดกโลก”

สถานที่ที่จะเป็นมรดกโลกจะเป็นของทุกคนบนโลกนี้ ไม่คำนึงว่าเขตแดนจะอยู่ในประเทศใด ใครจะนำสถานที่ใดมาขึ้นทะเบียนก็ได้ ยกเว้นอย่างเดียวคือ “เอาจักรวาลมาขึ้นทะเบียน”

องค์กรเพื่อการศึกษา วิทยาศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ หรือ ยูเนสโกมีความเพียรพยายามเสาะหาด้วยการเชิญชวนให้ “ระบุ ปกป้อง และรักษาไว้ซึ่งมรดกทางวัฒนธรรมและธรรมชาติจากทั่วทุกหนแห่งของโลกที่ได้พิจารณาแล้วว่ามีความล้ำค่าแห่งมวลมนุษยชาติ” ดังปรากฏอยู่ในสนธิสัญญานานาชาติที่เรียกว่า “Convention concerning the Protection of the World Cultural and Natural Heritage” รับรองโดยยูเนสโกเมื่อปี 1972

ภารกิจ:

1. เชิญชวนประเทศต่างๆลงนามรับรองการประชุมมรดกโลก เพื่อให้มั่นใจว่าจะปกป้องมรดกทางวัฒนธรรมและธรรมชาติของพวกเขา
2. เชิญชวนคณะผู้ปกครองรัฐ (States Parties) มาร่วมประชุมเพื่อเสนอชื่อสถานที่แห่งใหม่ภายในอาณาเขตประเทศของตน รวมเข้าไปในรายชื่อมรดกโลก
3. เชิญชวนคณะผู้ปกครองรัฐจัดทำแผนการบริหาร และระบบการรายงานสภาวะการอนุรักษ์ของมรดกโลกแห่งนั้น
4. ช่วยเหลือคณะผู้ปกครองรัฐในการปกป้องทรัพย์สินของมรดกโลกให้ปลอดภัยด้วยความช่วยเหลือทางเทคนิคและการฝึกอบรมอาชีพ
5. จัดให้มีการช่วยเหลืออย่างเร่งด่วนสำหรับมรดกโลกที่อยู่ในภาวะอันตรายฉับพลัน
6. สนับสนุนคณะผู้ปกครองรัฐในกิจกรรมที่จะสร้างความตระหนักถึงการสงวนรักษาไว้ซึ่งมรดกโลก
7. เชิญชวนประชาชนในท้องถิ่นให้มีส่วนร่วมในการอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมและธรรมชาติ
8. เชิญชวนให้เกิดความร่วมมือจากนานาชาติเพื่อสงวนรักษาไว้ซึ่งมรดกทางวัฒนธรรมและธรรมชาติของโลก

http://whc.unesco.org/en/about/