โดย เกษียร เตชะพีระ

(เรียบเรียงจากปาฐกถา 14 ตุลาฯ ประจำปี 2550 ณ ห้องประชุม อนุสรณ์สถาน 14 ตุลา 16 สี่แยกคอกวัว ถนนราชดำเนินกลาง, วันที่ 14 ตุลาคม 2550-ตอนจบ)

ท่ามกลางความขัดแย้งต่อสู้อย่างดุเดือดระหว่าง [การพยายามเปลี่ยนย้ายอำนาจไปสู่พลังใหม่] กับ [ปฏิกิริยาต่อต้านขัดขืนจากพลังเก่า] ปรากฏว่า ขบวนการการเมืองภาคประชาชนส่วนหนึ่งหันไปยอมรับสนับสนุนรัฐ ประหารเพื่อราชบัลลังก์ของ คปค. เพื่อต่อต้าน 'ระบอบเผด็จการทุนนิยม' (คำของพลเอก สนธิ บุญยรัตกลิน หัวหน้า คปค.) ในลักษณะที่: -

-มืดบอดต่อและ/หรือละทิ้งมิติแห่งภารกิจด้านต่อต้านรัฐราชการเผด็จการไปเสีย

-หลับหูหลับตาต่อความเป็นจริงอีกด้านที่ว่ารัฐราชการเผด็จการและชนชั้นนำขุนศึกศักดินา

รับใช้และเกี่ยวพันกับทุนนิยมโลกาภิวัตน์อย่างลึกซึ้ง

-เรียกร้องให้ใช้ 'พระราชอำนาจ' เปลี่ยนตัวนายกรัฐมนตรีในลักษณะสมบูรณาญาสิทธิ์เฉพาะกิจ (ad hoc absolutism)

-ชักนำพลังประชาชนไปสร้าง 'พันธมิตรประชาชนเพื่อราชาธิปไตย'

-และฉวยใช้วาทกรรมมรณะเรื่อง 'หมิ่นพระบรมเดชานุภาพ' ของพวกขวาจัดมาข่มขู่โจมตี

ปรปักษ์และผู้เห็นต่างทางการเมืองเหมือนสมัย 6 ตุลาคม พ.ศ.2519 ก็มิปาน

ในทางกลับกันขบวนการต่อต้านรัฐประหารและเผด็จการทหารบางส่วนก็นำเสนอสิ่งที่เรียกว่า 'ระบอบประชาธิปไตยของปวงประชามหาชน' , เชิดชู [โลกาภิวัตน์+ประชาธิปไตย+ ความเป็นธรรมทางสังคม] ขึ้นมาเป็น 'ธงชาติไทยสามผืนในกระแสโลกาภิวัตน์' (ดู พิชิต ลิขิตกิจสมบูรณ์, หมายเหตุประชาธิปไตย 19:9:49 การกลับมาของอำมาตยาธิปไตย, 2550) ในลักษณะที่: -

-ต่อต้านคัดค้าน 'ศักดินา' เน้นการเลือกตั้งเป็นสารัตถะของประชาธิปไตยในทำนอง 'ลัทธิเลือกตั้ง'

-มืดบอดต่อและ/หรือละทิ้งมิติแห่งภารกิจด้านต่อต้านทุนนิยมไปสิ้นเชิง

-หลับหูหลับตาต่อความจริงอีกด้านที่ว่า 'ประชาธิปไตย' ของกลุ่มทุนใหญ่โลกาภิวัตน์นั้นเผด็จอำนาจ กดขี่ลิดรอนสิทธิเสรีภาพประชาชนและ 'ซื้อขายสัมปทานอำนาจรัฐ'

-กลับตาลปัตร ไตรลักษณ์ทางความคิดของปรีดี พนมยงค์ [ชาตินิยม+ประชาธิปไตย+สังคมนิยม] ไปสิ้นเชิง

-สละทิ้งพื้นที่ 'ชาติ' ให้อุดมการณ์ราชาชาตินิยม, สละทิ้งเวที/วาทกรรมต้านทุนนิยมให้ปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง

-และฉวยใช้วาทกรรมเหมาอิสต์ของพวกซ้ายจัดมารับใช้กลุ่มทุนใหญ่โลกาภิวัตน์ด้วยการเหวี่ยงแหเหมารวมประณามโจมตีผู้เห็นต่างจากแนวทางทุนนิยมโลกาภิวัตน์อย่างบ้าคลั่งรุนแรงกระหายเลือดเหมือนพวกเรดการ์ดสมัยปฏิวัติวัฒนธรรมของจีนก็มิปาน

สรุปการต่อสู้เพื่อประชาธิปไตย 3 แนวทาง

75 ปี หลังการเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ.2475 และ 34 ปี หลังการลุกขึ้นสู้ของนักศึกษาประชาชน พ.ศ.2516 กระบวนการปฏิวัติกฎุมพีไทยมาถึงทางแพร่งที่ตาบอดคนละข้างแล้วแยกทางกันเดิน หรือพูดอีกอย่างหนึ่งคือการปฏิวัติกฎุมพีไทยได้เปลี่ยนแปรจาก: -

1) แนวทางตุลาคมของขบวนการนักศึกษาประชาชน 14-6 ตุลาฯ ที่ [ต้านรัฐราชการเผด็จการ+ต้านอำนาจทุนควบคู่กัน] ไปเป็น ่

2) แนวทางพฤษภาคม (มีนัยประหวัดถึงการลุกขึ้นสู้ของประชาชนในเหตุการณ์พฤษภาประชาธรรม พ.ศ.2535) ของแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติที่ [ต้านรัฐราชการเผด็จการ-ศักดินาด้านเดียว] กับ

3) แนวทางกันยายน (มีนัยประหวัดถึงรัฐประหาร 19 กันยายน พ.ศ.2549) ของพันธมิตรประชาชนเพื่อประชา ธิปไตยที่ [ต้านอำนาจทุนด้านเดียว] เสียแล้ว

ทว่า...ถึงแม้ปัญหาที่เผชิญหน้าเราอยู่จะยุ่งยากซับซ้อนปานใด ถึงแม้ภารกิจข้างหน้าจะใหญ่หลวงสักเพียงไหน ผมก็ยังอยากจะจบปาฐกถาวันนี้ด้วยน้ำเสียงแห่งความหวัง

ในความเห็นของผม มรดกที่เราได้รับตกทอดมาจากการเสียสละของวีรชน 14 ตุลาฯ ได้แก่สิ่งที่ผมอยากเรียกว่า พื้นที่ประชาชน ในสังคมการเมืองไทย มันเป็นพื้นที่ของสิทธิ เสรีภาพ เสมอภาค, เป็นพื้นที่ของเอกราช ประชาธิปไตยและความเป็นธรรมทางสังคม, ซึ่งอิสระจากและสวนทวนกระแสทั้งอำนาจรัฐและอำนาจทุน, และแน่นอน มันย่อมเป็นพื้นที่ของภราดรภาพด้วย

ภายหลังวีรชน 14 ตุลาฯ ก็ยังมีผู้ต่อสู้เสียสละชีวิตเลือดเนื้อเพื่อปกป้องพื้นที่ประชาชนดังกล่าวสืบต่อมาไม่ขาดสาย เช่น วีรชน 6 ตุลาฯ, วีรชนพฤษภาประชาธรรม, วีรชนปฏิวัติผู้พลีชีพในชนบทป่าเขา, รวมกระทั่งถึงทนายสมชาย นีละไพจิตร, และลุงนวมทอง ไพรวัลย์

ถ้าท่านและเราสามารถหลั่งน้ำตาอาลัยรักให้กับทั้งทนายสมชาย นีละไพจิตรและลุงนวมทอง ไพรวัลย์

ถ้าท่านและเราสามารถคัดค้านทั้งการใช้อำนาจทุนคุกคามข่มเหงรังแกผู้ต่อต้านรัฐบาลทักษิณอย่างกบฏไอทีวีและคุณสุภิญญา กลางณรงค์

ถ้าท่านและเราสามารถคัดค้านทั้งการใช้อำนาจรัฐคุกคามข่มเหงรังแกผู้ต่อต้านคณะรัฐประหารอย่างคุณสมบัติ บุญงามอนงค์ และคุณจรัล ดิษฐาอภิชัย.....

เราก็ยังพอมีความหวังที่จะร่วมกันรักษามรดกของวีรชน 14 ตุลาฯต่อไปได้

อ่านฉบับเต็มได้ที่นี่

สังคมนิยม-ประชาธิปไตย จงเจริญ !!!!