ผมเคยเป็นคนที่เคยคิดว่าตัวเองเป็นคนที่ไม่มีค่าอะไรเลย เพราะในชีวิต ณ ตอนนั้นเป็นช่วงที่ผมทิ้งกับแฟน ผมคิดว่าตัวผมผิดอะไร ทำไมเค้าต้องทิ้งผมไปเปรียบเสมือนผมเป็นคนไร้ค่าซึ่งขณะในการที่ทิ้งกันไปนั้นทำให้ผมกลับมาย้อนคิดว่าผมผิดอะไร ทำอะไรไม่ถูกใจเทอร์ ผมใช้เวลาคิด 2-3 วัน ผมก็คิดออกว่าผมไม่เคยนอกใจ เอาใจเธอตลอด ไม่เคยขัดใจ ขออะไร ถ้าให้ได้ก็จะไม่ปฏิเสธซักนิด จนรู้ว่าผมเป็นคนที่ฐานะยากจนไม่มีสิ่งที่ทำให้แฟนผมมีความสุขที่สุด เธอเป็นคนบอกว่าอย่างนี้

แต่ในขณะที่นอนคิดผ่านไป 2-3 วันก็มีตายายคู่หนึ่งมาเจอผมขณะที่ผมกำลังไปโรงเรียน ตากับยายถามผมว่าเป็นไรทำไมหน้าเศร้าอย่างนี้ ผมตอบไม่ได้เป็นไรครับตายาย ต่อมาตาถามว่าแล้วหนูกำลังจะไปไหน ผมก็เลยบอกว่ากำลังไปโรงเรียน ตากับยายบอกว่าถ้าไปโรงเรียนหน้าเศร้าอย่างนี้ไม่ต้องไปซะจะดีกว่า ผมถามแล้วจะให้ไปไหนะครับ ยายบอกว่าไปที่ที่มีคนมากมายไปดูซิว่าในหมู่คนมากมายนั้นมีใครที่มีความสุขที่สุด และมีความทุกข์ที่สุดตาพูดต่อว่า คนทุกคนเกิดมาไม่มีใครหรอกที่จะมีแต่ความสุขก็ต้องมีทั้งความเจ็บปวดความหวาดกลัว ความเจริญก้าวหน้า ความตกต่ำ การที่มีเรื่องทุกใจเข้ามาในชีวิตถือว่าเป็นเรื่องธรรมดาที่คนเราจะต้องเจอ อยู่ที่เราจะเอาความเจ็บปวดเหล่านั้นไปเจ็บจนตัวตายหรือจะนำไปเป็นประสบการณ์เพื่อที่จะไม่ให้เกิดขึ้นอีกในภายหน้า ยายพูดต่อว่าหลานเอยจงนำความเจ็บปวดนี้ไปเป็นประสบการณ์และจงคิดว่าเป็นเรื่องเล็กกับชีวิตที่ยังจะดำเนินต่อไปอีกยาวไกล จงเก็บประสบการณ์นี้ไว้อาจจะมีปัญหาใหญ่กว่านี้ที่รอให้เราแก้ไข เรื่องนี้ไม่ต้องคิดมาก จากนั้นผมก็ได้พาตากับยายข้ามถนนและวันนั้นเองผมก็ได้รู้ว่ายังมีสิ่งสำคัญกว่าเรื่องอกหักรอให้ผมเผชิญหน้ากับมัน

ผมจะเดินหน้าไม่มีวันถอยหลังจนกว่าตัวผมจะได้พบประสบกับความสุขที่แท้จริง    ต้น(ยุรนันท์ คำอ้อ)