นี่เป็นเพียงคำพูดส่วนหนึ่งเท่านั้นที่ พี่จอย-ศุนันทวดี พูดกับแอน  คำพูดเหล่านี้ล้วนแล้วแต่เป็นแรงผลักดันให้พยายามพัฒนาตนเองให้มากขึ้น ( แม้จะพัฒนาอย่างเชื่องช้าก็ตาม  แต่ยังดีกว่าไม่พัฒนา  ใช่มั้ยคะ )  และทุก ๆ เสาร์-อาทิตย์ที่เราเจอกันในการฝึกอบรมโครงการสานฝันสู่ผู้ประกาศรุ่นใหม่  สไตล์ Nation Channel  ก็ทำให้แอนได้เรียนรู้ว่าพี่จอยตั้งใจกับพวกเรา “ทุกคน” เป็นอย่างมาก  จากที่แอนเคยคิดว่าตัวเองเป็นแค่คน ๆ หนึ่งที่ร่วมฝึกอบรมเท่านั้น  ไม่ได้มีอะไรน่าสนใจ  ไม่ได้โดดเด่นหรือน่าจับตามอง  แถมไม่ค่อยพูดอีกต่างหาก  พี่จอยคงไม่สนใจหรอก

     แต่ความจริงแล้ว “ตรงข้าม” กันอย่างสิ้นเชิง   เพราะพี่จอยจำรายละเอียดของทุก ๆ คนได้  ว่าแต่ละคนเป็นอย่างไร  ควรปรับปรุง  แก้ไข  พัฒนาอย่างไรบ้าง  ใส่ใจแม้กระทั่งขนาดวันสอบข้อเขียน-สอบสัมภาษณ์  แอนเขียนอะไรลงไปในข้อสอบ  ทุกวันนี้พี่จอยก็ยังจำได้  หรืออย่างที่พี่จอยนัดให้มาวันพุธ   บอกแอนปากเปล่ารอบเดียว  แอนคิดว่าพี่จอยคงลืม  แต่ก็ไม่ลืม  และโทรมาหาแอนด้วย

     นอกจากนี้ยังมีรายละเอียดปลีกย่อยต่าง ๆ อีกมากมาย  แต่ที่ทำให้แอนรู้สึกเป็นปลื้มอย่างมากก็คือช่วงเช้าของวันอาทิตย์ที่ 28 ตุลาคม  ซึ่งพวกเราดูสกู๊ปข่าวที่แต่ละกลุ่มผลิตกันไปเมื่อวันเสาร์  แอนรับหน้าที่ stand up หรือผู้สื่อข่าวของกลุ่ม  พี่จอยเรียกออกไปหน้าชั้น  แนะนำให้ปรับปรุงแก้ไขส่วนต่าง ๆ    แม้ว่าการสอนลูกศิษย์คนนี้จะยากเย็นแสนเข็ญ  แต่พี่จอยก็ไม่ละความพยายาม

     และสุดท้าย...สิ่งที่แอนไม่คิดมาก่อนเลย  พี่จอยยิ้มพร้อมกับเดินเข้ามากอด  แล้วพูดว่า “เห็นม้ายยย...  คุณทำได้   แล้วทำได้ดีด้วย   ดีมากค่ะ”

     แอนเชื่อว่าเพื่อน ๆ ที่ร่วมฝึกอบรมก็คิดเช่นเดียวกัน  ว่าความรู้สึกที่แต่ละคนมีให้พี่จอยพัฒนาไปเรื่อย ๆ จากรู้จัก..  ให้การยอมรับ..  ต่อมาก็เพิ่มความนับถือเข้าไป..  และหลาย ๆ คนอาจจะเริ่มรักผู้หญิงคนนี้ “ศุนันทวดี  อุทาโย” ขึ้นมาแล้วก็ได้ ^_^