ขับเป็นแต่รถถัง แต่ก็อยากขับรถเมล์... ประสบการณ์ก็เคยแต่สั่งแต่รุ่นน้องขับรถถังชมวิว หันซ้าย...หันขวากลางเขายายเที่ยง ชมนกขมไม้ไปวันๆสบายใจไปวันๆ แต่มีคนชวนมาขับรถเมล์ หารู้ไม่ว่า คนของคนขับรถเก่าจะลงป้ายหน้า แต่สนธิกับเพื่อนๆจะไม่ให้หยุดป้ายหน้า แถมกลุ่มนี้มาของพักชำระเงินค่ารถ กลุ่มนั้นให้เปิดโทรทัศน์ดู แล้วเจอกระเป๋ารถเมล์ปากเสีย ขู่ผู้โดยสาย จะยิงทิ้งบ้างละ จะเอานักเลงกระทืบบ้างละ ไหนปากเสียบอกว่าป้ายสุวรรณใช้การไม่ได้ละ ปากเสียไม่ว่าแต่ดันเอาเงินที่เก็บได้ไปเที่ยวต่างประเทศ ล้าสุดน้องชายกระเป๋ารถเอาเงินไปใช้12ล้าน ไหนเจอพนักงานตรวจตั้วให้ประกาศกฏอัยการ ไหนเจอเด็กรถตัวเองใช้อำนาจสั่งปิดปากผู้โดยสารอีก
ตอนนี้ก็เลยขอพักป้ายโรงหมอกรุงเทพก่อนดีกว่า... ก็ตั้งแต่เริ่มขับรถเมล์มาเมื่อ6เดือน ก็หลงทางกันยกใหญ่ ถ้าถอยรถได้ก็คงไม่ได้ แต่ก็ไม่ไปจ้างนักการตลาดซักคนสองคนให้บอกทาง(มันไม่เกิน12หมื่น  แต่คุณภาพระดับคนขับรถคนเก่าใช้) ก็คงได้เส้นทางดีกว่านี้ แต่วินาทีนี้ผู้นำห้ามรับผิด ไหนๆก็หลงแล้วก็อย่าให้ผู้โดยสารรู้ว่าหลงทาง แต่ผู้โดยสารเริ่มแปลกใจทำไมหลัก กม. มันลดลงไปเลื้อยๆๆๆๆ บางคนไหว้พระไหว้เจ้าบอกของให้มันเกียงว่างๆเถอะ ดีกว่าขับแล้วใส่เกียงถอยหลัง ใกล้คลองทุกวันทุกวัน แต่ทำไงได้ เด็กรถมาจากเด็กซ่อมรถ จะบริการระดับพนักงานต้อนรับสายการบินมันไม่ได้ แต่ละคนก็ถูกการันตีจากนายตรวจ บวกกับเป็นคนรักษาน้ำใจคน ก็ต้องให้เด็กซ่อมรถมันมาบริการตอนไป
 แต่เมื่อไรนะ...จะถึงเวลาส่งรถให้คนอื่นมาขับต่อ จะได้ไปนอนตีพุ่งที่เขายายเที่ยง วินาทีนี้แล้ว แต่วินาทีนี้มันก็เหมือนขี่หลังเสือไม่อยากคิดว่าเมื่อไรลงจากที่นั่งคนขับ คงต้องโดนเช็ดบิสจากผู้โดยสารแน่ๆ ถึงไม่เกี่ยวก็ต้องเกี่ยวแต่นายตรวจ เด็กรถ คนเก็บตัง ต้องโดนตาประเพณี เหมือน8ปีที่แล้ว