พิมพ์หน้านี้
|
เอื้ออวลไออุ่นมั่น รักนิรันดร์ แท้,... รอคอย
ยามหนึ่ง,ฤดูตันหยงผลิดอก เธอหญิงสาว แรฟายน้ำตาเรื่อร่องแก้ม หวูดเสียงรถไฟ คำรามร่ำซ้ำย้ำ แผ่วอุ่นลมหายใจเจ้า-สะอื้นสะท้อน อาณัติแห่งการจาก,อีกแล้วหนอ แววหวั่นแต้มเต็มตา เธอมิพึงปรารถนาจำพราก แต่..จำเป็น หนทางข้างหน้า ยังทอดไกล ดุจดั่งรางเหล็ก ณ เบื้องหน้าฯ ***** ม้าเหล็กเทียบชานชาลาสุดแคว้นทักษิณ ห้วงวาระพราก,เริ่มต้น พรุ่งนี้-ปลายทางมหานคร แผ่วอุ่นลมหายใจระทวย-โศกย้ำ น้ำตาทะลักร้าว แทนถ้อยแห่งคำพราก ม้าเหล็กบดขยี้ราง กระชากใจฯ ***** และยามนี้,ราโรยแต้มลานดินสีหม่นกลับตันหยง หวูดเสียงรถไฟ คำรามร่ำ ครั้งแล้วซ้ำย้ำ ลำนำร้าว ณ ลานใจระงมร่ำระทึกท้น วักทะเลน้ำตากลั่นกลืน,สะอื้นสำลัก อยู่หนใด? เธอหญิงสาว ไร้ข่าวคราว กว่าค่อนศักราช ตกผลึกห้วงวังวนท่ามปริวิตก เพียงวาดหวังอย่างยิ่งใหญ่ พิสุทธิ์มั่นพันธนาการใจ รอ.. หวนกลับสู่อ้อมกอดรักอันเอื้ออาบไออุ่น-นิรันดร์ฯฯ -------- รื้อจากตู้ชั้นหนังสือ : บทกวีที่เคยตีพิมพ์ในนิตยสาร"แผ่นดินหวาน" ฉบับจงใจโจรกรรม(พิราบขาว) ปีที่ 2 ฉบับที่ 4(7) ธันวาคม 2537 |
| เจ้าบุปผาริมรายทาง | ||
กลิ่นไอชนบท |
||
|
View All |
||