พิมพ์หน้านี้
|
สิ้นเสียงขันแห่งไก่เถื่อน --------------------------------------------------- ฮา..เหอ ไกเถือนเหอ ขันเทือนทั้งบ้าน ลูกสาวขี้คร้าน นอนนานให้แม่ปลุก แม่ฉายได้ด้ามขวาน แยงวานเข้าดังพลุก นอนนานให้แม่ปลุก ลูกสาวขี้คร้าน..เฮอ..เหอ (เพลงกล่อมเด็ก-ของเก่า) ---- โอ้..อีสาวเจ้าจากพนามาสู่เมือง ด้วยจิตใจฟูเฟื่องเรื่องอ่านเขียน พ่อแม่เพียรส่งเจ้ามาเล่าเรียน ไยเธอเปลี่ยนเป็นดาวฉาวกามา เจ้าสายเดี่ยวบำเรอกายเพียงชายชม ในคราบสังคมนักศึกษา เจ้าควงชายทุกคืนค่ำอย่างตำตา ทิ้งตำรา-คว้าใคร่-ไฟกามกล เจ้าท่องเที่ยวเทียวไปในทุกที่ สู่ผับทะเลโลกีย์ที่สับสน นี่หรือคือคุณค่า-ปัญญาชน ร่านดิ้นรนเสพย์ราคะกามราคี ฯ --------- คมมีดกรีดเนื้อยาง-อย่างช้าช้า พงพนามืดมิดทุกถิ่นที่ หนาวเหน็บเจ็บสะท้านดาลฤดี หยาดน้ำข้นไหลรี่สู่ที่รับ โค้งคำนับกับต้นยางอย่างต่อเนื่อง เป็นฟันเฟืองเวียนวนทุกแถวตับ หยาดเหงื่อเพรื่อไหลกลิ่นไคลอับ เร่งขยับคมมีดกรีดเนื้อยาง จวบยินเสียงโกกิลายามฟ้าแจ้ง มดแมงปลุกตัวทั่วไพรกว้าง พ่อหรี่แสงตะเกียงพร่าเลือนลาง แล้วเอนร่างพักผ่อนอ่อนเรื้อแรง ฯ --------------- ฮา..เหอ นากาเหอ เสียงลั่นเทือนแล้วหนอ อีสาวยังนอนคลอ หยูในหอให้นากาปลุก คนเอินไปจบบ้าน เอ็งเที่ยวจ้าน-ไม่ยอมลุก ไซ่ต้องให้นากาปลุก หวันแยงวานแล้วเฮอ...เหอ สาวนักศึกษา --- สวนอักษร:ธารคำท่ามกลางยุคสมัยฯ หมายเหตุ 2 บทแรก และ 2 บทหลังเป็นภาษาใต้ ถ้าอ่านเป็นภาษาใต้และทราบความหมายจะได้อรรถรส คือว่า "ได้แรงอก" |
| เจ้าบุปผาริมรายทาง | ||
กลิ่นไอชนบท |
||
|
View All |
||