พิมพ์หน้านี้
|
เนื้อความโดยย่อ ชูชกเดินทางผ่านสถานที่สำคัญๆ ตามที่พรานเจตบุตรบอกจบกระทั่งพบพระฤๅษีอัจจุตฤๅษี จึงสอบถามที่อยู่ของพระเวสสันดร พระอัจจุตฤๅษีเห็นท่าทีเเละพฤติกรรมของชูชกครั้งแรกก็ลังเล กล้วว่าชูชกจะมาขอพระชาลี พระกัณหาไปเป็นทาส หรือไม่ก็ขอพระนางมัทรี จึงไม่บอกทางแต่ชูชกเเก้ตัวด้วยมธุรสวาจา ยกเหตุผลว่าจะมาเที่ยวขอให้เสื่อมเสียพงศ์พราหมณ์ทำไม การมาครั้งนี้เพื่อเยี่ยมเยียนพระเวสสันดรจริงๆ ขอให้ได้เห็นจะได้เป็นกุศลทั้งยังอ้างว่าตั้งแต่พระเวสสันดรจากเมืองมา ตนยังไม่ได้พบพระเวสสันดรเลยทำให้พระอัจจุตฤๅษีใจอ่อน หลงเชื่อว่าชูชกมาด้วยเจตนาดี เมื่อเห็นว่าพระอัจจุตฤๅษีใจอ่อนหลเชื่อแล้ว ชูชกจึงขอค้างเเรมที่อาศรมหนึ่งคืน รุ่งขึ้น พระอัจจุตฤๅษีจัดหาผลไม้ให้ และบอกทางไปอาศรมของพระเวสสันดรอย่างละเอียด พรรณนาถึงป่าเขา ฝูงสัตว์ร้ายต่างๆ ด้วยเป็นป่าใหญ่ สมกับที่เรียกว่า ป่ามหาพน ชูชกจดจำคำแนะนำเส้นทางไว้ แล้วอำลา มุ่งหน้าดินทางไปสู่พระอาศรมของพระเวสสันดร ตัวละครสะท้อนคุณธรรม พระอัจจุตฤๅษี เป็นแบบอย่างของนักพรตผู้ฉลาด แต่ขาดเฉลียว หูเบาเชื่อคนง่าย |
| << | กุมภาพันธ์ 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | |||||
| 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 |
| 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 |
| 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 |
| 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | |