ช่วยตอบคำถามนี้ให้เธอด้วย

ภ. นนทณฐ

หนอนเฒ่าได้บ่นเรื่อง 3-4 จังหวัดชายแดนภาคใต้ไปเมื่อวันก่อน พี่น้องทั่วไปก็คงจะเห็นถ้าอ่านตามที่หนอนเฒ่าบ่น เรื่องมันมีอยู่นานแล้ว แต่มีการกลบข่าวปิดข่าวอยู่ก็เท่านั้น
สงขลาเมืองป๋าเปรมบางอำเภอเท่าที่ทราบๆ กัน ก็มีพวกที่สื่อและรัฐตั้งชื่อว่า “พวกสร้างสถานการณ์” มาฝังตัวอยู่เป็นจำนวนมาก ไม่ว่าในอำเภอจะนะ นาทวี เทพา สะบ้าย้อย สะเดา เพราะชัยภูมิแต่เดิมจนถึงปัจจุบันนั้นเหมาะต่อการซ่อนตัวฝังตัวอยู่แล้ว วันร้ายคืนโหดก็ก่อการกันที

ไม่ว่าจะแสดงนัยแห่งการล้างแค้น ประเภทว่า คนเขาตายหนึ่ง คนอื่นต้องตายเป็นเท่าตัว ครั้นถูกจำตัวได้ก็จะได้รับสิทธิพิเศษแปลงสถานภาพเป็น “ผู้หลงผิด” น่าอนาถใจจริงๆ และถ้าฝ่ายรัฐยังรีรอชักช้าไม่ยอมปล่อยตัวผู้หลงผิด ก็จะมีบุคคลรวมกลุ่มคลุมมิดหัวมิดเท้ามาประท้วงเรียกร้อง ซึ่งไม่รู้ว่าเกี่ยวข้องกับคนที่โดนจับตัวอย่างไร ที่คลุมมิดหัวมิดเท้าบางคนคลุมไม่ค่อยจะระวัง อาจจะเห็นของดี เพราะความไม่เคยชินกับการคลุม มีครั้งหนึ่งที่เจอโชว์ เห็นขนหน้าแข้งรุงรัง หนวดเฟิ้มภายใต้ผ้าคลุมสีดำ จนเจ้าหน้าที่ต้องเชิญเข้ามาสัมภาษณ์พิเศษในโรงพัก

(กรุณาใช้วิจารณญาณในการอ่าน – หนอนเฒ่าไม่ได้ต้องการให้แบ่งฝักแบ่งฝ่าย หรือเป็นพวกนิยมความรุนแรงในพื้นที่ เพราะหนอนเฒ่าตัวนี้ก็อยู่ในพื้นที่มานานตั้งแต่เกิด ถึงไปอาศัยกินใบไม้ติดมลพิษ ณ เมืองเทวดาอยู่ร่วม 10 ปี แต่ตอนนี้ก็อยู่ที่บ้านเกิดเมืองนอน ผู้อ่านต้องกลับไปอ่านเรื่อง “อยากรู้จริงๆ” ที่หนอนเฒ่าบ่นครั้งก่อนแล้ว)

เรื่องความหมายของคำต่างๆ ที่หนอนเฒ่าบ่นไว้ครั้งก่อนก็ขอค้างเอาไว้ก่อน แล้วจะได้บ่นเรื่องนั้นอีกครั้ง เพราะครั้งนี้มีเรื่องแทรกที่จะบ่นให้ฟัง ไม่คิดไม่ฝันว่าจะเป็นเรื่องใกล้ตัวหนอนเฒ่าพอสมควร ชนิดเอื้อมเกือบถึง

แล้วก็เช่นกัน ช่วยหาคำตอบช่วยหนอนเฒ่าด้วย

เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นจากการบอกเล่าของผู้ที่เกี่ยวข้อง
ดังนั้นหนอนเฒ่าขอสงวนนามผู้ที่เกี่ยวข้องทั้งหมด ขอใช้นามสมมติ
เป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้และเป็นแง่มุมหนึ่งของเหตุการณ์หลายๆ เหตุการณ์

บนถนนสายหนึ่งของจังหวัดยะลาในตอนบ่ายของฤดูร้อนที่ร้อนทั้งกายและร้อนทั้งแผ่นดิน
ชายหนุ่มขี่รถจักรยานยนต์กลางเก่ากลางใหม่โดยมีแฟนสาวซ้อนท้าย
ทั้งคู่ผ่านถนนเส้นนี้นับครั้งไม่ถ้วน
วันนี้ก็เช่นกัน
แต่วันนี้เป็นวันที่พิเศษ
เพราะถนนที่ทอดยาวอยู่เบื้องหน้านี้
จะเป็นถนนที่ทอดไปสู่ความสำเร็จ
จะเป็นถนนที่จะพาคนทั้งคู่ไปสู่ความฝันที่ร่วมกันวางแผนไว้
วันนี้...... เป็นวันที่ก้อยสอบวันสุดท้าย
เป็นวันที่ปอนด์รอคอย ที่จะได้เห็นคนที่เขารักสำเร็จการศึกษา
หลังจากที่เขาจบมาก่อนหน้านี้แล้วหนึ่งปี
ทั้งคู่วางแผนที่จะครองชีวิตคู่ร่วมกันอย่างจริงจัง
วันนี้เป็นวันที่พิเศษ
ถนนสายนี้จึงพิเศษต่อคนทั้งสองด้วยเช่นกัน

ก่อนหน้านี้ไม่กี่ชั่วโมง ก้อยบอกปอนด์ว่า จะหางานทำสักระยะหนึ่งแล้วค่อยแต่งงานกัน จัดงานแบบง่ายๆ เพราะพ่อแม่ของทั้งสองก็ยินดีในการคบหา ไม่ต้องจัดงานอะไรให้ใหญ่โตสิ้นเปลือง เพราะก้อยเองก็เหลือแต่แม่และป้าที่อุปการะเรื่องต่างๆ มาตั้งแต่เล็ก ซึ่งปอนด์เองก็เห็นด้วยกับสิ่งที่ก้อยเสนอ เพราะไม่ใช่เป็นครั้งแรกที่ก้อยพูดบอกอย่างนี้ หลังจากที่คบหาดูใจมา 3 ปี

ใครเลยจะรู้ว่า.....
ถนนที่จะนำทั้งคู่ไปสู่ฝันสายนี้
ถนนที่ทั้งสองเดินทางร่วมกันมานับครั้งไม่ถ้วน
เมื่อนึกถึงฝันที่ทั้งสองร่วมกันวาดไว้คราวใดก็รู้สึกสุขนับวันรอ
หยอกล้อกันตลอดทางที่จะนำไปสู่ฝันนั้น
จนกระทั่ง.........
“ก้อย... พี่ว่ามีรถขี่ตามหลังเรามา” ปอนด์บอกพร้อมกับเร่งความเร็วขึ้น
ก้อยกระชับมือที่เอวปอนด์แน่นขึ้นด้วยสัญชาตญาณระวังภัย
ชั่วอึดใจมีเสียงที่ทั้งสองไม่คิดดังขึ้น
ก้อยร้องบอกกับปอนด์ว่า “พี่... เค้าโดนยิง”
ปอนด์ตกใจทำให้เขาพารถเสียหลักล้มลงข้างทาง
ปอนด์ข้ามก้าวขาข้ามรถออกมาได้หันไปดูก้อย เห็นรถทับขาก้อยอยู่ พร้อมเลือดที่ไหลชุ่มเสื้อ
ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะได้ตั้งตัว เสียงปืนอีก 2 นัดก็ดังขึ้น
ปอนด์ล้มฟุบลงบนตัวของก้อยพร้อมกับบอกก้อยที่ข้างหูเบาๆ ว่า
“ก้อยนอนนิ่งๆ แกล้งเป็นตายนะ เดี๋ยวมันมาซ้ำอีก”
.............................
ยังไม่ทันสิ้นเสียงของปอนด์
ก้อยได้ยินเสียงคน 2-3 คนเดินมาถึงพร้อมพูดภาษาพื้นถิ่น
.............................
แต่สิ่งที่ก้อยไม่ได้คิดมาก่อนเลยก็เกิดขึ้น
.............................
เปรี้ยงๆ...................
เสียงปืนอีก 2 นัดหนึ่งดังขึ้น
ถึงแม้จะไม่ได้ยิงถูกก้อย
แต่ก้อยก็รู้สึกได้
เพราะปอนด์สะดุ้งเฮือกอยู่บนตัวก้อย
และแรงกระสุนก็ทำให้ก้อยรู้สึกเช่นนั้นด้วย
..................................
ความเงียบเข้ามาปกคลุมชั่วขณะ
..................................
ก้อยแน่ใจว่ามีทั้งหมด 3 คนจากเสียงที่แตกต่างกันสนทนากันชั่วครู่
เสียงสตาร์ทรถมอเตอร์ไซด์ดังขึ้น
เสียงโลหะตกกระทบพื้นก็ดังเป็นระยะๆ
ความเงียบเริ่มเข้าปกคลุม
.................................
.................................
ประมาณ 5 นาทีก้อยส่งเสียงเรียกปอนด์
“พี่ปอนด์ๆ พี่ปอนด์ๆ”
ปอนด์ผงกหัวขึ้นด้วยแววตาเจ็บปวด
“รถทับขาก้อย”
ปอนด์ดันตัวเองขึ้น ก้อยเห็นได้ว่าเสื้อขาวที่ปอนด์สวมอยู่ ชุ่มไปด้วยเลือดสดๆ
ปอนด์ใช้แขนยกแล้วเอาตัวดันรถ ดูเหมือนว่าจะเป็นเรื่องยากในยามนี้ แต่ก็สำเร็จ
ก้อยยกขาเบี่ยงออกมาและเห็นขาของตัวเองโชกเลือดเพราะครูดไปกับถนนตอนรถกำลังล้ม
ปอนด์แสดงความยินดีออกมาทางสายตา แล้วบอกก้อยว่า “นอนนิ่งๆ เดี๋ยวมีคนมาช่วย”
พร้อมกับฟุบลงบนไหล่ของก้อย
.....................................
.....................................
ณ โรงพยาบาลประจำจังหวัด
ก้อยฟื้นขึ้นมาในห้องฉุกเฉิน เห็นหน้าแม่ ป้า พี่ชาย
............................................
วูบไปอีกครั้ง
...........................................
“ก้อยๆ ๆ” เสียงเรียกเบาที่ข้างหู ทำให้ก้อยลืมตาตื่นขึ้นมา
เห็นแม่กำลังเรียกอยู่ พร้อมกับบอกว่าลูกไม่เป็นอะไรแล้ว ปลอดภัยแล้วลูก ไม่ต้องกลัว
ก้อยนึกถึงภาพสุดท้ายที่เห็นก่อนจะวูบไปในวันนั้น “พี่ปอนด์”
“แม่พี่ปอนด์อยู่ไหน พี่ปอนด์เป็นอะไรมั้ย พี่ปอนด์อยู่ไหน”
แม่หันไปมองหน้าป้า ป้าพยักหน้า
“ปอนด์ไม่รู้สึกตัวลูก พ่อแม่พี่เค้าส่งเข้ากรุงเทพฯไปแล้ว ลูก”
“ก้อยจะไปหาพี่ปอนด์ พี่ปอนด์เอาตัวบังก้อยไว้ แม่”
“ก้อยลูกทานอะไรหน่อยก่อนนะ แล้วค่อยคุยกัน”
..............................................
หลังทานข้าวทานยาเสร็จ ก้อยเริ่มซักคำถามเดิม
“แม่พี่ปอนด์อยู่ไหน พี่ปอนด์เป็นอะไรมั้ย พี่ปอนด์อยู่ไหน”
แม่บอกก้อว่า “ก้อยใจเย็นๆ นะลุก พี่ปอนด์เค้าอยู่กรุงเทพฯ อาการไม่ดีขึ้น ไม่รู้สึกตัว”
“พี่เป็นอะไรแค่ไหน พี่เอาตัวรับแทนก้อยหมด พี่ต้องไม่เป็นอะไร”
“ก้อย หมอบอกว่าโอกาสรอดคงจะน้อยมากนะลูก”
“ไม่ พี่ปอนด์ต้องไม่เป็นอะไร พี่ปอนด์ไม่เป็น.............”
ก้อยรู้สึกเหมือนมีอะไรมาบีบกระเพาะ ข้าวยาที่กินไปพุ่งออกมา
แล้วก้อยก็นิ่งไป
....................................................
...................................................
หลังจากแม่ ป้าช่วยกันจัดการกับอาเจียนแล้วเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้ก้อย
ทั้งคู่ก็นั่งปรับทุกข์
 “จะบอกก้อยมันยังไงดี ปอนด์ก็จะเผาพรุ่งนี้แล้ว นี่ขนาดว่าอาการหนักยังช๊อคขนาดนี้”
......................................................
.......................................................
หนอนเฒ่าได้รับโทรศัพท์จากป้าของก้อย (นามสมมติ)
หนอนเฒ่าก็จนปัญญากับเหตุการณ์นี้
ใครจะเป็นคนรับผิดชอบเรื่องทั้งหมดนี้
ข่าวที่รายงานก็ซ้ำเดิมแค่เพียงว่า “ผู้ไม่หวังดีกระทำการอุกอาจ คาดว่าเพื่อสร้างสถานการณ์”
จะรายงานไปทำไมข่าวแบบนี้

ใครจะเป็นคนตอบคำถามของก้อยได้
ช่วยหนอนเฒ่าหน่อยเถอะ