"นายกรัฐมนตรีของเรา" คงจะอยู่ในอารมณ์เครียดจัดถูกกดดันจากปัญหาสารพัดที่รุมเร้า
      จนไม่สามารถเก็บอารมณ์ความรู้สึกได้ ต้องไประบายออกด้วยการจ้องหน้าทำตาถมึงทึงตาขวางกับกองทัพนักข่าวที่ดักรออยู่หน้าลิฟต์โรงแรมปรินซ์พาเลซ เป็นเวลาเกือบ 2 นาที

     ใครที่ได้ดูภาพอารมณ์บ่จอยของ "นายกรัฐมนตรีของเรา" ที่ถูกแพร่ภาพออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ทุกช่อง และถูกโพสต์ขึ้นไปบนอินเทอร์เน็ตแทบทุกเวบไซต์ข่าว จนกลายเป็นภาพข่าวยอดนิยมในรอบสัปดาห์
      มักจะเปล่งเสียงอุทานออกมาแทบจะเป็นคำเดียวกัน หรือความหมายใกล้เคียงกันว่า "นายกฯ (มันหรือไอ้...) บ้าไปหรือเปล่า"
     ทำไมชาวบ้านร้านตลาดจึงอุทานและคิดคล้ายๆ กัน ว่า "บ้าไปหรือเปล่า" เพราะส่วนใหญ่แล้วคนที่มีอาการ "ตาขวาง" เช่นนี้ มักเกิดขึ้นได้กับ "คนที่ไม่ปกติ" หรือคนที่กำลังมีอารมณ์หงุดหงิดจนถึงขีดสุดไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ จึงแสดงออกด้วยสายตา

     สำหรับคนปกติทั่วไปที่มีอารมณ์โกรธเป็นบางครั้งบางคราว มักจะใช้วิธีระบายออกด้วยการสบถคำหยาบกับตัวเองดังบ้างเบาบ้าง แล้วแต่ระดับขีดขั้นความโกรธหรือไม่สบอารมณ์ บางคนอาจจะเลยเถิดชี้หน้าทำเสียงดังด่าทอคู่กรณี ฯลฯ น้อยครั้งมากที่คนปกติทั่วไป จะมีอาการ "ตาขวาง" จ้องหน้าคู่กรณีเป็นเวลานานขนาดนี้
    ถ้าเป็น "นักเลง" ปากซอยก็ว่าไปอย่างที่มักแสดงอำนาจบาตรใหญ่ ด้วยการใช้สายตายืนจ้องหน้ากับคู่อริ จากนั้นถ้าหากไม่กระโดดชกกระโดดถีบกันภายในไม่เกิน 10 วินาที แล้วชักมีดออกมาแทง ชักปืนออกมายิง ฯลฯ ฝ่ายที่มีอำนาจมากกว่าก็จะชี้หน้าด่า เพื่อใช้เสียงข่มขวัญคู่อริที่มีกำลังน้อยกว่า ให้กลัวหงอไม่กล้าสบตาแล้ววิ่งหนีไป
     แต่ "นักข่าว" ไม่ใช่ "นักเลง" ทำให้พวกเขารู้จักกาลเทศะ ว่า เมื่อ "นายกรัฐมนตรีของเรา" ออกอาการไม่สบอารมณ์ที่นักข่าวสืบเสาะจนรู้แหล่งนัดพบกับหัวหน้าพรรคแกนนำพรรคร่วมรัฐบาล
     จึงทำได้เพียงแค่สบตามอง "นายกรัฐมนตรีของเรา" ด้วยสายตาปกติธรรมดา เว้นแต่บางคนที่เป็นนักข่าวอ่อนอาวุโสก็คงหลบตาเล็กน้อย โดยไม่ได้อาศัยความกล้าหรือความบ้า "ทิ่มไมค์" ใส่ปาก "นายกรัฐมนตรีของเรา" เพื่ออ้างสิทธิของสื่อมวลชนในการถามแทนชาวบ้าน
    ถ้า "นายกรัฐมนตรีของเรา" นายสมัคร สุนทรเวช ยังเป็นแค่นักการเมืองรุ่นไดโนเสาร์อายุ 73 ปี ที่ผ่านร้อนผ่านหนาวทางการเมืองมากว่า 40-50 ปี เคยเป็นผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร ส.ส. และรัฐมนตรีอีกหลายสมัยจนขี้เกียจจำ นักข่าวคงไม่ "เสียเวลา" ไปตามทำข่าวให้เปลืองเวลา เปลืองน้ำมัน เพราะนักการเมืองประเภทนี้มีเกลื่อนประเทศ ที่ไม่ค่อยมีค่ามีราคากับประเทศชาติมากนัก

     แม้กระทั่งการเดินสายออกไปทำรายการโทรทัศน์ "ชิมไปบ่นไป" กับรายการ "ยกโขยง 6 โมงเช้า" ก็จะไม่มีนักข่าวต่างจังหวัด หรือจากสำนักไหนไปคอยดักหน้าดักหลังให้นายสมัครเสียอารมณ์
     บรรณาธิการหนังสือพิมพ์คงจะทำเสียงดุ และจ้องตานักข่าวในสังกัดแบบเดียวกันกับ "นายกรัฐมนตรีของเรา" ด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว ว่า เสียเวลาไปทำข่าวนายสมัคร "หาหอกอะไร"
     แต่ ณ เวลานี้ นายสมัครเป็น "นายกรัฐมนตรีของเรา" ถ้าหากนักข่าวไม่ได้ไปดักรอหน้าลิฟต์ ก่อนที่ "นายกรัฐมนตรีของเรา" จะเข้าไปคุยกับหัวหน้าพรรคและแกนนำต่างๆ
     บรรณาธิการหนังสือพิมพ์หรือโทรทัศน์ คงจะทำเสียงดุและจ้องตานักข่าวแบบเดิม  ด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวมากกว่าเดิม ว่า คุณมัวแต่ไป "หาหอก" ที่ไหน ไม่รู้หรือว่า "นายกรัฐมนตรีของเรา" นัดหัวหน้าพรรคร่วมรัฐบาลกินข้าว เพื่อแก้ปัญหาบ้านเมือง
     ดังนั้น อาการของ "นายกรัฐมนตรีของเรา" ที่ยืนจ้องหน้าทำตาดุใส่นักข่าว โดยไม่พูดไม่จาสักคำเดียวเป็นเวลาเกือบ 2 นาที จึงไม่ใช่เหตุการณ์ปกติธรรมดาที่ไม่ควรเป็นข่าว แต่กลับกลายเป็น "ข่าวใหญ่" ของสถานีโทรทัศน์ทุกช่องและหนังสือพิมพ์ทุกฉบับ จนชาวบ้านทั่วไปให้ความสนใจถามไถ่กันไปทั่ว ว่า เกิดอะไรขึ้นกับ "นายกรัฐมนตรีของเรา"
    นักข่าวนักวิเคราะห์ทางการเมืองตีความไปต่างๆ นานา ว่า "นายกรัฐมนตรีของเรา" คงถูกกดดันจากปัญหาการเมืองและปัญหาเศรษฐกิจ จนไม่รู้จะเดินหน้าต่อไปยังไงจึงจะอยู่รอดในตำแหน่ง "นายกรัฐมนตรี" ได้อีกนาน ลบคำทำนายของหมอดูว่าไม่เกิน 1 ปี
    อาจารย์นักจิตวิทยาบางคนวินิจฉัยอาการ "นายกรัฐมนตรีของเรา" ว่า อยู่ภาวะเครียดจัด จนไม่อยู่ในสภาพจะใช้ "สมอง" แก้ปัญหาของบ้านเมืองได้แล้ว หากปล่อยให้เป็นนายกรัฐมนตรีต่อไป ใช้ "ตาขวาง" แก้ปัญหาประเทศจะเป็นอันตรายกับตัวเอง ที่อาจจะช็อกคาตำแหน่ง และประเทศชาติจะเกิดความเสียหายได้
     แนะนำว่า "นายกรัฐมนตรีของเรา" ควรจะลาพักเพื่อรักษาอาการป่วยทางจิตและอารมณ์ แต่ดีที่สุดควรจะ "ลาออก" จากตำแหน่งเก้าอี้นายกรัฐมนตรี ที่โชคช่วยทักษิณสั่งจนมีโอกาสเกาะในบั้นปลายชีวิตมาได้ยาวนานเกินกว่า 3 เดือน มากกว่าคำทำนายแบบดูถูกๆ ของหมอดูทั่วราชอาณาจักรแล้ว 
    แต่ชาวบ้านจำนวนมาก โดยเฉพาะใน "เมืองพันธมิตร" ที่พาลนึกไปถึงอาการของ "หมาบ้า" ที่ติดเชื้อโรคกลัวน้ำ มักจะทำตาขวางจ้องหน้าหมาตัวอื่น หรือเมื่อคนเดินผ่านมันไปโดยไม่รู้มาก่อน ว่า มันกำลังติดเชื้อ "โรคกลัวน้ำ" กลายสภาพจาก "หมาบ้าน" เป็น "หมาบ้า"
    "ไอ้หมาบ้า" มักจะวิ่งกระโจนเข้ากัดน่องขาโดยไม่เคยมีสาเหตุโกรธเคืองกัน ไม่เว้นแม้กระทั่ง "เจ้าของ" ที่ให้ข้าวให้น้ำมันกินมักจะโดนกัดเป็นรายแรกๆ จนต้องวิ่งแจ้นไปให้หมอฉีดยาป้องกันโรคพิษหมาบ้ารอบสะดือกว่าสิบเข็ม แล้วน้ำตาซึม "ตัดคอ" หมาตัวนั้นไปพิสูจน์ว่า มันบ้าจริงหรือเปล่า
     ผมมักเถียงแทนพวกพันธมิตร ว่า "นายกรัฐมนตรีของเรา" คนนี้ ยัง "ไม่ถึงขั้นบ้า" แต่น่าจะอยู่ในขั้น "ป่วยทางจิต" เสียมากกว่า
    เพราะถ้าหากบ้าแบบหมาบ้าติดโรคกลัวน้ำ คงจะวิ่งไล่ฟัดใช้ปากไล่กัดกระโดดถีบ "ฝูงนักข่าว" ที่หน้าลิฟต์โรงแรมปรินซ์พาเลซไปแล้ว คงไม่แค่ทำ "ตาขวาง" กวาดสายตาไปยังนักข่าวเป็นรายคนนานถึงเกือบ 2 นาที
     อย่างน้อย "นายกรัฐมนตรีของเรา" ยังมีสติยับยั้งใจได้ ว่า ตัวกูเป็นนายกรัฐมนตรีของประเทศนี้ ที่ไม่สมควรทำสิ่งใดที่ทำลายภาพลักษณ์ของผู้นำประเทศ
     การแสดงออกเพียงแค่อาการ "ตาขวาง" น่าจะเพียงพอในการดุด่าว่ากล่าวนักข่าวให้ได้รู้สึกตัว ว่า การมาดักรอเช่นนี้ไม่เป็นที่สบอารมณ์ คราวหน้า "นายกรัฐมนตรีของเรา" ไปไหนมาไหน ก็ไม่ควรมีใครมาดักหน้าดักหลังถามโน่นถามนี่ ให้เกิดอาการ "ตาขวาง" อีก มิเช่นนั้น อาจจะไม่ใช่แค่ "ตาขวาง" อาจจะถึงขั้นทำร้ายร่างกายได้
     ผมยังแก้ตัวให้อีกว่า พวกพันธมิตรมักมอง "นายกรัฐมนตรีของเรา" ด้วยแว่นสีดำเกินไป ว่า นายกรัฐมนตรีของเราไม่ต่างจาก "หมาบ้า" น้ำลายฟูมปาก เมื่อเวลาพูดฝอยเป็นชั่วโมง ในรายการสนทนาประสาสมัคร ทางช่อง 11 ทุกเช้าวันอาทิตย์
    แต่ในความเป็นจริงแล้ว "นายกรัฐมนตรีของเรา" ยังมีสติสัมปชัญญะสมบูรณ์ ไม่ได้ติดเชื้อ "บ้า" จากใครอย่างแน่นอน 
    มิเช่นนั้น หลังจากพูดออกรายการพิเศษเมื่อวันเสาร์ก่อน ว่า จะแตกหักไม่ให้พวกพันธมิตรชุมนุมขวางถนนบนสะพานมัฆวาน คงจะวิ่งน้ำลายฟูมปากออกจากห้องส่งช่อง 11 แล้วบัญชาการการกวาดล้างพวกพันธมิตรให้สิ้นซากไปแล้ว

     แต่ด้วยความมีสติยับยั้งชั่งใจได้เช่นเดียวกับปุถุชน ที่แม้เจอพิษน้ำมันแพงจนอ่วมอรทัยไม่มีใครมาแก้ไขให้ได้ จึงยอมใช้สีข้างเข้าถูแล้วไถลไปจนแดงเถือก ส่งต่อให้ "กุมารทองคะนองฤทธิ์" ที่หน้าแดงก่ำได้ทีจนยอมใช้ลิ้นเลียน้ำลายเน่าๆ แถวช่อง 11 ที่สาดเลอะไปทั่วบ้านทั่วเมือง จนสถานการณ์บ้านเมืองเข้าสู่ความสงบอีกครั้ง
     "กุมารทองคะนองฤทธิ์" ก็ไม่ใช่ "หมาบ้า" เช่นกัน ถ้าหากเป็น "หมาบ้า" จริง คงไม่สามารถใช้สติปัญญาที่มีดีกรีระดับ "ดอกเตอร์" ทางกฎหมาย หาช่องอยู่หลายวันจนเจอมาตรา 85 ของกฎหมายอาญา ออกมากำราบเคเบิลทีวีท้องถิ่นให้ถอดช่องรายการพวกพันธมิตร ASTV ออกไปให้พ้นๆ สายตา
     ทั้ง "กุมารทองคะนองปาก" กับ "กุมารทองคะนองฤทธิ์" จึงไม่ใช่ "หมาบ้า" น้ำลายฟูมปากตามคำนิยม "หมาบ้าจากพิษโรคกลัวน้ำ" อย่างแน่นอน แต่อาจจะเริ่ม "ป่วย" ด้วยอาการจิตหลอนว่าพวกพันธมิตรกำลังยุแหย่ให้ทหารมาแย่งของรักของห่วงบั้นปลายชีวิตในตำแหน่ง "นายกรัฐมนตรี" กับ "รัฐมนตรีมหาดไทย"
     จึงยังเลือกใช้ "ปาก" บริหารประเทศไปวันๆ มากกว่าทำอย่างอื่น เพื่อจะได้ไม่มีหลักฐานให้ใครมาเอาผิดได้ภายหลัง
      ถ้าหากเป็น "หมาบ้า" สติสตังค์ไม่อยู่กับตัวแล้ว "กุมารทองคะนองฤทธิ์" คงจะออกคำสั่งเป็น "ลายลักษณ์อักษร" ไปยังผู้ว่าราชการจังหวัด ให้จัดการกับเคเบิลทีวีท้องถิ่นที่แพร่ภาพช่องรายการ ASTV 

     จึงพอเชื่อได้ว่า "กุมารทองคะนองฤทธิ์" ยังมีสติรู้ดีว่า ถ้าทำอย่างนั้นจะไปทำผิดรัฐธรรมนูญฉบับปี 2550 ในหมวด 10 ว่าด้วยสิทธิในข้อมูลข่าวสาร และการร้องเรียนตั้งแต่มาตรา 56-62 และหมวด 11 ว่าด้วยเสรีภาพในการชุมนุมและการสมาคม ตั้งแต่มาตรา 63-65
     แต่ความฉลาดเป็นกรดของ "กุมารทองคะนองฤทธิ์" ได้ใช้ "ปาก" ลาก "นายกรัฐมนตรีของเรา" ที่เป็นกูรูนัดเป็นพิเศษในการใช้ "ปาก" บริหารประเทศมากกว่าใช้ "สมอง" บอกว่าตัวข้าถูกสั่งให้หาช่องทางกฎหมายอาญาเล่นงานพวกพันธมิตร ที่มีช่องโทรทัศน์ดาวเทียมที่ได้รับการคุ้มครองจากศาลปกครองที่ไม่ค่อยสบอารมณ์นัก
     ใครว่างช่วยจับ "กุมารทองคะนองปาก" กับ "กุมารทองคะนองฤทธิ์" ไปให้พ้นๆ ทำเนียบและริมคลองหลอดเสียทีเถอะ ก่อนจะเกิดอาการแยกเขี้ยวกัน กัดให้พวกพันธมิตรหัวเราะเยาะอย่างน่าอดสู ที่ "ปาก" ทำให้เมืองพันธมิตรอยู่กันอย่างแออัดมากขึ้นทุกวัน