พิมพ์หน้านี้
|
เธอคือสิ่งบอบบางที่สุดที่ฉันเคยสัมผัส เป็นตัวตนที่ฉันอยากเป็นแต่ไม่เคยเป็น โอ...ที่รักของฉัน เธอทราบหรือไม่ว่าฉันยินดีเพียงใดที่เธอมอบหัวใจให้ฉัน ฉันกุมมือบอบบางของเธอแล้วเหม่อลอยไปข้างหน้า เห็นเกลียวพายุคลั่งจากฟากฟ้าทอดงวงลงมาสัมผัสผืนดิน กระแทกภูเขาเป็นก้อนหิน กระแทกก้อนหินเป็นเม็ดทราย และกระแทกเม็ดทรายออกเป็นฝุ่นผง เธอหันหน้ามามองฉันแล้วยิ้มให้อย่างไร้เดียงสา ด้วยดวงตาอันสุกสกาวบริสุทธิ์คู่นั้นย่อมมิอาจทำให้เธอเห็น ความหมองหม่นชั่วร้ายของผู้อื่น ยิ่งไม่อาจทำให้เธอเห็นพายุคลุ้มคลั่ง ที่ปุถุชนชั่วดีได้ช่วยกันโหมกระพือขึ้น ที่รัก...ขึ้นไปนั่งบนเกวียนเถิดแล้วปิดม่านหน้าต่างลงให้มิดชิด เพราะพายุกำลังจะมาถึงแล้ว ปล่อยให้ฉันผู้มีสองตีนเปล่าเปลือย คลุกดินกลืนกินฝุ่นมาจนชาชินแล้ว ได้ชักลากเกวียนที่เธอนั่งฝ่าพายุนี้ไปเถิด * กวีบทนี้อุทิศให้แด่ miss lee pex yoo ผู้เป็นที่รักยิ่งของผู้เขียน |
| my life as an architect | ||
my work |
||
|
View All |
||
| << | มกราคม 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | ||
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | ||