พิมพ์หน้านี้
|
สายน้ำหลั่งไหลจากบรรพตสูงสู่มหาสมุทร สกุณาบินลับลากลับรวงรังยามสายันณ์ คำรำพันของกวียังกล่าวไม่จบสิ้น สายน้ำและสกุณาล้วนไม่รีรอสดับฟัง กลับจากไปอย่างเงียบงัน ทอดทิ้งกวีให้เดียวดาย ********** ธารน้ำตากลั่นจากหัวใจกลอกกลิ้งอยู่ในคลองจักษุ ก่อนจะหลั่งรินอาบสองแก้ม โปรดรอคอยคำปลอบโยนของฉันจักได้ไหม ธารน้ำใจก่อนจะไหลรวมไปเจือจางกับทะเลอารมณ์ เพียงสดับฟังคำวิงวอนของฉันก่อน และหากเธอไม่ฝังหัวใจลงในทรวงอกของตัวเองอย่างอ้างว้าง จักมีใครสักคนรจนาบทกวีเพื่อเธอเสมอ เช่นนั้นแล้วโปรดอย่าทอดทิ้งให้กวีเดียวดายในลำพัง adisonarch |
| my life as an architect | ||
my work |
||
|
View All |
||
| << | กุมภาพันธ์ 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | |||||
| 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 |
| 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 |
| 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 |
| 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | |