พิมพ์หน้านี้
|
ข้าพเจ้ายืนอยู่เหนือหลุมศพท่านผู้อาวุโส มองร่างที่กำลังจะถูกกลบฝัง จนใจที่ตนเองไร้น้ำตาจะหลั่งไหล เสียใจที่ตนเองไม่ได้เสียใจ โอผู้อาวุโส ชีวิตเราท่านคล้ายความฝันชั่วข้ามคืน ตื่น ๆ หลับ ๆ หนึ่งราตรีมิทันได้ร่ำลาจากความฝันทิวาก็มาเยือนเสียแล้ว และฉากชีวิตเราท่านยังคล้ายอุปรากรองค์หนึ่ง ที่ผู้แสดงต่างกรีดกรายร่ายรำอยู่ตราบจนบทบาทของตนสิ้นสุดลงไป ข้าพเจ้าไม่แน่ใจว่าบทสนทนาของท่านได้กล่าวจบสิ้นหรือไม่ แต่ท่านก็ลงจากเวทีไปแล้ว ยังเหลือเพียงบรรดาลูกหลานเยี่ยงข้าพเจ้า ที่ยังต้องกรีดกรายร่ายรำกันต่อไป โอ ผู้อาวุโส เหนือหลุมศพของท่านปรากฏผู้คนหลั่งน้ำตาพร่ำคำอาลัย ข้าพเจ้าจนใจที่ไร้น้ำตาจะหลั่งไหล เสียใจที่ตนเองไม่ได้เสียใจ เพียงได้แต่ระลึกว่าบทอุปรากรของข้าพเจ้า แท้ที่จริงมีความหมายอันใด adisonarch 25.2.2008 *อุทิศให้แด่ นางยุภา ฮะซานี ยายของผู้เขียน ที่ได้เสียชีวิตลงในช่วงต้นปีนี้ |
| my life as an architect | ||
my work |
||
|
View All |
||
| << | กุมภาพันธ์ 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | |||||
| 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 |
| 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 |
| 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 |
| 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | |