พิมพ์หน้านี้
|
บนท้องทุ่งที่เคยเป็นแปลงกสิกรรม ผู้คนล้วนหว่านไถเมล็ดพันธุ์แห่งความลุ่มหลงลงไป เมื่อมันงอกงามขึ้นเต็มท้องทุ่ง ปุถุชน วิญญูชน ชั่วดี ล้วนแก่งแย่งกันเก็บเกี่ยวดอกผล มากักเก็บไว้ให้มากที่สุด มีบ้างบางคนกอบโกยกินบรรจุมันลงในท้อง กระทั่งสำรอกล้นออกมาทางลำคอ ยังมีบางคนทยอยเก็บกินทีละน้อย เพียงหวังจะมีเหลือให้กินอยู่ได้นานที่สุด และแน่นอนเมล็ดพันธุ์แห่งความลุ่มหลง ย่อมมิอาจให้ดอกผลดั่งการกสิกรรม ดังนั้นพวกเขาจึงไม่เคยอิ่ม... ด้วยความหิวโหยผู้คนยิ่งทวีความชิงชังต่อกันมายิ่งขึ้น เพียงเพราะเข้าใจว่ายังกอบโกยแก่งแย่ง เมล็ดพันธุ์แห่งความลุ่มหลงมาบริโภคกันไม่เพียงพอ โอ....ยังมีผู้ใดทราบ มวลมนุษย์จักเติมเต็มความหิวโหยนี้ได้อย่างไร adisonarch |
| my life as an architect | ||
my work |
||
|
View All |
||
| << | เมษายน 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | ||
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | 30 | |||