โอ ที่รักของฉัน

ฉันจักบอกกับเธอว่า ฉันรักเธอด้วยชีวิตและจิตวิญญาณของฉัน

และเธอเป็นดั่งครึ่งของสิ่งที่ประกอบขึ้นมาเป็นหัวใจของฉัน

ดังนั้นเมื่อยามเธอจากย่อมเสมือนครึ่งส่วนของหัวใจที่ถูกกระชากขาดหายไป

แล้วฉันจักดำรงอยู่ได้อย่างไร.....

ในความเงียบงันของรัตติกาล

กลับมีเสียงลึกลับเย็นเยียบเอ่ยถามฉัน

"โอ หนุ่มน้อยแท้จริงความรักถูกบรรจุอยู่ในหัวใจและจิตวิญญาณอันล้ำลึกของเธอ

หรือมันเพียงบรรจุอยู่ในก้อนไขในกรอบกะโหลกของเธอ...."

"และหากก้อนไขนั้นถูกทำให้เลอะเลือนไป จนเธอมิอาจจดจำความผูกพันอาทรใด ๆ   ได้

ความรักนั้นจะดำรงอยู่ได้อย่างไร

หากเธอเลอะเลือนจนไม่อาจจดจำแม้แต่ตัวตนของตนเองได้

สภาวะแห่งการดำรงตัวตนกับความผูกพันต่อสิ่งรอบกาย

ใยมิใช่สูญสลายสิ้นพร้อมกับความเสื่อมของก้อนไขในกะโหลก

ที่แท้แล้วปวงปรารถณาของมวลมนุษย์ดำรงอยู่ในเนื้อหนังไขกระดูกนี่เอง

มิใช่จิตวิญญาณใด ๆ มิใช่หรือ.."

แล้วเสียงลึกลับนั้นก็เลือนหายไป ฉันหนาวสั่นไปด้วยความตระหนก

ไม่แน่ใจว่านี่คือเสียงกระซิบจากเทวฑูตหรือปวงปิศาจ

แต่ก็ทำให้ฉันเริ่มคิดว่า

" โอ  หากสภาวะรัก ร้าง  ห่วง หวง เป็น มี   ล้วนดำรงอยู่ในความคิด

ความทรงจำซึ่งจักมลายหายไปพร้อมกับซากไขในกรอบกะโหลกแล้วไซร้

ที่แท้มีสิ่งใดกันที่บรรจุอยู่ในจิตวิญญาณที่เราจักนำพาไปสู่ห้วงอนันตกาล"

adisonarch

*ได้รับแรงบันดาลใจจากบทความทางประสาทวิทยาของแทนไท ประเสริฐกุล ว่าด้วยแนวคิดทางประสาทวิทยาของนายแพทย์รามจันทรัน