เมื่อถ้อยคำในบทกวีว่างเปล่า

ในหัวใจกลับมีเรื่องราวมากหลาย

ผู้คนกล่าวกันว่าเมื่อมีเรื่องราวในใจ

จึงได้จดจารออกมาเป็นถ้อยคำ

ข้าพเจ้ากลับรอจนในใจไร้เรื่องราว

จึงเริ่มเติมถ้อยคำลงในบทกวี

********************

บทกวีเอ่ยถึงทิวเขา เมฆหมอก สายน้ำ ผู้คน จวบจนสรรพสิ่ง

ด้วยความครุ่นคิดพินิจพิเคราะห์

ค้นหาความหมายจากสิ่งเหล่านั้น

หรืออย่างน้อยที่สุดย่อมสะท้อนภาพ

อารมณ์ของกวียามที่ได้สัมผัสสรรพสิ่ง

สุข เศร้า ซึ้ง โศก ยึดมั่น ปล่อยวาง

ตีความ คลี่คลาย เรียบง่าย ละลานตา

บรรดาอารมณ์และความหมายเหล่านี้ล้วนเป็นปวงกวี

รีดเค้นมันออกมาจากสิ่งที่สัมผัสทั้งจากโลกภายนอก

และจากภายในหัวใจ

********************

ข้าพเจ้าพาลมองไม่เห็นสิ่งเหล่านี้

เมื่อมองไปยังภูเขาข้าพเจ้าไม่อาจเห็นความแข็งแกร่ง

เมื่อมองไปยังมหานทีกว้างข้าพเจ้าไม่อาจเห็นความยิ่งใหญ่สงบงัน

ข้าพเจ้าเห็นเพียงภูเขาที่เป็นเพียงภูเขา

และเห็นเพียงสายน้ำที่เป็นเพียงสายน้ำ

อารมณ์และความหมายของภูเขา สายน้ำและสรรพสิ่ง

สูญหายไปเมื่อใด....ข้าพเจ้าจนใจที่มิอาจทราบได้

แต่ก็มั่นใจยิ่งว่าจะหามันเจอ

เพราะปวงอารมณ์และความหมาย

ล้วนไม่ได้เกิดขึ้นจากสรรพสิ่งอันใดที่ข้าพเจ้าสัมผัสผ่าน

หากแต่เกิดขึ้นอยู่ในใจข้าพเจ้านี้เอง

********************

ยิ่งกล่าวยิ่งเหมือนเล่นคำทำสำนวนอย่างไร้ความหมาย

หรือบทกวีที่แท้ล้วนเป็นการแสวงหาความหมาย

และสะท้อนอารมณ์ของสิ่งที่ได้เอ่ยถึง

สารภาพ....กวีบทนี้ล้วนไร้ความหมายจริง ๆ

เช่นนั้นแล้วย่อมมิอาจเอ่ยอ้างว่าเป็นบทกวีอันใดได้

adisonarch