ครั้นแล้วบุตรคนหนึ่งก็ได้ถามขึ้นอีกว่า

"โอ บิดาของฉัน ได้โปรดสาธยายต่อฉันด้วยเถิด ว่ามีหนทางใด

ที่จะคงความสุขไว้กับชีวิตฉันได้ตราบนานเท่านาน...."

แล้วบิดาได้ตอบไปว่า

" โอลูกรัก แท้จริงแล้วเรือนร่างแห่งชีวิตมนุษย์ก็คล้ายภาชนะที่ชำรุด

เต็มไปด้วยรูรั่วจนไม่อาจเก็บกักสิ่งใดไว้ได้

เมื่อผู้คนเติมความสุขลงไปมันจะคงอยู่สักพักหนึ่งก่อนที่จะรั่วซึมหายไป

เช่นเดียวกับเมื่อเติมความทุกข์

มันก็ไม่อาจถูกเก็บกักอยู่ในภาชนะที่มีรูรั่วได้นาน

ในสภาพเช่นนี้น่าแปลกที่ผู้คนยังขยันขันแข็งในการกอบทุกข์โกยสุขลงไป

เพียงหวังว่าจะเติมภาชนะนั้นให้เต็ม

........แต่ก็เปล่า.......

พวกเขาไม่อาจเติมอะไรให้เต็มภาชนะนั้นได้

กระทั่งสิ้นเรี่ยวแรงภาชนะนั้นก็กลับมาอยู่ในสภาพกลวงเปล่า

เป็นความกลวงเปล่าที่ทรมานผู้คนซึ่งพยายามเติมเต็มอย่างยิ่ง

และความกลวงเปล่าเป็นสภาพอันถาวร

ที่จะอยู่ในภาชนะชำรุดโดยไม่รั่วซึมไปไหน

โอลูกเอย... จนชั่วอายุขัยไม่ทราบมีผู้คนมากน้อยเพียงใด

ที่ได้ตระหนักถึงสภาพเรือนร่างแห่งชีวิตเช่นนี้

เช่นนั้นแล้วเธอจงเพียรค้นหารอยรั่วบนภาชนะแห่งชีวิตของเธอเถิด

เพื่อการงานแห่งการเติมเต็มชีวิตของเธอจักไม่สูญเปล่า

ไม่เช่นนั้นก็จงเรียนรู้สารัตถะแห่งความกลวงเปล่า

เพื่อที่จะอยู่ร่วมกับมันได้.....ตราบจนสิ้นกรรม...

adisonarch